Chapter 4: Royal Academy Enrollment

[AI CENSORSHIP BLOCKED THIS CHUNK - RAW ENGLISH RETAINED]

Vanessa summoned Celia down to the dungeon where Rio was interrogated. He was probably on extremely high guard right now, so she chose to bring someone familiar rather than a complete stranger. That being said, out of the few faces Rio knew presently, the only one he was less wary of and with healing magic was Celia. She gladly agreed to travel down into the dungeon.

“Umm, he seems to have passed out,” Celia pointed out.

Rio had fallen unconscious, having long surpassed his physical and mental limits.

“He was probably too fatigued from the pain and stress.” Vanessa’s expression darkened solemnly.

“Ugh...” A groan fell from Rio’s mouth.

“...What awful injuries. His whole body is battered and bruised. There may even be fractures in his bones... He needs to be treated immediately,” Celia said, gently removing the clothes from Rio’s upper body in order to examine him.

“I implore you. ...It seemed like Sir Arbor abused him horribly during the interrogation.”

“What an awful man, doing this to such a small child. He could have just questioned him traditionally.”

“I suspect the interrogation was just a front. His position in the Royal Guard was at risk due to this case. He became desperate to turn the tide in his favor in any way possible,” Vanessa explained.

“...How terrible,” Celia muttered with a frown. “Those types of men never know when to back down.”

“I couldn’t agree more. Especially so in the case of nobles,” Vanessa agreed with a bitter smile.

“Well... I’m going to start healing now.Cura.”

Having finished her examination of Rio’s condition, Celia chanted the phrase used for a healing spell. A geometric magic circle appeared at her hands, and a gentle light wrapped around Rio’s body, healing his injuries.

Vanessa watched in awe as the swelling faded before her eyes. “Amazing. I knew the healing effect varied depending on the user, but even in the royal court there are barely any sorcerers withCurathis impressive.”

“...I’m flattered,” Celia said with a shy nod. She then took a deep breath and focused harder.

Once the healing was done, she canceled her magic.

“He should be healed enough to move now... but he’s fallen asleep. I can continue after he’s been carried to a bed — he needs proper rest.”

“There are several scars over his body, but... these must be old wounds. Was he mistreated while he was in the slums?” Vanessa asked upon spotting Rio’s old scars.

“Yes, most likely. They do seem like those kinds of wounds.”

“And there’s no way to remove them?”

“I’m sorry. It would be one thing if it was right after he was injured, but it’s impossible to restore old skin once time has passed.”

“I see...”

Both of their expressions fell somber.

“Shall we carry him to the guest room?”

“Yes, let’s.”

Thus, Rio was relocated once more, this time while he was unconscious.

◇◇◇

Rio woke up on a soft bed in the guest room of the royal castle.

“Mm...”

He lifted his eyelids slowly — an unfamiliar ceiling came into view.

Where...

Rio turned his head from side to side, blinking sleepily at the interior of the spacious and beautiful room. The ceiling was high and there was expensive-looking furniture placed at every corner, creating a luxuriously elegant space.

It was vastly different from the utter despair he felt in the prison cell in the suffocating dungeon.

Rio tried to sit upright in bed to take in his surroundings in more detail, but his body felt strangely dull and sluggish. He gave up on that plan quickly and fell back against the bed once more.

“Oh, you’re awake now. Good morning — how do you feel?” a hesitant female voice addressed him from beside the bed.

Rio turned towards the source of the voice to see two girls sitting on a leather couch. They appeared to be in their early teens, roughly. One was a small-sized girl wearing quaint clothing of nobility, appearing like an adorable winter fairy with her long white hair reaching softly down her back. The other girl had short blonde hair, her facial features young but carved with a sculpture-like beauty. She was wearing what could be considered a maid uniform. The white and navy colors of the outfit gave it a high-class aura.

Apparently, the two beautiful girls had been having tea next to Rio while he slept.

“You have to rest some more. Your wounds have been healed by magic, but that doesn’t restore weakened stamina. And because the magic pushes your body to heal the wounds forcibly, the restored areas will be very sensitive afterwards,” the white-haired girl explained as she stood up and approached Rio.

“Umm... Who are you?” Rio asked with caution from where he lay in bed.

“I’m Celia, Celia Claire. We talked a little in the slums, remember? I was wearing a hood at that time, though.”

“Oh, you’re the one...”

