Sabah Darbesi

Her zaman olduğu gibi, Subaru uykudan uyandığında, sanki başı su yüzeyine çıkıyormuş gibi nefessiz kalmıştı.

Bu his, bilinçsizlik denizinde süzülmeye, gerçeklik denen havayı arayarak yukarı doğru yükselme hissine benziyordu. Uyanan ciğerleri o gerçeklikten yeterince soluduğunda, Subaru'nun zihni de uyanı—

“GÜNAYDINNNNN, OĞLUUUUM—!!”

“Hımmrabbbmm?!”

O serin, ferahlatıcı sabah ve uykudan o şiirsel yükselişi, inanılmaz yıkıcı bir darbeyle darmadağın oldu.

Yukarıdan gelen ağır bir şey, vücudundaki havayı sıkıştırınca Subaru, ezilen bir kurbağanınkine benzer bir çığlık attı. Öksürerek boğazını temizlerken futonun üstünü eliyle itti.

“Hey, hey, hey, ne oldu? O sadece seni sevgiyle uyandırmak için yaptığım dalış presiydi! Her zamanki gibi. Dikkatsizliğin en büyük düşman olduğunu hatırlatıyor, değil mi?”

“Kof! Kof!… Bu, uyuyan birinden çok… fazla şey beklemek demek… Dur, az önce…”

"Ne halt olduğunu düşündü, gözleri yaşlı bir şekilde yüzünü kaldırırken. Subaru vücudunun yarısını yataktan çıkarırken, karşıdaki kişi tam gözlerinin önünde parmağıyla tavana işaret etti.

Ve sonra—

“Ne o halin? Sabah babasını çırılçıplak görmüş bir adamın bakışları var üzerinde!”

Bu, babası Kenichi Natsuki'ydi; sabah yarı çıplak bir şekilde poz vermiş, oğlunun uyanışını kıkırdayan bir kahkahayla kutsuyordu.