Bölüm

[AI CENSORSHIP BLOCKED THIS CHUNK - RAW ENGLISH RETAINED]

“YOU’RE GOINGto lose your life over troubles with a woman.”

Hakurai’s shaman mentor told him that long, long ago.

The man may have played the role of a mentor, but he didn’t possess any real skills—he was practically a charlatan, in fact.That being the case, Hakurai simply laughed off the premonition—but his mentor did not.

“Be careful,” the mentor warned him, and there was a tinge of melancholy in his eyes.

How ridiculous,Hakurai had thought at the time.I could never lose my life over something that stupid.

Hakurai stilled his fingers and moved his flute away from his mouth.The impatient man kneeling in front of him leaned in closer.

“Any luck, Kessha?”asked the man, who was roughly in his forties.

“Kessha” was Hakurai’s pseudonym here.He went by countless different names over the years, and Hakurai wasn’t even his real one.

“I can hear the sounds of riots.An inauspicious wind is going to blow in from the north.You do business with those from that region, don’t you?Either avoid them, or you must devote yourself to the gate god—one of the four deities—and make regular offerings to him.”

“Oh…” replied the man.“It’s true, I was planning on dealing in some sea merchant stock through a merchant family to the north.Would that be a mistake?”

“You’ll end up with defective products if you do.”

“What?!”the man exclaimed.“Well, that was a close call.”

Having fallen for Hakurai’s nonsense hook, line and sinker, the man prostrated himself in front of him.“Thank you so very much.Thanks to you, Kessha, my business is doing fantastically.I’m so glad you came to visit me.”

This man was a gem salesman who had a stall in the market.Hakurai initially met him about two weeks earlier.Or rather, perhaps it would be more accurate to say he chose him as an easy target.

Hakurai stood on a street corner in the market of the imperial capital and played the flute.It wasn’t his musical talent he was selling, however—it was his fortune-telling services.This kind of clairvoyance involved listening for the wind in the sound of the whistle.The wind would convey all kinds of different things to the player.This style of divination originated from Kada, a country to the south of Sho, and was known as wind-reading.Hakurai, who wandered from place to place after being picked up by a songbird troupe, observed many foreign divination techniques himself on the many different harbors the group visited.

All towns had their own merchants’ association—a group that consisted of people with the same occupation—in their marketplaces, so someone couldn’t just set up their own stall without permission.It was the same for fortune tellers and was why Hakurai ended up as one working on the street, always scouring for people he thought he could take advantage of.

The gem-seller just so happened to have a malicious ghost affixed to his shoulders.After telling him a random story where he claimed the ghost was an ancestor of the man’s who’d died “an untimely death,” Hakurai exorcized the ghost for him.The gem-seller was so grateful for it that it moved him to tears.Apparently, it miraculously cured the excruciating shoulder pain the man had been experiencing for the past year or so.From then on, Hakurai took up residence in the man’s house.Blessed with a talent for fortune-telling, he was able to accurately predict anything asked of him, and naturally gained the man’s trust.It was just that easy.

Hakurai left the man’s room and started making his way toward the room assigned to him.Residences in the imperial capital tended to consist of several buildings that surrounded the same courtyard.Hakurai walked down the corridor facing out onto this central courtyard, but just as he turned around the corner, he froze.A little girl was crouching down in front of his room, peering into a water basin.When she noticed Hakurai there, she looked up.She had tan skin and beautiful jet-black eyes.

“Injo,” Hakurai almost found himself calling out, but he bit his tongue.She had a new name now—Houji, meaning abalone child.

“…Have you heard anything?”Hakurai asked.

She shook her head.“No.This basin is too small,” Injo replied, pouting.

She was trying to hear the ao god’s voice.Injo was the god’s shrine maiden, and she could hear the god’s voice whenever she was near water—by the sea, rivers, and even ponds.Unfortunately, this house did not have a pond, so she filled up a water basin, thinking it would be better than nothing.It seemed that hearing the god’s voice was proving to be difficult task with such a small amount of water.

“How much water do you need?”Hakurai asked, but Injo just cocked her head disinterestedly.

He sighed.The young girl had a somewhat inattentive disposition and could also be quite capricious.

Hakurai knew there was a river to the east of the imperial capital.Taking her there might be my only choice.Injo gazed into the water basin again, but Hakurai couldn’t really grasp what was so fun about it—it wasn’t as if she could see anything reflected in there.

Maybe she needs a toy.

Hakurai didn’t know anything about playing.Such things were unknown to him as a child, and he never even felt like a child when he was one.From the moment he was old enough to know what was going on around him, Hakurai had worked as a sorcerer, and after his entire clan was killed, he’d worked as a shaman in a songbird troupe.

“Is there anything you want?”he asked her.

Injo’s eyes lit up.“Something I want…?”she asked.“Shells?”

“Surely that doesn’t count.”

Having been born and raised in a poor fishing village where she used to collect shells to sell to make money, it was second nature for her to hunt for some every time she was at the beach.The fact that shells were the only thing she could think of when asked what she wanted reminded Hakurai how hard her life was.

“You saw all kinds of different things at the market, didn’t you?Silk, meat… They’ve got everything there.”

Injo cocked her head once again.She dipped her fingers into the water and splashed them about.“There aren’t many fish, though.”

The imperial capital was a long way from the water, so although some things were brought over via waterways, things that needed to be transported quickly weren’t available.Most of the fish at the market were dried or salted to make sure they didn’t go bad.

“Do you want to eat some fish?”Hakurai asked.

