Paramparça Gökyüzü

O anda Subaru ile Beatrice, mistik sanatlarını serbest bıraktılar.

“—E! M! T!”

“Sanırım!”

Pelerininin kapüşonunu kaldırırken Subaru, Emilia'ya övgülerini bağırdı—daha doğrusu, bir büyü yaptı.

Bununla eş zamanlı olarak Beatrice, Subaru'nun içindeki mananın son zerresini topladı ve tamamen yeni, bilinmedik, karmaşık ve gizemli bir büyü oluşturdu.

—Ördükleri, birlikte yarattıkları üç orijinal büyüden biriydi.

Büyü tamamlandığında, ikisi merkezde olmak üzere soluk bir ışık yayıldı. Işık, hepsini saran bir küre gibi genişleyerek alanı tamamladı.

“Bu da ne…”

Julius ne olduğunu anlamaya çalışırken şaşkına dönmüştü ki gözünün ucuyla Subaru'ya doğru gelen başka bir ışık huzmesi gördü. Julius hemen gerildi, fakat bir an sonra gördüğü değişimle bu gerginlik yerini şaşkınlığa bıraktı.

Subaru'ya doğru gelen ışığın gücü, ışık alanına girdiği bir an dağıldı.

“Gücünü mü kaybetti?”

Işık, basit bir okun hızına inmişti. Kılıcını savurarak onu kolayca savuşturdu.

Elbette, hızını kaybetmiş olsa bile kolayca savuşturulabilecek bir şey değildi. Ancak bu, Julius'un ustaca kılıç ustalığının bir kanıtıydı. Takip eden saldırılara karşı da kolayca savunabildi.

“E M T. Mutlak etkisizleştirme büyüsü. Bu alanın içinde, tüm büyüler gücünü kaybeder.”

Hâlâ Beatrice ile el ele tutuştuğu için Subaru, boşta kalan eliyle kuleyi işaret etti.

Bu alan, Subaru ve Beatrice'in geliştirdiği üç kozdan biriydi. Üçüncüsü hâlâ tamamlanmamış olsa da, güçlü düşmanlarla, kara büyünün zirvesiyle savaşabilme hedefiyle yaratılmıştı.

“Ama uzun sürmez. Esasen, manam bittiğinde her şey sona erer. Ve şimdi, dibinde dev bir delik olan bir kova gibiyim.”

“Bu, akıl almaz bir etki. Maliyetinin de oldukça ağır olduğunu görüyorum. Bir planın var mı?!”

“Hiçbir fikrim yok! Bizi fark ettiler, bu yüzden şimdilik geri çekilmeliyiz—”

Subaru geri çekilmek için etrafına bakındı, o sırada Julius ona doğru koşuyordu. Böylesine gergin bir durumda, Ram’in sessiz sesi neredeyse saydamdı.

“—Barusu’ya mı bakıyorlar?”

Ram yüzünü avucuyla kapatıyordu. Subaru bir an ne olduğunu merak etti, ama sonra durugörüsünü etkinleştirdiğini anladı—Ram'in kuledeki biriyle senkronize olmayı başardığını fark etti.

Sıradan biri de değil. Orada hedefleyebileceği tek bir kişi vardı.

“Bilge mi?!”

“—Ngh.”

Ram'den yanıt gelmedi. Bunun yerine, sağ göz çukurundan bir kan sızıntısı vardı. Pembe gözünden kanlı gözyaşları akıyor gibi görünüyordu.

Bu… bir saldırı değil. Bilmiyorum, ama durugörünün geri tepmesi gibi görünüyor.

“Kes şunu zaten, aptal! Şimdi—”

Subaru, Ram'in riskli casusluğunu durdurmaya çalıştı. Kolundan yakalayıp narin bedenini kollarına çekti.

“Bekle, Barusu!”

“Asla! Arabaya bineceksin! Şimdi, biz—”

Ram'i tutarken arkasını döndü.

—O bir an, etraflarındaki dünya paramparça oldu.

“Ah—?”

“—Ngh! Mahvettik!”

Beatrice’in sesi yankılanırken çöl gecesinde imkansız bir değişim meydana geldi.

“E M T, çarpık uzayı yıprattı!”

“Bu ne anlama—”

Havada süzülme hissiyle ayakları yerden kesilirken Subaru sorusunu bitiremedi.

Dünya kaotik bir şekilde büküldü, parçalara ayrılan bir kağıt gibi yıpranıp dağılıyordu. Yerde ve gökyüzünde çatlaklar oluştu, arabayı, Subaru'yu ve diğer herkesi yutarak.

“Kahretsin… Emilia?!”

“Subaru—”

Aniden karanlığa düşerken, üzerine bir ağırlıksızlık hissi çöken Subaru bağırdı.

Yukarıyı aşağıdan, sağı soldan veya arabanın nerede olduğunu ayırt edemiyordu. Ama Emilia'nın bağırmasına verdiği uzak, çok uzak yanıtı duyabiliyordu.

“Bu çok—”

Kötü olduğunu söylemeyi bitiremeden, Subaru paramparça gökyüzünün diğer tarafına fırlatıldı.

—Uzakta, çiçek tarlası ile çöl arasındaki sınır çöktü ve bir gölge, küçük grubun o parçalanmanın içinde yutulduğunu gördü.

Uzaklardan izleyen gölge, kulenin karanlığında süzüldü.

Durduğu pencereden ayrılarak gölge, taş zemine bastı ve sarmal merdivenlerden indi.

Gölgenin adımları yavaştı, ama yavaş yavaş hızlandı, huzursuzlanıyordu.

“—Seni buldum.”

Yıllardır konuşmamış bir sese benzeyen, boğuk, pürüzlü bir mırıltıydı. Ama o sesteki duyguyu sevinçle karıştıracak kimse yoktu.

“Seni buldum.”

—Bu kesindi.