Davetsiz Misafir

Açık kapının ardındaki odadan eski kitapların yoğun, küflü kokusu yayılıyordu.

Belki de bu koku, kitapların burada geçirdiği uzun günlerin ve ayların birikimiydi. Ya da zamanın durduğu bir oda olduğuna inanılacaksa, günlerin ve ayların geçişinin bununla hiçbir ilgisi yoktu.

“Sığınak bana buna benzer birçok küçük şeyi düşündürdü. Kütüphaneci olarak sen ne dersin?”

“—Neden…?”

Odanın koruyucusundan izin almadan Subaru pat diye arşive girdi.

Her zamanki gibi, hem huzurlu hem de kasvetli bir hava vardı. Güneş ışınlarını içeri alacak cam pencereler ya da havalandırma için en ufak bir panjur bile yoktu. Uzun süre kalmak, insanın içini karartır, kalbine iyi gelmezdi.

Muhtemelen bu yüzden Subaru hep kızı buradan çıkarmak istemişti.

“…Buraya neden geldin acaba? Seni davet ettiğimi hatırlamıyorum.”

“Üzgünüm ama ben davetli olsam da olmasam da çıkıp gelen bir adamım. Ortaokuldayken, bir sınıf arkadaşımın doğum günü partisine davetsizce dalmıştım. O zamanki o tuhaflığı unutamam.”

Doğal olarak, Subaru bile böyle bir deneyimden sonra ortama daha fazla dikkat etmeye çalışmıştı. Ama elbette, o gün açık ara en gürültücü oydu ve bir daha da kimse onu doğum gününe davet etmedi.

“Bu aslında göğsüm kesilmiş gibi canımı o kadar yakmıştı ki, o hikâyeyi başka zamana saklayacağım.”

“Bu sefer ya da bir dahaki sefere, canın ne zaman isterse o zaman mı anlatmaya başlayacaksın acaba…? Her bakımdan keyfi bir adamsın sen.”

“Evet, öyleyim. İşte bu yüzden, istesen de istemesen de buraya geldim.”

Önündeki kızın nefesini tuttuğunu biliyordu.

Tiyatral bir jestle Subaru eğildi, sanki kızın mavi gözlerine girmek istercesine.

Ve sonra—

“Seni buradan çıkarıyorum, Beatrice— Bu sefer elim seni o koca güneşin altına çıkaracak ve o elbise çamurdan simsiyah olana kadar oynayacağız.”

Subaru’nun kışkırtıcı sözleri karşısında, kız—Beatrice—her zamanki gibi aynı taburede oturmaya devam etti, kendi kitabına sarılmış halde.

Siyah ciltli kitabına sıkıca sarılı kollarıyla, titreyerek Subaru’ya baktı.