“No,” she said.“I just noticed that there weren’t many.”

Hakurai still didn’t know how to treat Injo.He wasn’t good with children in general.When he bought Injo from her parents, he thought that as long as he clothed her, fed her, and gave her somewhere to live, that would be enough.However, even that had proved to be a challenge.It wasn’t that he’d failed to provide these things for her—it was just that if he didn’t pay close attention to her, she wouldn’t eat, wouldn’t even bother to change her clothes, and would just sleep wherever she felt like it.Looking after a child wasn’t a job he ever thought he’d have to take on.

Hakurai looked down at Injo’s head.It was small—she was just a child, after all.

The same words had been repeatedly echoing inside his head for some time now.

“Are you really planning to offer up a girl so tiny as a sacrifice?”

“The ao god requires people as sacrifices.Young girls.Didn’t you know that?”

These were Jusetsu’s words, and that was the first time he had heard about that.Hakurai couldn’t hear the ao god’s voice himself, so he only learned things through Injo.The girl never mentioned anything of the sort.

“Is it true that the ao god requires human sacrifices?”Hakurai had asked her, but Injo just cocked her head absentmindedly as she always did.

Was Jusetsu just trying to throw me off?Did she think saying that would make Hakurai abandon the ao god?Even if she was telling the truth, what was her goal?He could easily—

Injo rubbed her eyes.She was sleepy.

“Hey, you can’t sleep here,” he snapped, but Injo seemed not to hear him and curled up on the floor.

Hakurai tutted.When the girl got like this, she was almost impossible to wake up, no matter how much you shook her.

Scowling, Hakurai picked her up in his arms.She was warm.

I could easily offer her as a sacrifice.

The more he thought that, the more it felt like he was trying to convince himself of something.He was starting to get an unpleasant feeling in his stomach.

“Kessha?”one of the residence’s domestic servants called out to him.

Hakurai turned his head, the young girl still in his arms.

“You have a letter from the Saname family.”

Hakurai took the letter from her, and it only took one glance to tell him that it was not, in fact, from the Saname family.For starters, it was on the wrong sort of paper.He went inside his room, placed Injo down on the bed, and opened up the letter.

He frowned.This is from the Raven Consort.

The letter was indeed from Jusetsu—why would it have come from the Saname family?Was it a false claim on Jusetsu’s part?If it had come straight from her, though, how did she find out where Hakurai was?He pondered this as he looked over the contents of the letter.The creases in his brow became deeper and deeper as he did so.

She wanted him to help break the barrier that the first Raven Consort had put in place.That was what the letter was about.

“In exchange, I, too, shall help you,”she asserted.

She didn’t want Injo to be offered up as a sacrifice.

Hakurai ripped up the letter and scrunched the pieces up into a ball.He then left the room, intending to burn the remains on the fire in the kitchen.The setting sun was painting the walls a golden hue.Hakurai looked up at the red-tinged sky.The sun would soon set, leaving the moon to shine down on the land beneath it.

Or it wouldn’t.Because tonight, there would be a new moon.

O gece Jusetsu yatak odasının arkasına geçti. Elinde bir şamdanla dar geçit boyunca ilerledi ve sonunda yolun ucundaki küçük odaya vardı. Titrek mum ışığıyla önündeki duvarı aydınlattı. Işığın hüzmesinde, insan yüzlü, gizemli bir kara kuşun tasviri belirdi.

Akşamları, üç günde bir bu sunağa çiçek sunmak Jusetsu'nun göreviydi. Özellikle de şakayık; Kapkara Hanımefendi'nin o kudretli çiçeği.

Ancak Jusetsu, duvardaki o tekinsiz kuş resmine bir süre baka kaldıktan sonra sessizce geldiği yoldan geri döndü.

Baykuş’un o gün söyledikleri kulağından hiç gitmiyordu. “Kosho, Kapkara'yı çiçeklerle besledi. Defalarca yaptı bunu. Ama o çiçekler zehirliydi. Sarhoş ediciydi. Kapkara çoktan... kendinden geçti.”

Baykuş, Kapkara’nın ağabeyiydi ve onu bu durumdan kurtarmak istiyordu. Jusetsu bu sözleri işittiğinden beri çiçek sunmayı bırakmıştı. Sunağın başına kadar gitse bile, o cam kâseye bir şakayık bırakmaya eli bir türlü gitmiyordu.

Odasına dönüp mumu üfledi. Havaya keskin bir is kokusu yayıldı. Jusetsu, ağırlaşmış gövdesini adeta zorlayarak yatağına oturdu. Hem zihni hem de bedeni, uykuya dalmamak için çığlık çığlığaydı.

Bu gece yeni aydı. Kapkara’nın bedeninden kurtulmaya çalışacağı, ruhunun paramparça olacağını hissettiği o geceydi; Jusetsu’nun dayanılmaz acılara gömüleceği gece.

Uyanık kalma arzusuyla savaşsa da bilinci bulanmaya başladı ve göz kapakları iradesi dışında kapandı. Taşıyamayacağı kadar ağırlaşan bedeniyle nihayet uzandı. Derin bir uykunun kuyusuna yuvarlanıyor gibiydi, tam en dibe vardığında ise hızla yukarı fırlatılıyordu. Daha ne olduğunu anlayamadan bilinci yüzeye çıkıveriyordu. Bedeninin yukarı doğru süzülmesini engellemeyi başarsa bile, bilinci kendi başına yukarı fırlıyordu. Üzerine çöken acı, sanki tüm vücudu ipek iplerle sarmalanmış ve o ipler her an daha da sıkılıyormuş gibi hissettiriyordu. Bu gece de, her seferinde olduğu gibi, buna katlanmaktan başka çaresi yoktu.