It was a familiar voice, now that he thought about it. Soft on the ears in a warm and kind way. Rio immediately recognized Celia as the small figure from before.

“Hehe. Pleased to meet you. As for this girl over here—”

Celia turned back and the maid girl behind her began to introduce herself.

“Greetings. My name is Aria Governess. My position in the royal castle is that of the head servant, but in lieu of what has happened, I have been assigned to tend to you. I do hope we can get along amicably.”

The girl who introduced herself as Aria bowed politely. Her tone had been all business and completely monotone, but her words were respectful and caused no discomfort to the listener. “My name is Rio... nice to meet you too.”

Rio returned her greeting politely, awkwardly trying to mimic her speaking style. When someone spoke to him with politeness, he would respond politely in turn. That was Rio’s — no, Amakawa Haruto’s — way of life.

“Umm, where am I?” Rio asked hesitantly.

“The guest room of the castle. You were unconscious, so we healed you with magic and carried you here,” Celia explained with a soft smile.

“Is that so... Thank you very much,” Rio said with a conflicted expression. He couldn’t let his guard down as long as the two people before him were affiliated with the same kingdom that hurt him. The memory of the nightmare in the dungeon stung painfully, but that didn’t change the fact these people helped him.

“It’s fine. I heard about what happened. If anything, we’re the ones who should apologize to you. I’m sorry you were treated so horribly,” Celia apologized sorrowfully, lowering her head.

Rio couldn’t feel any sense of discrimination towards his orphan status when interacting with her... He remembered how Celia had been the only one that treated him kindly back when they first met in the slums.

To be honest, Rio had a deep-set hatred towards royalty and nobility. Most of the royals and nobles he had met until now were arrogant and overbearing, making it hard to change his biased view of those in privileged positions.

However, people like Celia existed among them. That thought alone made Rio reconsider his unconditional hatred towards the upper class.

“It wasn’t your fault,” Rio said as he looked down, holding back his emotions.

“But still...” Celia trailed off, unable to express herself. Like Rio had said, it wasn’t Celia’s fault that Rio had been treated badly. But as someone on the same side as the kingdom that was responsible for what had happened to him, she couldn’t help but feel guilty about Rio’s unjust treatment.

“More importantly... what’s going to happen to me from here?” Rio asked.

“You’ll have an audience with His Majesty tomorrow, but I don’t know what will happen after that. You saved Princess Flora — Her Highness, the Second Princess — so as her savior, I doubt anything bad will happen...”

“I have to meet the king?”

“Yes. His Majesty wants to thank you officially for what happened.”

Rio’s brow furrowed slightly at Celia’s explanation. Frankly speaking, Rio wanted to put the castle behind him already. An audience with the king was the last thing he wanted to do. But since he was already here in the castle, and the other party was the ruler of the kingdom... There was no way he could refuse.

Understanding and accepting his fate in that moment, Rio sighed heavily.

“I didn’t really do anything impressive...”

“That’s not true. Princess Flora asked a lot of you, didn’t she? I’m sure you will be rewarded for it. I understand it might feel like a burden, but it’d be better to accept whatever you’re offered. Don’t you agree, Aria?”

Celia prompted a response from the silent Aria behind her.

“...Yes, that is correct. Your sentiment is to be expected, but it would be difficult to cast a refusal in this situation. Considering the predicament you are in, you should approach this as optimistically as possible,” she stated flatly.

“I see. That might be true.” Rio gave a small smile in resignation.

Celia and Aria widened their eyes at his mature smile; it didn’t match his apparent age.

“Sorry to have to ask this, but could you teach me the etiquette of a royal audience? Like... the proper actions to do and speech to use. I should probably avoid meeting the king with no knowledge at all,” Rio requested, bowing his head.

“Yes, of course.”

“Your wish is my command.”

Celia and Aria readily agreed with Rio’s request.

◇◇◇

Meanwhile, in the Beltrum castle, somewhere in the throne room...

His Majesty, King Philip Beltrum — also known as Philip III — sat on his throne before a gathering of nobles. They were all influential figures involved with the kingdom’s affairs; those present were split into three factions, each grouped together on their own side of the room. In front of the throne and to the right was Duke Arbor’s faction, the largest faction of the three. To the left was Duke Huguenot’s faction, the second biggest, and lastly, Duke Fontaine’s faction, the smallest of the three.

