İsimsiz Kısım

BAŞLIK: Veda ve Sorumluluk

İçinde bulundukları her şeye rağmen Hetaro ve TB hâlâ gülümsüyorlardı. Yerden güç alıp sonra duvardan sekerek düşmana doğru atıldılar. Sirius, asalarını kollarıyla savuşturdu. İki kardeşin bu eş güdümlü saldırısı karşısında canavarın mor gözleri parladı.

“Ne kadar da sevimli bir kardeş sevgisi. İkiz misiniz? Ah, ne kadar da içten bir bağlılık…”

“Üzgünüm ama—!” “Biz üçüzlerin küçük ikisiyiz!”

***

Metal zincir dönerek mavi bir büyü bariyerine çarptı. Kardeşlere acımasızca parçalanan savaş alanını bırakıp Anastasia yukarı baktı.

“Ferris! Benim adamlarımı kullanarak Mimi ve Beatrice’i buradan çıkar! Dışarıda tekrar buluşuruz!”

“—Öğğ. E-evet, efendim! Anlaşıldı!”

Ferris’in delikten sıyrılıp gittiğini görünce Anastasia, Kiritaka’nın kolunu kavrayıp pencereye koştu. Odadan çıkan kapı, ikisinin geçemeyeceği bir savaş alanına dönmüştü. Bu yüzden bir acil durum çıkışı kullanmak zorundaydılar, başka seçenekleri de yoktu zaten.

“Öğğ, ah…”

Pencere pervazından dışarı adım atıp bir ayağını dışarıdaki çıkıntıya bastı. Çıkıntının kenarında, binanın dışından aşağı inmek için kurulmuş bir acil durum merdiveni vardı. Anastasia parmaklarını sımsıkı kenetledi, titremesini durdurmak için acıyı kullandıktan sonra aşağı inmeye başladı. Binanın üçüncü katında oldukları için ikinci kat penceresinden tekrar içeri girdiler.

“Biraz… çok erken… rahat bir nefes almak için…”

Hetaro ve TB üst katta hâlâ şiddetle savaşıyorlardı. Ancak zaman uzadıkça hem onlar hem de Mimi için durum daha tehlikeli bir hal alıyordu. Ferris, Demir Dişler’i iyi yönlendirirse herkesi dördüncü kattan çıkarmakta zorlanmazdı. Sorun, Muse Şirketi binasından kaçtıktan sonra nereye gidecekleriydi—

“—Belediye binasına giden herkesle buluşmak en iyisi olurdu,” Anastasia, zihnini toparladıktan sonra bu sonuca vardı.

“Katılıyorum. Onlara katılma şansınızı olabildiğince yüksek tutmak en iyisi olur,” Kiritaka nefes nefese dedi.

Ne demek istediğini anlamıştı. Sirius ortaya çıkmadan önce dile getirdiği mantığın aynısıydı. Düşman Onlar Konseyi’nin peşindeydi, bu yüzden hasarı sınırlarken bir yandan da kaçış yolunu olabildiğince korumaları gerekiyordu. O Başpiskopos peşlerini bırakmazken kaçmaya çalışmanın ne kadar zor olacağını biliyordu.

“Şehrin merkezine olabildiğince çabuk ulaşmaya çalışın. Ben ve adamlarım o şeyin dikkatini dağıtacağız.”

***

Anastasia, onun kararlılığı karşısında tek kelime edemedi. Ne kadar sakin düşünmeye çalışsa da, bunun en mantıklı sonuç olduğu o kadar netleşiyordu. Herkesi kurtaramazlardı, bu yüzden en azından en çok insanı kurtaracak bilinçli kararlar almaları gerekiyordu.

“Genç Efendi, hazırlıklarımızı tamamladık. Hadi bunu gösterişli bir şekilde yapalım.”

İkisi holle çıktığında Kiritaka’nın adamları, Beyaz Ejderha Pulu, toplanıyordu. Onları zaten savaşa hazır görmesiyle Kiritaka sakince omuz silkti.

“Gösterişli mi, öyle mi? Bilirsiniz, ben her zaman daha çok ölçülü ve sakin performansları tercih etmişimdir…”

“Liliana’ya sırılsıklam aşık olan adamdan bana ölçülülük dersi vermesini beklemiyorum! Ne saçmalık!”

Yaşam ve ölüm arasındaki çizginin ötesine atılma emrini bekleyen adamlar kahkahalara boğuldu.

Bu, ‘ast’ gibi bir kelimeyle tanımlanamayacak kadar yakın bir ilişkiydi, ama Anastasia kendini Kiritaka’da görüyordu. O da Demir Dişler’i sevdiği gibi Beyaz Ejderha Pulu’nu seviyordu ve sevgili yoldaşlarıyla birlikte güzel şehrini korumak için hayatını ortaya koyuyordu.

Bunu gören hiç kimse, bu trajik kahramanlıktan etkilenmeden edemezdi. Sevdikleri ve gurur duydukları bir şey için savaşmaya giden adamların yüzleri.

“…Bu hiç adil değil…” Anastasia kendi kendine mırıldandı.

“—Leydi Anastasia, Pristella’yı size emanet ediyorum.”

Kiritaka, savaş alanına adım atmaya hazırlanırken Anastasia’ya sevgili şehrini emanet etti.

Anastasia, onun içten yakarışı karşısında dudağını ısırdı; o konuşmaya devam ederken—sesi sevgi, beklenti ve adanmışlıkla doluydu.

“Lütfen bu güzel şehri koruyun… ve sevgili Şarkıcı’mı bu kötü adamlardan.”