Haykırdı, defalarca haykırdı ama ağzından tek bir ses çıkmadı.

Jusetsu bu azabın pençesinde kıvranırken, aniden bir şeylerin ters gittiğini fark etti.

Göğsü, sanki içine çok fazla hava çekmiş gibi genişliyordu. Öyle can yakıcıydı ki bu şişme bir türlü durmuyordu. Kaburgaları içeriden dışarıya doğru itilirken gıcırdamaya başladı.

A-ah...

Nefes almak imkânsızdı. Kemikleri çatırdıyor, kırılıyordu. Buna rağmen göğsündeki o şişkinlik artmaya devam etti.

İnfilak edeceğim.

Vücudu içeriden dışarıya doğru yarılıp parçalanacaktı.

Kemiklerinin kırılırken çıkardığı o boğuk sesi duyduğunu sandı. Jusetsu dehşet dolu bir çığlık kopardı.

“...Niangniang! Niangniang!!!”

Jusetsu bir sıçrayışla gözlerini açtı. Karşısında Jiujiu duruyordu; genç kızın yüzü, elinde tuttuğu mumun ışığında parlıyordu.

Jiujiu panik içinde, “Niangniang... İyi misiniz niangniang?” diye sordu.

Jusetsu cevap veremedi. Dili titriyor, boğazı düğümleniyordu. Kolları ve bacakları da kaskatı kesilmişti. Sanki her yeri tamamen uyuşmuştu.

Jusetsu paniğe kapılmaya başladığında Onkei araya girdi.

“Niangniang, lütfen sakin olun.”

Jusetsu kolunda sıcak bir temas hissetti; bu Onkei’nin eliydi. Onkei nazikçe kolunu ovuyordu.

“Gözlerinizi kapatın ve yavaşça nefes alın,” dedi Onkei. “Aldığınız nefesleri sayın.”

Jusetsu denileni yaptı ve gözlerini yumdu. Derin bir nefes aldı, sonra bir tane daha, bir tane daha... Beşe kadar saydığında sakinleşmeye başlamıştı. Parmakları hafifçe kıpırdadı, kollarındaki ve bacaklarındaki uyuşukluk dağıldı. Rahatlamayla bir iç çekip gözlerini açtı.

Orada sadece Jiujiu ve Onkei yoktu; Tankai, Ishiha ve Kogyo da oradaydı. Hepsinin yüzünde aynı endişeli ifade vardı.

Jiujiu, “Öyle korkunç bir çığlık duydum ki hemen koştum,” dedi.

Jusetsu’nun sesi pürüzlü çıkıyordu. “Öyle mi...? Kötü bir rüya gördüm. Vücudumun ortadan ikiye ayrıldığını sandım.”

Jiujiu, Jusetsu’nun yüzüne dikkatle baktı. “Size su getireyim,” diyerek ayağa kalktı ama Kogyo bir işaretle suyun kendisinin getireceğini belirterek hızla dışarı çıktı.

Jiujiu ve Onkei, Jusetsu’nun yatakta doğrulmasına yardım etti. Kogyo’nun getirdiği suyu içince, Jusetsu nihayet kendine gelir gibi oldu.

“Hepinizi uyandırdığım için üzgünüm. Hâlâ gecenin yarısı olmalı, değil mi?”

Jiujiu neredeyse kızgın bir tonda, “Bunu dert etmenize hiç gerek yok,” dedi. Diğerleri de onu onaylarcasına başlarını salladı.

“Şimdi iyiyim,” dedi Jusetsu. “Gidip yatın.”

Jiujiu, tedirgin bir ifadeyle Jusetsu’nun elini tuttu. “Ama...”

Tankai araya girdi: “Yine kötü bir rüya görebilirsiniz. Yanınızda yatmamı ister misiniz?”

Onkei ona buz gibi bir bakış fırlattı. Tankai ve Ishiha’ya dönerek, “Gidiyoruz,” dedi. “Gerisini Jiujiu’ya bırakalım.”

Genç adamlar dışarı çıkarken Kogyo da Jusetsu’ya endişeli bir bakış atıp kendi odasına döndü.

Jusetsu, “Sen de gidebilirsin,” dedi.

“Hayır niangniang. Elleriniz buz gibi.” Jiujiu, Jusetsu’nun elini iki avucunun arasına aldı. “Yüzünüz de kireç gibi bembeyaz. Sizi böyle tek başınıza bırakmaya gönlüm razı gelmez.”

“Böyle yaparsan hiç uyuyamazsın.”

Jiujiu, “Siz huzurla uykuya daldığınızda ben de gider yatarım,” dedi.

Jusetsu içinden, Bütün gece başımda mı bekleyecek yani? diye geçirdi. Bir an düşündükten sonra hafifçe yana kaydı.

“O zaman burada yat,” dedi.

Jiujiu’nun gözleri şaşkınlıkla açıldı. “Ne?”

Jusetsu, yanındaki boşluğa vurarak tekrarladı: “Burada yatabilirsin.”

“Olamaz, imkânsız! Aklımın ucundan bile geçmez.”

“Benim için sorun değil. Koshun da burada yattı sonuçta.”

Jiujiu karşı çıktı: “Bu teklifinizi daha da akıl almaz kılıyor ya zaten! İmparator Hazretleri’nin yattığı yerde ben nasıl yatarım!”

