Yeni Bir Başlangıç ve Eski Bir Yalnızlık

“Pek uzun sürmedi, ha?” Mimi’nin arkamdan çekingence kafasını uzattığını gören resepsiyonist kaşlarını çattı.

“Bak, dinle, bir sürü olay çıktı,” dedim. “Her neyse, artık benim gemimde kalıyor. Onu operatör olarak yetiştirmek istiyorum. Elinizde ona yardımcı olacak belgeler, eğitim kılavuzları, hatta belki bir uygulama var mı?”

Mimi de fısıltıyla ekledi: “Ç-çok minnettar olurum.”

Adam bir anda tezgahın üzerinden hamle yapıp yakama yapıştı.

“Neler dönüyor burada?” diye gürledi.

“Bırak da anlatayım her şeyi, sadece bırak. Bu kadar yakından çok korkunç görünüyorsun.”

“Lafına dikkat et,” diye hırladı adam.

“Ama yalan mı! Bak, Mimi de titriyor zaten!”

“Hıh!” Adam beni sertçe geri itip sandalyesine çöktü. Gözlerini kapatıp sakinleşmek için derin derin nefesler aldı. Tek ihtiyacı olan o değildi; benim de kendime gelmek için birkaç nefese ihtiyacım vardı.

“Baştan uyarayım, hikaye biraz uzun,” dedim.

“Vaktim bol.”

“Pekala…”

Hayır cevabını kabul etmeyeceği gün gibi ortadaydı. Üstelik bu adamı düşman bellemek isteyeceğim son şeydi. Ben de yerime yerleşip tüm o talihsiz macerayı bir bir anlattım.

“Bu hiç adil değil!” diye inledi adam. “Paralı askerliğe başladığın ilk gün bir kızla tanışıyorsun, bense hala sap gibi ortadayım! Kaç yıldır bu işi yapıyorum biliyor musun? Tam on beş yıl! Sonsuz bir yalnızlığa mı mahkumum ben?!” Öfkesi bir anda yerini umutsuzluğa bıraktı; gökyüzüne doğru feryat figan bağırıp kollarının arasına kapandı ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı.

Yarattığı gürültü patırtı başka bir çalışanı harekete geçirdi. Resepsiyonistin feryatlarını duyan kadın koşarak geldi, adamın halini görür görmez onu yaka paça içeri taşıdı. Eh, herhalde bize veda etmek düştü.

“İş arkadaşımın kusuruna bakmayın lütfen.” Masanın üzerindeki gözyaşları izlerini temizleyen kadın bize mahcup bir gülümseme sundu. Onu suçlayamazdım; bu durumda kim kendini tuhaf hissetmezdi ki?

“Şey, her şeyi baştan anlatmam gerekiyor mu?” diye sordum.

“Zahmet olmazsa, evet. Ama detayları geçebilirsiniz.” Kadın nazikçe eğildi, ben de olan biteni özetledim. “Anlıyorum. Bu durumda hanımefendi için bir yolcu kaydı ve operatör eğitimi için gerekli materyallere ihtiyacınız var.”

“Sanırım öyle,” dedim.

Mimi de, “L-lütfen,” diye ekledi.

Bu kadın iş arkadaşından çok daha verimli çıktı. Kaşla göz arasında evrak işlerini halledip Mimi’nin tabletine yüklememiz için eğitim dosyalarını uzattı. Program oldukça gelişmiş duruyordu; bir yapay zeka Mimi’ye bilmesi gereken her şeyi öğretecek, ek bir uygulama ise gemi durumu ve mali tablo gibi verileri tek bir yerde toplayacaktı.

“Bilgi toplama ve görüntüleme uygulaması da pakete dahil,” dedi yeni resepsiyonist. “Bunu adınız gibi öğrenmeye bakın.”

“E-evet efendim,” dedi Mimi.

“Prosedürleri ve şu ıvır zıvırı öğrenirsen bana gerçekten çok yardımın dokunur Mimi. Elinden geleni yap,” diyerek onu cesaretlendirdim.

“Anlaşıldı!” Mimi, elinde yeni güncellenmiş tabletiyle büyük bir kararlılıkla nefesini dışarı verdi. El birliğiyle bu işin üstesinden gelebilirdik. Bu evrende, oyunun nezaketle es geçtiği tonla karmaşık prosedür vardı. Mimi onlarla ilgilenirken ben de pilotluğa odaklanabilirdim.

“Ha, unutmadan,” diye hatırladım. “Aynı zamanda savunma yapmayı veya silah kullanmayı da öğrensin istiyordum.”

“Hmm, bu biraz zor,” diye açıkladı yeni resepsiyonist. “Bir gecede savunma öğrenmek imkansız. Aynı şey silah kullanmak için de geçerli.”

“Gerçekten mi?”

“Evet, gerçekten. Ancak kullanabilse de kullanamasa da, sadece üzerinde bir silah taşıması bile işe yarayabilir. Silahın varlığı bile ipsiz sapsız tipleri uzak tutmaya yetecektir.”

“Anlıyorum.”

“Sizin için bir tane hazırlamamı ister misiniz?” diye teklif etti.

“Harika olur.”

Paralı asker loncaları silah işlerine de mi bakıyordu? Düşününce, buralarda hiç silah dükkanına rastlamamıştım. Görünüşe göre loncalar ve resmi kurumlar bu işi tekeline almıştı. Ayrılmadan önce Mimi atış poligonunda bir lazer tabancasını deneme fırsatı buldu. Şey, durumu şöyle özetleyeyim: Ateş ederken gözlerini açık tutsa sanırım daha iyi olurdu.