There are some basic points to take note of the current political scenery and power balance in the kingdom of Beltrum:

Beltrum Krallığı'nın genç kralı, yirmili yaşlarının sonlarındaydı ve tahta yeni çıkmıştı. Ne yazık ki, önceki kralın hastalıktan vefat etmesiyle bu durum, Dük Arbor'un kendi çıkarına olacak hesaplı manevralar yapmasına ve yetkisini kullanmasına olanak tanımıştı. Dük Arbor'a güvenmiş, ona Kraliyet Muhafızı'na şövalye atama hakkını vermişti. Ancak kral ölüm döşeğindeyken, Dük Arbor bu hakkı kötüye kullanmış ve şövalyelik makamını miras alamayacak oğulları olan güçlü soylulara iltimaslar satmıştı. Bunun sonucunda, Dük Arbor Kraliyet Muhafızı komutanı konumundan kraliyet sarayı üzerinde muazzam bir etki elde etmişti. Buna karşılık, Dük Huguenot ve Dük Fontaine rütbelerini III. Philip'in tahta çıkışıyla hemen hemen aynı zamanda kazanmış, bu da onları bir adım geride bırakarak sürekli bunun sonuçlarına katlanmaya zorlamıştı. Hem ordu hem de saray yönetimi üzerindeki etkili gücüyle Dük Arbor, sadece III. Philip için değil, Dük Huguenot ve Dük Fontaine'in hizipleri için de bir baş belasıydı. Zaman geçtikçe, Dük Arbor'un yükselen statüsü kibrini neredeyse küstahlığa dönüştürmüş —gerçi bu belki de gerçek benliğinin ortaya çıkışıydı— ve bu da son yıllarda gücündeki yükselişin sorunlu görülmesine neden olmuştu.

Flora'nın kaçırılma vakası sırasında siyasi iklim işte buydu.

Kraliyet ailesini korumak Kraliyet Muhafızı'nın göreviydi, ancak İkinci Prenses'in kaçırılmasına izin vermişlerdi. Kraliyet Muhafızı komutanı olarak ve o sırada güvenlikten sorumlu kişi oğlu Charles olduğu için Dük Arbor, böylesine felaket bir başarısızlığı görmezden gelemezdi. Nihayetinde, sorumluluk amiri olarak Dük Arbor'un üzerine düşüyordu.

Başka bir deyişle, suçu Dük Arbor'a yıkmak için mükemmel bir fırsattı bu.

“Belki de bu olay, Kraliyet Muhafızı'nın kalitesinin düştüğüne bir işarettir,” diye soğukça öne sürdü Dük Huguenot. Onunla aynı fikirde olan, hizbinin bir üyesi olan Markiz Rodan'dı.

“Kesinlikle. Böylesine sefil tiplerin içeri girmesine nasıl bir gevşeklik gösterildiğini ancak hayal edebiliyorum.”

“Güvenlik… kusursuzdu,” diye mırıldanarak kendini haklı çıkarmaya çalıştı Dük Arbor, ancak böylesi bir başarısızlığı mazur gösterecek tek bir söz bile yoktu.

“Kusursuz güvenlik, istenen sonuçlar olmadan anlamsızdır. Neyse ki Prenses Flora bu kez zarar görmedi, peki bu durumun sorumluluğunu nasıl almayı düşünüyorsunuz?” Dük Huguenot, soğuk bir ifadeyle bastırmaya devam etti.

“...Ne kaçırılmanın ardındaki beyin ne de karargâhları henüz bulunamadı. Sorumluluk bunun ardından konuşulabilir diye düşünüyorum,” diye dişlerini sıkarak yanıtladı Dük Arbor. Ama Dük Huguenot, adeta kuşu yemiş kedi gibi, tam da kendi alanında olduğunu belli ederek üzerine atıldı. “Ne diyorsunuz? Neden şimdi ve burada tartışmıyoruz ki?” diye itiraz etti Dük Huguenot.

“Katılıyorum,” diye onayladı Markiz Rodan. “Soruşturma Kraliyet Muhafızı olmadan da yapılabilir, özellikle de mevcut Kraliyet Muhafızı kaçırılmanın en başta gerçekleşmesine izin vermişken.” Dük Arbor, yaşının neredeyse yarısı kadar olan iki soyluyu yüzünde yorgun bir tiksintiyle izledi.