“Ya burada yatarsın ya da odana dönersin. Karar senin.”

Nedime çaresizce inledi. “P-peki, burada yatacağım o zaman. Sizin için endişeleniyorum,” diyerek yavaşça ve çekinerek yatağa uzandı.

Jusetsu, Jiujiu’nun sıcaklığını hemen yanında hissedebiliyordu. Bu tuhaf bir histi.

“Ben buradayken uyuyabilecek misiniz niangniang?”

“Zaten uykum var,” diye cevap verdi Jusetsu.

Jiujiu kıkırdadı. “Elinizi tutacağım. Isınırsa daha iyi uyursunuz.”

“...Reijo da ellerimi ısıtmak için bana masaj yapardı.”

Jusetsu annesiyle ilgili rüyalar görüp bir hışımla uyandığında, Reijo hep bunu yapardı.

“Önceki Kapkara Hanımefendi mi? Pekâlâ, o zaman ben de yapayım.”

“Yapma,” dedi Jusetsu. “Sadece elimi tutman yeterli.”

Jiujiu yan dönüp Jusetsu’ya baktı. “Tamamdır. Öyle yapacağım.”

Gülümseyerek Jusetsu’nun elini kavradı. Jiujiu’nun eli sıcak ve yumuşacıktı.

Ertesi sabah gözlerini açtığında, Jusetsu neredeyse yataktan aşağı düşmek üzere olduğunu fark etti. Jiujiu kollarını bacaklarını dört yana açmış, mışıl mışıl uyurken Jusetsu’yu yatağın en kenarına kadar itmişti.

Uyuyan kıza bakıp hafifçe kıkırdadı ve sessizce yataktan kalktı. Jiujiu uyandığında Jusetsu çoktan giyinmişti.

“Ah, yerin dibine girdim! Ben hiçbir şeyden habersiz kütük gibi uyurken siz kalkmışsınız bile.”

Jiujiu kahvaltıyı hazırlarken utancından ne yapacağını şaşırmıştı. Tankai de bu durumu dalga geçmek için fırsat bilince, Jiujiu’nun mahcubiyeti iyice arttı.

Jusetsu’nun kahvaltısı; lapa, çam fıstığı, tavuk ve yumurta gibi besleyici gıdalarla doluydu. Yeni aydan sonraki günlerde Keishi her zaman böyle zengin bir sofra hazırlatarak ilgisini gösterirdi. Jusetsu lezzetli ve sıcak çorbasından bir yudum aldığında, sıcaklık midesinden tüm vücuduna yayıldı ve sanki yeniden hayata döndüğünü hissetti.

Yemeğini bitirdikten sonra, “Kış Nezareti’ne gidiyorum,” dedi.

Onkei’yi çağırıp Koshun’dan izin almasını istedi.

Onkei, “Ustam bu saatlerde saray konseyi toplantısını bitirmiş olur ve Koto Enstitüsü’ne geçer,” dedi.

Yamei Sarayı’nda sabahlar, imparatorluk yetkililerinin çalışma saatlerine kıyasla oldukça geç başlıyordu. Gerçi Jusetsu da genelde sabaha karşı uyurdu.

Jusetsu, önceki gece yaşadığı o garip hadiseyi Senri’ye sormayı planlıyordu. Yeni ay dönemlerinde çektiği azap zaten ölümü aratacak kadar dayanılmazdı ama dün geceki gibi bir acıyı daha önce hiç tatmamıştı. Sanki içeriden parçalanıyormuş gibiydi. Senri’nin bu konuda bir bilgisi olup olmadığından emin değildi ama sormak en mantıklı seçenekti. Eğer o bilmezse, şu an Kış Nezareti’nde bulunan Ho Ichigyo’nun bir fikri olabilirdi.

Ho Ichigyo, Ran hanedanlığına hizmet etmiş bir şamandı ve Kapkara Hanımefendi ile ilgili konularda çok bilgiliydi. Ran hanedanlığı döneminde şamanlar, Kapkara Hanımefendi’yi denetlemek ve onu kontrol altında tutmakla görevlendirilmişti. Bu sayede iç saraya girmelerine izin verilmişti.

Her halükarda, bu meseleyi mektup aracılığıyla tartışmak sinir bozucu olacaktı; bu yüzden Jusetsu’nun saraydan çıkış izni almaktan başka çaresi yoktu.

Onkei haberci olarak dışarıdayken, Jusetsu hadım kılığına büründü. Çok geçmeden Onkei döndü ama yanında Eisei de vardı.

“Ustamın emriyle, Kış Nezareti’ne kadar size ben eşlik edeceğim.”

Lütfen olmasın, diye geçirdi içinden Jusetsu; ama hisleri yüzüne yansımış olmalı ki Eisei kaşlarını çattı.

“Ustam, yanınızda ben olursam işlerinizin daha kolay yürüyeceğini düşünecek kadar nazik biri,” dedi Eisei.

Eisei'nin ses tonundaki o minnet bekleyen eda Jusetsu'yu öfkelendirse de, tartışmanın sırası olmadığını biliyordu. Zaten Eisei ile girdiği hiçbir söz düellosunu kazanamıyordu. Jusetsu, onun eşliğinde alelacele Yamei Sarayı’ndan ayrıldı. İmparatorun hadımının yanında olması, iç sarayın her kapısından geçerken izin belgesi göstermek ya da her seferinde neden dışarı çıktığını açıklamak zorunda kalmayacağı anlamına geliyordu; bu da büyük bir gürültü kopmasını engelleyecekti. Eisei haklıydı, onun varlığı işleri gerçekten kolaylaştırıyordu. Yine de bu durum, Jusetsu'nun olan biteni duygusal olarak kabullenmesini sağlamıyordu.

