İsimsiz Kısım

BAŞLIK: Kılıç İblisi ve Sekiz Kollu Kurgan

İblis Kılıcı, kılıcın vınlamasını duyar duymaz yerden sıçradı ve ölüme kıl payı yakalanmaktan kurtuldu.

İblis Kılıcı, göz ucuyla kaldırdığı tozu gördü; döndü ve saldırdı. Gümüş bir parıltı, rakibinin geniş boynuna uzanarak ölümcül darbeyi aradı ama aşağıdan gelen bir vuruşla savuşturuldu.

***

Sinirli bir dil şıklatmasına bile vakit yoktu.

İblis Kılıcı, bloklamanın gücünü kullanarak kendini geriye fırlattı. Kaçışın olmadığı havaya atlamak aptalca görünebilirdi ama o an gidecek başka yeri yoktu…

“Şırrr!”

Anında, üç yönden kılıçlar savruldu, tenini sıyırıp kan buharı saldı. Yine de ölümcül yaralardan kaçınmayı başardı. Hızlanmış farkındalığı acıyı bir kenara iterken, kanlı İblis Kılıcı havada dönerek hemen önündeki deve ters bir darbe indirdi.

Kılıcının ucu, mavi-siyah omza sığ bir kesik attı. Kolu kesmeye yetmedi ve dişlerini sıkar sıkmaz karşılık olarak bir darbe geldi.

“Hırrrgh—!”

Yan tarafı, en az bir çocuk başı büyüklüğündeki bir yumruğun altında çöktü. Kaburgaları darbenin etkisiyle feryat etti ve yana savruldu. Taş kenarlığa çarptı, düşüşünü yavaşlatmaya fırsat bulamadan yere serildi. Alnı kaldırım taşlarına çarparak yarıldı ve başını kaldırdığında dilinde kan tadı vardı. Ardından başka bir saldırı gelmedi. Rakibi de pek yara almamış sayılmazdı.

***

İblis Kılıcı tek dizinin üzerine kalktı, önünde kolları bağlı duran deve baktı. Dev, şaşkınlıkla kendi koluna bakıyordu; İblis Kılıcı'nı fırlatmak için kullandığı ve şimdi bileğinden kesilmiş olan uzvuna. Yara kan fışkırtıyordu ve yumruğun kendisi ayaklarının dibinde yuvarlanıyordu.

Yaralar ilk bakışta oldukça ciddi görünüyordu. İblis Kılıcı'nın kendisi de oldukça yaralıydı ama sol elini yeni kaybetmiş bir rakipten daha iyi durumda olduğu açıktı.

Keşke o rakibin yedekte üç sol eli daha olmasaydı.

“Böylesine bir düşmanla kutsanmayalı uzun zaman olmuştu… Gerçekten nadir bir mutluluk,” diye gürledi büyük, çıplak, mavi yaratık, kolu şişmeye başlarken. O an, elsiz koldan kan fışkırması durdu. O uzuvdaki kalan kaslarını sıkarak kan akışını zorla durdurmuştu. Böyle bir şeyin mümkün olup olmadığı tartışma konusu değildi. Görmek inanmaktı.

“…Sen de neyin nesisin, bir tür canavar mı?”

“Ne kadar da yalnız bir şey söylüyorsun, benim değerli düşmanım. Sen de ben de eşit derecede tuhaf varlıklarız.”

“Pöh… Bir adamın başkasının kadınını çalmaya çalışmasını böyle mi haklı çıkarırsın? Güzel deneme.”

“Senin kadar güçlü bir düşmanı yere serdiğimde, onu hakkıyla sahipleneceğim. Bunda anlaşılmayacak bir şey yok.”

“Tam bir barbar gibi konuştun.”

“Kılıçla yaşayan biz canavarların yolu budur.”

Sekiz kollu savaş tanrısı, kan ve balgam öksüren İblis Kılıcı'na savaşçı bir gülümseme bahşetti. Bu ifade, onun ezici savaş yeteneğini yansıtıyordu ama İblis Kılıcı ona yılmadan karşı durdu.

Elbette. Geri çekilmek bir seçenek değildi. Ne de olsa…

***

Taş köprünün bir tarafından, sırtında bir çift göz hissediyordu.

Bu insanüstü savaş, pek çok göz tarafından izleniyordu. Sayısız bakış üzerindeydi, sayısız duygu kaynıyordu; hepsini teninde hissediyordu.

Ama İblis Kılıcı için sadece biri önemliydi. Sadece o birini hissetmesi yeterliydi ve o güçlüydü.

***

Mavi bir gökyüzü kadar berrak gözler, rüzgarda alev gibi kızıl, güzel saçlar, İblis Kılıcı'nın zaferine dair hiçbir şüpheyle bulanmamış bir kalp.

O gözler üzerinde olduğu sürece, kimseye yenilemezdi. Ve bu yüzden…

“Sen konuşmaya devam et. Ben seni yeneceğim… Sekiz Kollu Kurgan.”

“O zaman prensesinden doğacak çocuğuma senin adını vereceğim—İblis Kılıcı, Wilhelm.”

Yedi dev kol, “İblis Kılıçları” denen devasa bıçakları tutuyordu. Kılıç Azizi'ni bile püskürtmüş tekniğe sahip Kurgan, tüm vücudu savaşçı aurasıyla dolup taşarak savaşa hazırlandı.

Sonsuz çılgın dövüş, ölüm kalım mücadelesi, İblis Kılıcı ile Sekiz Kollu arasındaki düello…

Pictat'ın Gümüş Çiçek Dansı: Diyarın dört bir yanında bilinecek ölümcül düello.

Başlangıcı ve sonu, İblis Kılıcı'nın Aşk Baladı'nda, o genç adam ve kadının hikayesinde başka bir bölüm oluşturacaktı.