Bu gençler… İçinden lanetler yağdırdı.

“Haklı bir noktaları var, Helmut,” dedi III. Philip, tartışmayı şimdiye dek sessizce izledikten sonra. Helmut, Dük Arbor'un adıydı.

“H-Haşmetlim…” Dük Arbor'un sesi titredi. Yüzü solmuştu.

“Son zamanlarda Kraliyet Muhafızı'nın kalitesinin düştüğüne dair endişeler vardı. Bu mevcut olay da göz önüne alındığında, Kraliyet Muhafızı'nın yeniden yapılandırılma zamanı gelmiş olabilir.” Dük Huguenot'un hizbinin üyeleri kralın sözlerini onaylayarak başlarını salladı; Dük Fontaine'in hizbi de benzer bir mutabakat ifadesi taşıyordu.

“Kraliyet Muhafızı'na şövalye atama hakkınız, Helmut, işbu vesileyle iptal edilmiştir. Komutanlık görevinizden istifa edeceksiniz. Charles, olay yerindeki amir olarak sorumluluğu nedeniyle rütbesi düşürülecektir. Bu durum, komutan ve komutan yardımcılığı pozisyonlarını boş bırakacaktır; bu nedenle, Alfred Emerle komutanlık görevini üstlenecektir.”

III. Philip, cezanın ayrıntılarını açıkladı. Önceki bir kral tarafından bahşedilen ayrıcalıkları gerekçesiz iptal etmek zor olsa da, böylesi bir başarısızlık karşısında durum farklıydı. Kızının kaçırılması elbette affedilemezdi... ama olayın kendisi oldukça talihli bir şekilde sonuçlanmıştı.

“Tch…” Dük Arbor kaşlarını çatmadan edemedi. Ailesinin itibarını inşa etmek için çok uğraşmış, şimdi ise her şeyin bir an içinde paramparça olduğunu görmüştü. Ortalığı ayağa kaldırması hiç de garip olmazdı, ancak uzun bir askeri geçmişe sahip büyük bir dük olarak Dük Arbor, duygularını bir gülümsemenin ardına sakladı ve hemen krala teşekkür etti.

“Emriniz olur, Haşmetlim.” Yan tarafta Dük Huguenot'un sırıtarak gülümsediğini fark etti ve içinde karanlık bir duygunun kabardığını hissetti. Buna rağmen, Dük Arbor'un kendi gülümsemesi solmadı.

Çok uzun süre gülemeyeceklerdi. Bundan kesinlikle kurtulacaktı… Ve kurtulduğunda, çektiği aşağılamanın iki katını onlara ödetecekti — bu olayın arkasındaki suçluyu da asla affetmeyecekti.

Dük Arbor, kalbinin derinliklerinde kendine yemin etti.

Bu davanın arkasındaki beynin karşıt hiziplerden birinden olduğundan şüpheleniyordu, ancak dindar ve sadık Dük Fontaine'in prensesi kaçıracağını hayal etmek zordu. Daha olası cevap Dük Huguenot'tu.

Ama bu doğru olsa bile, Huguenot gerçek yüzünü kolay kolay göstermezdi ve kesin bir kanıt yoktu. Tek faydalı bilgi kaynakları olan suikastçı adam ölmüştü. Olay yerinde tesadüfen bulunan Rio adındaki çocuk hakkında da şüpheleri vardı, ancak Dük Huguenot onunla ilgili herhangi bir endişe belirtisi göstermemişti. Arbor'un vardığı sonuç, çocuğun aslında olayla ilgisiz olabileceğiydi.

Yine de bazı ihtiyati adımlar atmakta fayda vardı.

“Haşmetlim, Rio adındaki öksüzle ne yapmayı düşünüyorsunuz?” diye sordu Dük Arbor, Dük Huguenot'un tepkisine odaklanarak.

“Hmm. Olayın değerli bir birincil tanığı olabilir, ama Flora hayatını ona borçlu. Bir öksüz olması ne olursa olsun, minnettarlık gösterilmeyi hak ediyor. Ona bir ödül vermeyi düşünüyorum.”

“Bu tehlikeli bir hamle olmaz mı? Dış bir güçle bağlantılı olmadığına dair hiçbir garanti yok.”