Kış Nezareti’ne doğru ilerlerken Eisei tek bir iğneleyici yorumda bulunmadı. Jusetsu'yu sessizce takip ediyordu. Onu izliyormuş gibi hissettirmesi Jusetsu'yu gerse de, nezarete vardıklarında onları karşılayan Senri, Jusetsu'nun buz kesmiş yüzünü görünce şaşkınlıktan gözlerini fal taşı gibi açtı.

Jusetsu ziyaretinin nedenini açıkladığında, Senri'nin yüzüne de ağır bir ciddiyet çöktü.

"Eğer daha önce böyle bir şey yaşanmadıysa, Uren Niangniang'da bir tür değişim yaşanmış olabilir... Bunun sebebine dair bir fikriniz var mı?"

Jusetsu, "Bir tahminde bulunmam gerekirse, çiçekler yüzünden diyebilirim," dedi.

"Çiçekler mi? Uren Niangniang'a sunduğunuz çiçekleri mi kastediyorsunuz?"

"Evet."

Jusetsu, epey bir zamandır çiçek sunmadığını anlattı. Bunu duyunca Senri'nin yüzü iyice asıldı.

"Demek öyle... Eğer bu çiçekler Kuzgun'u sarhoş edip uyuşturuyorsa, belki de onları yememek o uyuşukluktan uyanmasına neden olmuştur. Ancak bu, onu sarhoş etmenin aslında bir dizginleme yöntemi olduğu ve onu tüm muhakeme yeteneğinden mahrum bıraktığı anlamına gelebilir..."

"Yani artık dizginlenemiyor mu?"

"Kim bilebilir ki... Kesin bir şey söylemem imkansız. Neden Ho'ya ne düşündüğünü sormuyoruz?"

Senri yerinden kalkıp adamlarından birine Ichigyo'yu çağırmasını emretti.

Jusetsu, "Ho Ichigyo'nun sağlığı nasıl?" diye sordu.

"Şu an gayet iyi, turp gibi. Ran hanedanlığı söz konusu olduğunda ayaklı bir kütüphane gibidir; aklıma takılan soruları yanıtlaması işime çok yarıyor. Üstelik onun sayesinde Gyoei'den kalan yazıları düzenleme işi de epey yoluna girdi. Size bölgesel halk hikayelerini araştıracağımdan bahsetmiştim, değil mi? O konuda da bana yardım ediyor."

Jusetsu daha önce fark etmemişti ama Senri insanları epey çalıştıran biri gibi görünüyordu. Tam bunu düşünürken Ho belirdi. Senri'nin dediği gibi iyi görünüyordu. Bir zamanlar yatalak olan ve gözle görülür şekilde çöken adamın yanaklarına şimdi renk gelmiş, yüzü ışıldamaya başlamıştı.

Ancak Jusetsu'nun anlattıklarını duyunca Ho, Senri'den bile daha endişeli bir tavır takındı.

"Başka bir değişiklik olmadı, değil mi?" diye sordu.

"Bahsetmeye değer bir şey yok," diye yanıtladı Jusetsu.

Ho, "Hmm..." diyerek derin düşüncelere daldı. "Bunun iyiye mi yoksa kötüye mi işaret olduğunu kestiremiyorum. Diyelim ki Kuzgun uyuşukluktan kurtuldu ve bilinci yerine geldi; bu durumda Kuzgun Eşi, onun kutsal rahibesi olarak artık onunla iletişim kurabilir. Yine de... içeriden parçalanıyormuşsunuz gibi hissetmeniz beni endişelendiriyor."

Jusetsu elini göğsüne götürdü.

"Bunun sebebi Kuzgun'un içinizde hapsolmuş olması olmalı," diye devam etti yaşlı adam. "Huzursuzlanıp kontrolsüzce dışarı çıkmaya yeltenme ihtimali var."

Eğer bunu yaparsa bedenime ne olur?

Jusetsu'nun gözünün önüne parçalanan kilden bebek ve Baykuş’un düzeneğinin tüylere dönüşerek dağılması geldi. Bu düşünce tüylerini diken diken etti.

"Bildiğim kadarıyla daha önce hiçbir Kuzgun Eşi, Kuzgun'a çiçek sunmayı bırakmamıştı. Bu söylediklerim sadece kendi varsayımlarım," diye ekledi Ichigyo.

"Peki onunla nasıl konuşabilirim?" diye sordu Jusetsu.

Ho başını salladı. "Bilemiyorum. Daha önce hiçbir Kuzgun Eşi bunu denemedi."

Jusetsu başını hafifçe yana eğerek, "Anladım," dedi. "Henüz denemedi demek ki. Aslında... merak ettiğim bir şey daha var."

"Nedir o?"

"Daha önce Kosho'nun kurduğu bariyeri kırmaya çalışan kimse oldu mu?"

Bariyeri kırmak için Kuzgun Eşi'nin iki şamanın yardımına ihtiyacı vardı. Şamanların görevinin Kuzgun Eşi'ni gözlemek, yani bir nevi onun hasmı olmak olduğu düşünülürse, iki tanesini kendi safına çekmek imkansıza yakındı. Ho daha önce, bu yüzden hiçbir Kuzgun Eşi'nin kaçmaya çalışsa bile başarılı olamayacağını ima etmişti. Jusetsu, o güne kadar kimsenin buna yeltenmediğini varsaymıştı. Tabii asıl felaket, Kuzgun Eşi kaçmayı başardıktan sonra başlayacaktı.

