Kaybolan Gülüş

Wilhelm kraliyet ordusundan sessizce çekilirken, onun yerini Theresia'nın adı ve şöhreti doldurdu. Savaşamadığı o ilk muharebe örtbas edilmiş, Trias Hanesi için verilen savaş Kılıç Azizesi'nin ilk çarpışması olarak sunulmuştu. Ardından Theresia, kendisinden beklenen ve umulan her şeyi gerçekleştirdi.

Krallık'a özverili sadakatini sundu. Herkes güzel Kılıç Azizesi'ni ve olağanüstü yeteneğini överken, krallık bir efsanenin ikinci gelişiyle çalkalandı ve Theresia van Astrea bir kahraman oldu.

Ve arka planda, hanımefendisini her zaman olduğu gibi destekleyen Carol vardı.

"Tekrar teşekkür ederim, Carol," dedi Theresia küçük bir gülümsemeyle. Ama bu geçiciydi, gerçek gülümsemesi değildi. Etrafını saran çiçeklerin en güzelinden bile daha çekici olan o ifadeyi, ne Carol ne de krallıkta başka hiç kimse yüzüne getirebiliyordu. Bunu yapabilecek tek bir kişi vardı.

Ve o tek kişi, yani Kılıç Şeytanı lakaplı o adam, artık yoktu. Kimse nerede olduğunu bilmiyordu.

Nihayetinde, ardında büyük bir huzursuzluk bırakmasına rağmen çatışmalar sona erdi. Krallık'ın uzun süren iç savaşına bizzat Theresia son noktayı koymuştu. Kılıç tanrısının gözdesi, krallık uğruna kendini feda eden o kadın, çatışmayı bitirip bir kahraman olmuştu.

Adı efsanelere karışacak, şöhreti sonsuzlaşacak; gelecek nesiller boyunca ondan bahsedilecekti. Ve zamanla, Theresia adındaki genç bir kızın yaşamını kimse umursamayacaktı. Çiçeklere olan düşkünlüğü, yalnızca belirli bir adama bahşettiği o gülümseme, kılıçla geçen hayatının bir parçası olmaktan çıkıp kesilip atılacaktı. Theresia'nın Kılıç Azizesi yolunda sürüklenişini izlemek, Carol için bitmek bilmeyen bir hayal kırıklığıydı.

Bir zamanlar Theresia'nın herhangi biri tarafından kurtarılması için dua etmişti. Şimdi yine aynı şey için dua ediyordu, ama artık "herhangi birinin" elleriyle değil. Eğer Theresia kurtarılacaksa, bunu yapabilecek tek bir adam vardı. Ve bu yüzden Carol umutsuzca onun için dua etti.

Ama dileği boşunaydı; duaları cevapsız kaldı.

Hiçbir şey değişmedi. Theresia bir kahraman oldu ve tören günü geldi çattı.