Gölge ve Gerçek

Ama yine de yapmadı, yapamadı. Wilhelm kendini savunmaya çekilmiş buldu, ta ki—

“Ne yazık. Anlaşılan bu kadarmış.”

Kılıç seslerinin yankılandığı birkaç çarpışmanın ardından Pivot onları kılıç kılıca getirmiş, kılıçlarını birbirine kilitli hale getirmişti. Bu açıklaması tamamen tek taraflıydı.

Bir an afallayan Wilhelm'in içinde büyük bir gazap kabardı. Pivot istediği zaman gelip onu parmağında oynatabileceğini, sonra da her şeyin ne zaman biteceğine karar verebileceğini mi sanıyordu? Bu kadarı fazlaydı, fazlasıyla!

Kılıçları birbirine bastırılmış halde duran ikilinin gözlerinde bu düşünceler net bir şekilde okunuyordu; her biri diğerinin kılıcında yansıyordu. Pivot ise sadece güldü. Ne soğuk bir kıkırdamaydı bu, ne de alay. Nasıl bir gülüş olduğunu kestirmek zordu.

“Wilhelm Trias. Sıra sende.”

Wilhelm'in nefesi kesildi; Pivot, bunun ne anlama geldiğini sormasına fırsat kalmadan gözden kayboldu.

Antrenman partneri ansızın yok olunca Wilhelm, havayı boş yere yaran kılıcının zayıflığına dilini şaklattı. Kılıcını yeniden kınına koydu, sonra şimdi boş kalan odaya son bir kez bakıp girişe yöneldi.

“Wilhelm?”

Theresia oradaydı, gözleri parıldıyordu.

Wilhelm yutkundu. Pivot'un neden bu kadar çabuk kaybolduğunu anlamıştı: ya durum onun için pek elverişli değildi ya da Wilhelm'i boş havayla konuşurken görülme utancından kurtarmak istemişti. Her ne sebeple olursa olsun, Pivot'un hayaletinin Theresia ile konuşmaya niyeti olmadığı aşikârdı.

“Carol'ın durumu nasıl?” diye sordu Wilhelm.

“Tam öğrenmeye gidiyordum. Benimle gelir misin?”

“Elbette gelirim, sersem. Şimdi mi benden çekiniyorsun…”

Wilhelm yanına gidip Theresia'yı omuzlarından kavradı. İkinci kata kadar yanından bir an bile ayrılmadı, ellerinin hissettiği şeyin gerçek olduğundan emin olmak istercesine.

Daha bir an önce kılıcını tutmuş olmasına rağmen, avuçlarında Pivot'la giriştiği o çetin savaşın hiçbir izi kalmamıştı.