Ho, kırışıklıklar arasında kaybolan gözlerini kırpıştırarak tekrar Jusetsu'ya baktı. "Yeltenen oldu," dedi açıkça.

"Gerçekten mi?"

"Evet. Ama başaramadı, bariyer bu yüzden hala yerinde duruyor."

"Başaramadı derken... Ne demek istiyorsunuz?"

"Öldü."

Jusetsu'nun yüzü kasıldı. Senri'nin de beti benzi attı.

Eğer başarısız olursam, ölürüm.

"Bariyeri kırmadan bir kapıdan zorla geçmeye çalıştı ve öldü. Kendi gözlerimle görmedim; ustamın bana anlattığı bir hikayeydi. O da kendi ustasından duymuş, o da bir başkasından... Hikaye nesiller öncesine dayanıyor. Olay, Ran hanedanlığının ortalarında, çok uzun yıllar önce yaşanmış."

Ho, bir şeyi hatırlamaya çalışıyormuş gibi gözlerini tavana dikti.

"Söylentiye göre o Kuzgun Eşi, taşradaki bir tüccar ailesinin kızıymış. Yamei Sarayı’na getirildiğinde on yedi yaşındaymış. O dönemlerde o yaşta bir kız çoktan evlenmiş olurdu ama bu kız annesini çok küçük yaşta kaybetmişti. Üvey annesi ona bir hizmetçi gibi davranmış ve evlenmesine bile izin vermemişti. Üvey annesinden böylesine zalimce bir muamele gördüğü için evden ayrılabildiği için bile mutluydu. Kuzgun Eşi'nin ne yaptığını tam olarak kavrayamamış, sadece imparatora hizmet etmek için saraya giren eşlerden biri olacağını sanmış... Yamei Sarayı’nda yaşamaya başladığında gerçeğin beklediğinden farklı olduğunu görmüş ama yine de baba evindeki hayatından çok daha iyiymiş. Nihayet huzurlu bir hayata kavuşmuştu; ta ki görevi selefinden devralana kadar."

Ho, üzgün bir ifadeyle Jusetsu'ya bir bakış attı.

"Her yeni ayda daha da zayıflamış. Yemek yiyemez hale gelmiş, bir deri bir kemik kalmış; yüzü günden güne solmuş. Üvey annesinden kurtulup huzur bulacağı bir yere geldiğine o kadar inanmış ki, durumun gerçekliğiyle yüzleşmek onu hem bedenen hem de ruhen yıkmış olmalı. Şamanların ona acıması şaşırtıcı değil. Ancak genç bir şaman ona özellikle ilgi göstermiş, gerçek bir şefkatle yaklaşmış. O ve Kuzgun Eşi hemen hemen aynı yaştalarmış."

"Bir şaman mı... Yani ona yardım eden o muydu?"

Ho onaylayarak başını salladı. "Kızı bariyeri kırıp saraydan kaçması için ikna etmiş. Hikayenin tamamını veya nasıl kaçmayı planladıklarını bilmiyorum ama sonunda bariyeri kırmayı başaramamışlar ve Kuzgun Eşi kapıdan geçerken can vermiş. Şaman da öldürülmüş."

Eğer Kuzgun Eşi saray kapılarından birinden dışarı çıkarsa ölürdü. Bariyerin çalışma şekli buydu.

"Öldüğü an, altın tavuğun oku havada süzülmüş ve yeni bir Kuzgun Eşi seçilmiş. Bu varis, selefinden eğitim alma fırsatı bulamadığı için bu görevi şamanlar üstlenmiş."

Bu, şamanların görevlerine dair Jusetsu'nun bilmediği bir kısımdı. Ran hanedanlığı çöktüğü için Kuzgun Eşi'ni çevreleyen tüm bu düzenin de yıkıldığını bir kez daha hatırladı. Zaten Kuzgun Eşi rolünü bizzat yaratan da Kuzgun Eşi'nin kendisiydi, bu yüzden şaşılacak bir şey yoktu.

"Yıllar içinde, yeni aylı gecelerin acısına dayanamayıp kendi canına kıyan Kuzgun Eşleri de oldu ve o durumlarda da aynı şey yaşandı. İmparator, Kuzgun Eşi'ni bizzat öldürmediği sürece altın tavuğun okunun uçmasını hiçbir şey engelleyemez. Tabii bunlar kesin gerçekler değil, elimdeki kanıtlardan yola çıkarak yaptığım çıkarımlar."

Jusetsu, sadece bir tahmin olsa bile bunları duymaktan memnundu. Onunla karşılaşmak gerçekten de büyük bir şanstı.

"Ran hanedanlığı üç yüz yıldan fazla sürdü, bu süre zarfında yüzden fazla Kuzgun Eşi gelip geçti. Tam olarak 136 kişi. Bazen bir yıl içinde üç kez Kuzgun Eşi değiştiği bile oldu. Bu kadar çok kadın olunca, her birinin karakteri de farklıydı. Biri imparatoru öldürmeye bile kalkıştı, sonuç olarak hapsedildi. İmparatorun yerini almaya çalışmıştı. Bu, Kış Hükümdarı’nın yapabileceği bir şeydir; ilk imparatorun Kuzgun Eşi'nden bu kadar korkmasının ve şamanlarına onu göz hapsinde tutturmasının sebebi de budur."

