Son Direniş

Bir ses duydu. Sıs, sıs. Bu, avını tam karşısında gören bir iblis canavarın dudaklarını şapırdatma sesiydi.

Kaçan kızı, ormanın son umudunu çalmak ve Archi'nin sönmekte olan hayatının küçücük, son parıltısından tüm anlamı çekip almak için gelmişti sanki.

“Sanki... seni geçireceklerini mi sandın?”

Mücadele azmiyle yanan gözlerle Archi, felç olmuş bacaklarını görmezden geldi, yalnızca kollarının gücüyle kendini doğrulttu. Uğursuz ses kesildi... sanki canavar, yeniden ilgi duymuş gibi, yere serdiğini sandığı avına kapılmıştı.

Yaklaşan ölümünü hissettiği içindi ki, kızı kendi ölümünden olabildiğince uzağa göndermişti.

“Şans Tanrıçası... o kız... muhtemelen iyi olacak.”

Sıs, sıs, sonun yaklaştığını haber veren sesti.

Bu sesi duyduğunda, bunun hayatındaki en büyük tehlikeden başka bir şey olmadığını bilerek, Archi gururla gülümsedi.

O gülümseme ne kadar yorgun olsa da, asla solmadı.