Kaderin Acımasız Gülüşü

Hikayeyi burada bitirmek iyi olurdu. Ancak…

Reinhard, Subaru ve Emilia'nın sözleri bittikten sonra, daha önce zorla içine girdiği sessizliği bozarak, doğru anı kollamış gibi araya girdi: "Doğrusu, iyi olduğunu görmek beni şaşırttı."

Reinhard'ın becerisi gibi bir adamın bakış açısından bile, Elsa'nın son saldırısı ezici görünmüş olmalıydı.

Subaru, incinmiş karnına hafifçe baskı uyguladı ve yerde duran sopayı işaret etti. Çivili sopa kalın ve sağlamdı, gerçek amacı bu olmasa da iyi bir kalkan görevi görmüştü.

"Kendimi o şeyle çabucak korudum. O olmasaydı, şimdi ikiye bölünmüş olacaktım," dedi Subaru.

"Haklısın. Bu olmasaydı—" Reinhard demeye başladı, yere düşen sopayı almak için uzanırken.

Subaru, cümlesini tamamlayarak güldü: "—'Kötü Son 4'ten kaçınamazdım."

Ha?

Reinhard sopayı eline aldığında, bir kısmı pürüzsüz bir kesiğin üzerinden kayarak küt diye yere düştü. Tamamen ikiye ayrılmıştı, işi bitmişti.

Reinhard yavaşça rahatsız bir ifadeyle Subaru'ya baktı. Subaru, Reinhard'ın dik dik bakışlarını gerginlikle takip etti ve eşofmanını yukarı çekti. Tıpkı daha önce olduğu gibi, her yer morarmış ve çürük içindeydi, ama ufak bir değişiklik vardı. Karnının üzerinde aniden dümdüz uzanan kırmızı bir çizgi belirdi.

"Bu hiç iyi görünmüyor. Sonra ne olacağını ben bile görebiliyorum."

Subaru sözünü bitirir bitirmez, kavurucu bir acı tüm bedenini sardı ve ardından karnı kesiğin olduğu yerden açıldı, her yere parlak kırmızı kan saçıldı.

"S-Subaru?!"

Tam yanında, Emilia'nın panik içindeki sesini duydu.

Subaru sonunda adını duyabilmişti ve şimdi, yine sonu gelmiş gibi görünüyordu.

Ama durum bu olsa bile, Subaru bu yere tekrar döneceğinden emindi.

Subaru'nun görüşü yana kaydı ve düşmüş olması gerektiğini düşündü. Reinhard'ın da paniklediğini görebiliyordu ve Emilia tam yüzünün dibinde ona dik dik bakarken, onun da çok üzgün olduğunu fark etti.

Paniklese bile ne kadar şirin görünüyor… Ne kadar da tuhaf bir yer bu fantezi dünyası, diye düşündü Subaru, daha önce de benzer bir şey düşündüğünü hissederken, ta ki acı ve şok bilincini denizdeki bir fırtına gibi alıp götürene dek.