Yaz Hükümdarı için Kış Hükümdarı vazgeçilmez olsa da, tersi geçerli değildi. İmparatorlar değişebilir, yeni hanedanlıklar yükselebilirdi ama Kuzgun Eşi'nin varlığı bakidir. Eğer isterse tüm toprakların kontrolünü ele geçirebilirdi.

İnsanlar Kuzgun Eşi'nin isterse her şeye sahip olabileceğini söylerdi ama gerçekte imparatorun yerine geçmesi imkansız gibi görünüyordu. Kimse buna izin vermezdi.

Jusetsu, imparatoru öldürmeye çalışan Kuzgun Eşi'nin hikayesini merak etse de, şu anki önceliği bariyeri kırmaya çalışanın başına gelenleri daha detaylı öğrenmekti.

“O şaman ve Kuzgun Eşi, sadece ikisi birden bariyeri nasıl yıkmayı planlıyorlarmış?”

“Bu güzel bir soru... Bana hiçbir zaman detaylar anlatılmadı. Belki de diğer şamanların veya Kuzgun Eşlerinin aynı şeyi denemesini engellemek için hikaye basitleştirilerek aktarılmıştır.”

“Hmm...”

Jusetsu kaşlarını çattı. En çok merak ettiği nokta tam da burasıydı.

“Eğer planlarını daha ayrıntılı öğrenebilirsem, aynı hataları yapmaktan kurtulabilirim,” dedi. “O Kuzgun Eşi’nin adını biliyor musun?”

“Hayır. Şamanın adını da bilmiyorum. Ancak...” diye ekledi Ho. “Kolyesinin hâlâ buralarda bir yerde olduğundan eminim.”

Jusetsu şaşkınlıkla sordu: “Kolyesi mi?”

“O Kuzgun Eşi’nin boynundan hiç çıkarmadığı mücevherli bir kolye. Annesinden kalan bir yadigar olduğunu sanıyorum ya da ona benzer bir şey. Hâlâ Yamei Sarayı’nda değil midir?”

Bir kolye... Jusetsu, dolabındakileri zihninde canlandırdı. İçeride, tarih boyunca çeşitli Kuzgun Eşlerinin taktığı pek çok saç tokası ve süsü vardı. Jusetsu bunların çoğunu zaten düzenli olarak kullanıyordu.

“Ah, şimdi söyleyince hatırladım, orada bir kolye olacaktı. Üzerinde nadir bulunan bir mücevher olan...”

Üzerindeki gizemli, koyu mavi taş, ışığa tutulduğunda kırmızılar, yeşiller ve hatta sarılar saçarak binbir renkte parlıyordu. Jusetsu, kolyeleri fazla gösterişli bulduğu için onu daha önce hiç takmamıştı.

“İşte o kolye,” dedi Ho.

“Onunla birlikte gömülmüş olmalıydı,” diye mırıldandı Jusetsu.

Kuzgun Eşi olan her kadın imparatorluk bahçesine gömülürdü; gerçi Jusetsu orayı hiç görmemişti.

Ho, “Belki de bu kadar nadide bir parçadan vazgeçmek istememişlerdir,” diye fikir yürüttü.

“Şamanlar mı? Kendileri takacak değillerdi ya.”

“Bir sonraki Kuzgun Eşi’ne kalsın istemişlerdir diye tahmin ediyorum. En azından ona teselli niyetine güzel bir şey vermek istemiş olabilirler.”

Yamei Sarayı’ndaki eşyaların ve dekorasyonun bu kadar lüks olmasının sebebi bu mu? diye geçirdi içinden Jusetsu. Öyle olsa bile, kaçmaya çalışan ölü bir kadının kolyesini neden bir başkasına versinlerdi ki?

Acaba bir uyarı mıydı? Belki de gelecek Kuzgun Eşlerine, kaçmaya yeltenirlerse sonlarının ölüm olacağını hatırlatmak için konulmuştu.

Jusetsu meseleyi tartarken, “Öyle ya da böyle, daha fazlasını bilmeyi isterdim,” diye fısıldadı.

Olayın üzerinden çok zaman geçtiği için geriye sadece ağızdan ağıza yayılan, güvenilirliği şüpheli rivayetler kalmıştı. Eğer o Kuzgun Eşi’nin adını bilseydi, ruhunu çağırıp ona birkaç soru sorabilirdi.

Kadın hakkında bildiği tek şey, taşradan gelme bir tüccar ailesinin kızı olduğu, üvey annesinden eziyet gördüğü ve bir de o kolyeydi.

Anlıyorum, diye düşündü Jusetsu. Bir kolye.

Ayağa kalktı. “Yamei Sarayı’na dönüyorum. Eğer bu hikayeyle ilgili yeni bir şey öğrenirsen bana haber ver.”

Bunu dedikten sonra aceleyle Kış Bakanlığı’ndan ayrıldı. Aklı tamamen Ho’nun anlattıklarındaydı; bu yüzden Eisei’nin onu takip ettiğini fark etmesi epey zaman aldı.

Şaşkınlıkla arkasına bakıp, “Ah... Buradaymışsın,” dedi.

Eisei’nin yüzündeki ifade sanki “Başka nerede olacaktım ki?” der gibiydi ama cevabı çok daha nazikti.

“Size eşlik etmekle görevlendirildim,” dedi.

O kadarını biliyorum zaten, diye düşündü Jusetsu.