“Öyle mi? Oğlunuzun soruşturmasında fazlasıyla titiz davrandığını duymuştum. Bana, elinizde net bir kanıt bile yokken, ondan bir itiraf almak için daha fazla işkence etmeyi düşündüğünüzü söylemeyin sakın?” diye sordu III. Philip, gözlerini kısarak.

“Elbette, Majestelerinin kurtarıcısına işkence yapılmasını önermiyorum. Ama gerçek şu ki — onun masumiyetine dair de bir kanıt yok.” Kral, Dük Arbor'un dolaylı konuşma tarzına kaşlarını çattı.

“Peki, ne öneriyorsunuz?”

“Haşmetlim, naçizane fikrimce onu bir süre gözetim altında tutmak en iyisi olacaktır.”

“Hmm. Aynı düşünce benim de aklımdan geçmişti. Flora'nın olayı yüzünden ona minnettar olsam da, istemeyerek de olsa bunun gerekli olduğunu varsayıyorum… Garcia.”

Kral, Dük Fontaine'in hizbine baktı.

“Evet, Haşmetlim?” diye sordu yaşlı bir adam, grubun arkasından öne çıkarak. Dik duruyordu ve ilk bakışta nazik bir yüze sahipti, ancak diğer üyeler neredeyse gergin bir şekilde ona yol açmıştı.

Adı Garcia Fontaine'di. İki nesil önce Fontaine dükalığının başı olmasına rağmen, kralın danışmanı olarak hala hatırı sayılır bir etki gücüne sahipti.

“Adı geçen öksüzü Kraliyet Akademisi'ne kaydettirmeyi düşünüyorum. İşlemleri size bırakmak isterim.” Taht odası, III. Philip'in sözleriyle hareketlendi.

Beltrum Kraliyet Akademisi —hem bir araştırma hem de eğitim kurumu olarak— Beltrum Krallığı içindeki akademik dünyanın zirvesiydi. Taşra şehirlerinde zenginler için birçok okul ve özel öğretmen bulunsa da, Beltrum Kraliyet Akademisi devlete ait tek akademik kuruluştu. Kraliyet şatosunun hemen yanında yer alan arazisi, hem ilkokul hem de ortaokul eğitimlerini kapsayan devasa bir alanı kaplıyordu. Ortaokuldan itibaren, akademik eğitimden ziyade uzmanlık gerektiren araştırma alanlarına odaklanıyordu. Akademi her yıl dövüş sanatları, büyü sanatları ve bilim gibi alanlarda etkileyici sayıda uzman yetiştiriyordu. Soylu sınıfı için Beltrum Kraliyet Akademisi'nden mezun olmak, hem şöhret hem de pratik başarıya yol açan büyük bir statü işaretiydi. Bir giriş sınavı olmasına rağmen, sosyal konum ve zenginlik kabulde büyük rol oynuyor, öğrencilerin çoğunu yüksek rütbeli soyluların çocukları oluşturuyordu. Kapıları asla sıradan halka açılmazdı.

Başka bir deyişle, akademiye kayıt sadece soyluların küçük bir kısmıyla sınırlıydı.

Bilinmeyen bir geçmişe sahip bir öksüzün böylesine etkili ve prestijli bir akademiye gitme düşüncesi, odadaki soyluları doğal olarak şoka uğratırdı, ancak Garcia sadece sakalını anlayışla okşadı.

“Anlıyorum. Akademinin çocuğu gözlemlemesini mi istiyorsunuz?”

“Kesinlikle. Onu birkaç gün içinde kabul edin. Her şeyi size bırakıyorum.”

“Emriniz olur. Claire’in kızı ilkokul birinci sınıflara ders vermeye yeni başladı — onu onun sınıfına alırım.” Garcia bir elini göğsüne koydu ve derin bir reverans yaptı.

***

Rio'nun III. Philip ile görüşme zamanı gelmişti.

Taht odası aynı zamanda bir kabul salonu olarak da kullanılıyordu; kralın tüm resmi görüşmeleri burada yapılırdı. Yüksek tavanlı, dikdörtgen bir odaydı ve mekana görkemli bir hava katıyordu. Her köşeye süslü dekorasyonlar yerleştirilmişti, odaya girenleri güçlü gösterişiyle adeta büyülüyordu. Kraliyet ailesi —Kral III. Philip; eşi, Kraliçe Eş Beatrix; Birinci Prenses Christina; ve İkinci Prenses Flora— resmi elbiseler içinde, girişin tam karşısında, odanın en arkasındaki kürsülerinden mekanı izliyordu. Büyük abla Christina'nın genç yüzü kararlılıkla gerilmişken, küçük kız kardeş Flora biraz gergin ve huzursuz görünüyordu.

