Uyanan Kalp

Rem, sisli sabah havasından nemlenmiş saçlarını geriye doğru okşadı ve başını nazikçe kaldırdı.

Belki de ona yarı uyanık demek doğru olurdu. Rem, iç saati nihayet ayağa kalkma vaktinin geldiğini fısıldarken, uykuyla uyanıklık arasında bir yerlerde geziniyor, hafifçe sersemlemiş hissediyordu.

Gece boyunca kayda değer bir değişiklik olmamıştı. Ne bir iblis canavarı ne de bir haydut ortaya çıkmıştı; Rem hiçbirini hissetmemişti bile.

Tüm bunlara rağmen Rem de epey yorulmuş görünüyordu. Göreceli güvenliğinden emin olan bedeni, o yarı uyanık haldeyken toparlanmaya çalışmıştı.

Ayağa kalktı, serin sabah esintisini hissederken iyice gerindi.

Tembel, hanımefendiliğe yakışmayan bir hareketti bu. Başkalarının görebileceği bir yerde asla böyle bir şey yapmazdı ama şu an için bunu dert etmiyordu. Etraftaki tek kişi, yanı başında mışıl mışıl uyuyan Subaru'ydu—

***

“S-Subaru?!”

Subaru'nun yanı başında, bir battaniyenin altında büzülmüş olduğunu fark edince Rem şokla sıçradı.

Rem'e destek alarak yaslandığı için, genç adam nazikçe çimenlere devrildi, hafifçe vücudunu çevirirken kaşlarını çattı.

“B-ben uyurken arabadan çıkıp yanıma mı sokulmuş…?”

Rem telaşla bir çocuğa bir de arkasındaki ejderha arabasına baktı. Gerçeği dile getirmek bile onu büyük bir paniğe sürüklemişti.

Bir yandan onun hareket ettiğini fark etmediğine şaşırmış, diğer yandan Subaru söz konusu olduğunda kalbinin ne kadar hoşgörülü hale geldiğini fark edince kıpkırmızı kesilmişti.

Başka bir deyişle, Subaru uykusunda ona saldırmış olsa bile, Rem asla karşı koymazdı.

“…Çok dikkatsiz davranmışım.”

***

Genç kızlara özgü bu yakınmayı dile getirirken bile Rem, içten içe Subaru'nun bu hareketinin iyi bir alamet olabileceğini, ejderha arabası yolculuğu boyunca kendini bu kadar iyi idare etmesinden sonraki bir sonraki adım olabileceğini düşünüyordu.

Subaru, ağlama ya da gülme dışında hiçbir tepki vermiyordu. Yine de o halde bile, kendi gücüyle ejderha arabasından inerek gönüllü bir eylemde bulunmuştu. Rem, kırık kalbinin onarılmaya ve kişiliğinin yeniden şekillenmeye başladığına dair umudunu koruyordu.

“—Pekâlâ. Geri dönelim, Subaru.”

Eğer bir değişim başlamışsa, bundan sonra işler muhtemelen iyiye gidecekti. Böylesine iyimser düşünceler ona hiç benzemiyordu ama bu da şüphesiz gözlerinin önündeki genç adamın etkisiydi. Ve Rem, bu içsel değişimi kendisi için çok değerli görüyordu.

***

Bir önceki gece aklına düşen düşüncelerin, çekingen zihni ve yorgun bedeni yüzünden gördüğü kötü bir rüya olduğuna inanıyordu. Onu tamamen unutmuş, neşeli bir gelecek sanki hiç var olmamış gibi üzerine yazılmıştı.

Hâlâ uyuyan Subaru'yu kaldırıp sürücü koltuğuna yerleştirdi, kara ejderhayı uyandırdı. Uyanmış canavara içmesi için su getirerek, uzun saatler süren nöbeti için onu ödüllendirdi ve yola çıkmaya hazırlandı.

Bir eliyle Subaru'yu dizlerinin üzerinde kucaklamış, diğeriyle dizginleri tutarken bir kez daha yola çıktılar. Araba tekerlekleri dönüyor, manzara akıp gidiyordu.

Yolun yaklaşık yarısını kat etmişlerdi. Varışa kadar muhtemelen yedi ila sekiz saat daha sürecekti.

Zihinsel ve fiziksel dayanıklılığı, trajik koşulların yaşandığı yola çıktıkları günden çok daha güçlüydü. Subaru derin bir uykudaydı ve Rem, onun yüzünün yan tarafına bakarak, hızlanmak için sabırsızlığını dizginler aracılığıyla aktarıyordu.

Ejderha arabasında hafif bir titreşim yayıldı. Rem, büzülmüş Subaru'yu daha sıkı sardı, kendi parmaklarını onunkiyle kenetledi.

“Çok incecik görünüyor… ama bu gerçekten bir erkek eli.”

O ele sığınmaktaki zayıflığına boyun eğerek, ona dokunmaya dair çekingen arzusunun affedilebileceğini umuyordu. Bu, kötü bir rüyayı unutmak için küçük bir ritüeldi.

***

“Bu sıcaklık, senin bu kadar yakınımda olman… Eğer buna sahipsem, yeter.”

Ne de olsa, daha fazlasını ummak sadece kendi bencilliğiydi.

O sıcaklığı hissetmekten doğan duyguları ve onun kendisine ihtiyaç duyduğu gerçeği Rem'in kalbine kazınmıştı. Ona tüm çabasını verecekti.

***

—Sahip olduğu her şeyi ona verecekti.