Tüccarın Borcu

"—Aslında benden böyle zaman kazanmamı istememişti ya neyse."

Otto, kendisine hiç uymayan bu fiziksel çabayla yeri tekmelerken yüzüne acı dolu bir gülümseme yerleşti.

Hıçkıra hıçkıra ağladığı o çirkin anıları unutmak isterdi. Ne yazık ki, o ağlama anıları onun için çok değerliydi; denese de unutamazdı.

O zamanlar onu kurtaran Ricardo adındaki canavar adam, Otto'nun hıçkırıklarını sır olarak saklamış, kimseye tek kelime etmemişti. Bu borcu bir gün mutlaka ödemesi gerekiyordu.

Ve—

"Borç her zaman ödenmelidir. Ne de olsa ben bir tüccarım."

Hayatını kurtaran genç generale olan borcu da öyleydi.

Otto Suwen'in Subaru Natsuki'ye de ödemesi gereken bir borcu vardı.

Subaru'nun kurtardığı hayatını ortaya koyarak bu yükümlülüğü yerine getirecekti.

Bir tüccar olarak, tüm borçlarını ödemeye çalışması gayet doğaldı. Ve daha da önemlisi—

"—Ne de olsa arkadaşım için!!"

Bir tüccar ve tek bir insan olarak, Otto, tam o anda öne atılıp kendini o erkekler safına katmak istiyordu.

Bu doğrultuda, Otto Suwen, kendi inisiyatifiyle, zafer şansının zayıf göründüğü bir savaş meydanına meydan okumuştu.

Olasılıkları hiçe sayarak bu kumarı oynamıştı. Kendi hayatı da dâhil olmak üzere sahip olduğu her şeyi ortaya koymuştu, hepsi Subaru Natsuki'nin zaferi içindi.

Tüccar ruhuyla Otto, dostluğunun gerçek olduğunu kanıtlayacaktı.

—!!!

Uzaktan, geride bıraktığı tuzağın olduğu yönden, öfkeli, hayvansı bir kükreme gökyüzünde yankılandı.

Bu sesi işaret alarak Otto koşmaya devam etti. Kendi kutsamasını salıverirken—tüm gücünü son damlasına kadar sıkıp çıkarmak için o tanıdık cehenneme kendini adadı.