Bu sırada, iç sarayın soyluları da resmi kıyafetler içinde koridorun iki yanında sıralanmıştı. Hepsi, gerçekleşmek üzere olan huzura kabul törenine tanıklık etmek üzere hazır bulunuyordu.

“Prenses Flora Hazretleri’ni kurtaran genç şimdi içeri girecek,” diye yankılandı bir görevlinin sesi sessiz odada. Huzura kabul salonunun kapıları yavaşça aralandı ve odadaki herkes bakışlarını oraya çevirdi.

Tek başına, siyah saçlı bir çocuk duruyordu orada.

Bu Rio’ydu.

Saçlarını, biçimli ve çift cinsiyetli yüz hatlarını tamamen ortaya çıkaracak, geride masumiyetten bir iz bırakacak şekilde kestirmişti. Odadaki kraliyet ailesi ve soylu sınıfı, ender görülen siyah saçları ve dikkat çekici yüzünün yarattığı egzotik auraya kapılmış, açıkça ona bakıyorlardı.

“Demek Prenses Hazretleri’ni kurtaran çocuk bu.”

“Ne kadar da alışılmadık bir saç rengi. Göçmen bir çocuk olmalı.”

Rio, gürültülü bir şekilde hareketlenen huzura kabul salonuna karşı kendini topladı. Sakin adımlarla, salon boyunca tahta kadar uzanan kırmızı halıda yürüdü. Üzerindeki şık çocuk resmi kıyafeti ona pek yakışmamıştı; normal şartlarda, bu kıyafet heykel gibi, saygın bir duruş verirdi. Ancak dış görünüşünün aksine, Rio’nun ifadesi oldukça olgundu. Aynı yaştaki bir soylu çocuğu olsaydı, sinirleri yıpranmış, titreyen veya donup kalmış olması doğal karşılanırdı. Oysa Rio’nun hareketleri tamamen sakindi.

Ona yönelen bazı bakışlar, cesur tavrından etkilenmiş görünüyordu.

“Hıh, bir serseri…”

“Şaşırtıcı derecede iyi toparlanmış… Hatta görgü kurallarına uygun hareket ediyor.”

“Ne tuhaf bir manzara.”

Ve benzeri yorumlar. Soyluların fısıltıları hızla yayılırken, birçoğunun bakışları hoşgörüsüzlükle doluydu; ancak Rio hiçbir endişe göstermedi. Sakin bir ifadeyle, adım adım ilerledi. Nihayet podyuma çıkan merdivenlere ulaştı ve orada durup başını eğdi. Geriye kalan tek şey, kendisine öğretildiği gibi, hitap edilene kadar beklemekti.

“Kaldır başını, Rio,” diye buyurdu Kral III. Philip görkemli bir sesle.

“Emriniz olur, Haşmetlim. Minnettarım,” diye yanıtladı Rio saygıyla. Yavaşça yüzünü kaldırdı ve podyumda oturan kraliyet ailesini gördü. En yüksek basamakta, tahtına kurulmuş III. Philip vardı. Bir basamak aşağıda ise eşi Beatrix, Birinci Prenses Christina ve İkinci Prenses Flora oturuyordu; sonuncusu, yani Flora, huzursuz bir utançla Rio’ya bakıyordu. Flora’nın diğer yanında ise Christina, Rio’ya şüpheyle bakarken koltuğunda dimdik oturuyordu. Büyük ihtimalle, dağınık saçları temizce kesildiğinde Rio’nun görünüşünün ne kadar değiştiğine şaşırmıştı.

Christina ve Flora’nın kardeş oldukları bir bakışta belliydi; iki genç kız da güzeldi ve lavanta rengi saçlara sahipti. Ancak yaydıkları aura ise birbirinin tam zıttıydı. Flora’nın büyük, yuvarlak gözleri hoş bir mor renkte parlıyor, soluk teni hafifçe kızarmıştı. Aksine, Christina’nın kaşları memnuniyetsizlikle çatılmış, Rio ile göz göze geldiğinde hıh diye bir ses çıkararak arkasını dönmüştü.

---