İsimsiz Kısım

“—Subaru.”

Bilinci yüzeye çıkar çıkmaz, belirgin bir desenle işlenmiş tanıdık mavi gözleri gördü. Beatrice tam karşısındaydı, endişeyle ona bakıyordu.

Küçük elinin yanağına değdiğini hissettiğinde Subaru hafifçe yutkundu.

Az önce ölümü deneyimlemişken, bu inanılmaz derecede sıcaktı.

“Tamamen uyandın mı şimdi? Kitabın içinde o kadar uzun kaldın ki endişelenmeye başlamıştım. Sanırım bu arada hiçbir anının aklından kayıp gitmediğinden emin olmak en iyisi. Başlamak için, Betty hakkında ne hatırlıyorsun…?”

“Sen Beatrice’sin, besbelli ki…”

“…En azından bunu hatırlıyorsun anlaşılan. Aferin sana.”

Eli yanağından çekilip başını okşadı. Subaru o gıdıklayıcı hissin tadını çıkarırken, zihni olan biten her şeyi işliyor ve nerede olduğunu çözüyordu.

***

Bu, hafıza koridorlarındaki Louis Arneb ile karşılaşmasından döndüğü andı. Sıfırlama noktası değişmemişti, bu da demek oluyordu ki…

“Burası sıfır noktası. Kontratakımız şimdi başlıyor.”

Beatrice’in büyük gözleri şaşkınlıkla kırpıştı.

Gelecek savaşta Beatrice’in çok yardımına ihtiyacı olacaktı. Ama ne hedeflerini ne de onlara ulaşmak için ne yapacağını açıklama niyeti vardı.

Beatrice nazikti. Hem de çok, çok nazik. Bu yüzden Subaru, planladıklarını bilse kesinlikle karşı çıkacağından emindi. Üstelik tek o da değildi.

***

“Eee, nasıldı? Kitapta aradığını buldun mu?” diye sordu Beatrice, söz konusu kitabı kucağında tutarak.

“Şey, o konuda…”

Diğer herkes için bu an, Reid Astrea’yı yenmek için bir strateji bulmayı umarak ölüler kitabında şansını denediği hemen sonraydı.

Karmaşık nedenlerden dolayı, bu başarısız olmuştu. Şimdi o kadar çok şey yaşanmıştı ki bu çok uzun zaman önce olmuş gibi geliyordu, ama bu Subaru’nun sorunu.

Ne yapmam gerektiğini ve nerede başarısız olmaya tahammülüm olmadığını biliyorum.

“Beatrice, işler biraz yoğunlaşacak. Bana gücünü ver.”

“…Elbette. Biz ortağız.”

Hiçbir açıklama yapmadan anında kabul etmişti.

Onun burada olması içimi rahatlatıyor…