Devin Düşüşü

Bu sessiz beyanlarla, dev ile Kılıç Şeytanı arasındaki son hesaplaşma başladı.

Valga savaş narası atmak için zahmete bile girmedi; ağaç gövdesi kadar kalın iki kolunu tüm gücüyle indirdi. Bu darbe zemini paramparça etti ve sadece şapeli değil, tüm kaleyi temellerinden titretti.

Ama darbe Wilhelm'e isabet etmemişti.

“Şşşşşyaaa!”

Wilhelm, Valga'nın saldırısını kıl payı atlattı, devin ayaklarına doğru sokularak. Coşkulu bağırışı, Valga'nın kaval kemiklerine saplanan kılıcının darbesiyle birleşti. Kılıç etle kemiği ayırırken Wilhelm direnci hissetti, ancak zayıflamış bedeni yaralamayı başardı. Kılıcı geri çekerken, bu kez uyluk kemiklerini yukarı doğru yardı.

Saldırı uyluklardan geçti, kalçalardan devam etti, ardından Wilhelm dönerek kılıcını Valga'nın karnına savurdu. Sonunda göğsüne ulaştı ve havaya sıçrayarak omuzlarını da hedef aldı. Ardından, açtığı sayısız kesiklerden kan fışkırdı.

Gümüş parıltı devin bedenini harap etti ve nihayet boynuna saplandı; tüm bunlar tek ve kesintisiz bir hareketle gerçekleşti.

“Unutma bunu, insan.” Yere yığılırken Valga, Wilhelm'e sessizce konuştu. Sayısız yarasına aldırış etmedi. Kılıç Şeytanı, deve arkasını dönmüştü. “Unutma ki bu, yarı-insanların gazabına son vermeyecek.”

Ardından devasa bedeni tüm gücünü yitirdi, yere yığıldı, sonra da yüzüstü zemine kapaklandı. Bu darbe, altındaki çatlak şapel zemini için son darbe oldu ve zemin çöktü. Kalenin bodrumu daha da derin bir karanlığa açıldı ve Valga'nın bedeni boşluğa gömüldü.

“...Pekâlâ, gelsinler o zaman,” dedi Wilhelm, deliğin kenarına yaklaşıp zifiri karanlığa bakarken. Kanlar içindeydi. Arkasında, şapelin duvarında ise krallığın arması duruyordu. “Kılıcım yanımda olduğu sürece onlarla savaşırım. Hepsini, sonuncusu kalmayana dek doğrarım.”

Bu sözler, Kılıç Şeytanı ile devin, Wilhelm ile Valga'nın mücadelesinin sonu oldu.