“Arada bir ses versen fena olmazdı hani. Arkamda böyle sessiz sedasız yürümen beni korkutuyor,” dedi genç kadın.

Eisei, “Sadece işimi yapıyorum; size gideceğiniz yere kadar eşlik ediyorum. Hizmet ettiğim kişiyle samimi bir sohbete girmemem gerekir,” diye yanıtladı.

“Ama Koshun ile sürekli konuşuyorsun.”

“Ustam ile siz aynı değilsiniz. Buna inanmanıza izin vermeyin.”

Sanki onunla konuşmak istemediğini açıkça yüzüne vuruyordu. Bu durum Jusetsu’nun sinirini bozsa da, adamın her zamanki ters haline dönmüş olması onu bir nebze rahatlattı.

“Koshun iyi mi?” diye sordu Jusetsu.

Eisei kuşkuyla tek kaşını kaldırdı. “Neden böyle bir şey soruyorsunuz?”

“Özel bir sebebi yok... Öylesine, havadan sudan konuşmak gibi bir düşünceydi sadece.”

Jusetsu neden böyle bir şey sorduğunu kendisi de pek bilmiyordu; sadece laf olsun diye sormuştu ama Eisei’nin sorusuna nasıl karşılık vereceğini bilemedi.

Eisei kestirip atarak, “Ustam gayet iyi,” dedi. “Bildirecek özel bir durum yok.”

“Öyle mi? Sevindim.”

Bunu söylerken Jusetsu’nun göğsünde tuhaf bir ağırlık hissi oluştu. Neden böyle oluyordu? Son zamanlarda ne zaman Koshun’u düşünse, nefes almakta zorlanıyordu. Sanki göğsüne bir sis çökmüş gibi daralıyordu.

Eisei ona dik dik bakıyordu. “Peki ya siz?”

Jusetsu başını kaldırdı. Eisei ağzını kapattı. Sonra bir şey hatırlamış gibi tekrar konuşmaya başladı.

“Eğer özgür kalırsanız ne yapmayı planlıyorsunuz?”

Jusetsu, Eisei’nin ne demek istediğini hemen kavrayamadı. “Ne?”

“Uren Niangniang’dan kurtulursanız nereye gitmek istersiniz? Ne yapmak istersiniz? Özellikle bir dileğiniz var mı diye soruyorum.”

Eisei, sanki küçük bir çocukla konuşuyormuş gibi kelimelerin üzerine basa basa, yavaşça tekrarladı. Jusetsu yine sinirlenmişti ama burada öfkelenirse düzgün bir konuşma yapamayacaklardı.

“Bilmiyorum,” dedi dürüstçe. Yüzünde asık bir ifade vardı. “Daha önce böyle bir şeyin mümkün olabileceği hayalimden bile geçmemişti, bu yüzden aklıma bir şey gelmiyor. Üstelik Kuzgun’dan kurtulacağım kesin de değil. Benim hiçbir...”

“Kuzgun Eşi hiçbir şey dilememelidir.”

Reijo’nun zihnine kazıdığı bu ihtar, bir anda sel gibi geri geldi.

“Arzu, acıyı doğurur. Kendini ona kaptırdığın an... İçinde bir canavar hayat bulur.”

Bu uyarı Gyoei’den gelmişti. Ve artık ikisi de yanında değildi.

“Hiçbir dileğim yok,” dedi Jusetsu, yüzünü çevirip dudaklarını büzerek. Tekrar yürümeye başladı.

Benim öyle dileklerim yok.

Kuzgun’dan gerçekten kurtulup kurtulamayacağını bile bilmezken, herhangi bir arzuya tutunmak boşunaydı.

Kendi kendine öyle diyordu ama içinden bir yerlerden bir dalga yükselip dengesini bozuyordu.

Yamei Sarayı’na vardıklarında Eisei iç saraya dönmek üzere ayrıldı. Jusetsu, Jiujiu’nun çay teklifini reddedip dolabını açmaya gitti.

İçeride sadece hokkalar ve kağıtlar değil, aynı zamanda saç tokaları ve sallantılı süslerin bulunduğu kutular da vardı. Jusetsu’nun gözü elindeki işle ilgisi olmayan birkaç parçaya takıldı; camdan bir balık, kehribar bir balık ve tahtadan oyulmuş bir gül. Üçü de Koshun’dan hediyeydi.

Yine o huzursuzluk çöktü içine. Aklını bu kadar karıştıran neydi?

Jusetsu, bakışlarını Koshun’un hediyelerinden kaçırdı ve altlarında duran, sedef kakmalı düz bir kutuya çevirdi. Dolaba yönelmesinin asıl sebebi o kutuydu. Masanın üzerine koyup kapağını açtı. İçinde o kolye duruyordu.

Altın ve inci dizisinin tam ortasında mavi bir mücevher vardı. Rengi çok derindi; taş hareket ettikçe yüzeyinde kırmızı, sarı ve yeşil gölgeler süzülüyor gibiydi. Bakana parmak ısırtacak, zamanı unutturacak türden bir taştı bu.

“Böyle bir kolyen olduğunu bilmiyordum. Çok güzelmiş,” dedi Jiujiu. Jusetsu’nun omzunun üzerinden bakarken hayranlıkla içini çekti. “Bu taşın adı ne? Daha önce hiç görmemiştim.”

“Bilmem... Nadir bir şey olsa gerek.”

Jusetsu, Tankai’nin taşı tanıyabileceğini umarak onu yanına çağırdı. Soylu bir aileden geldiği için bu tür şeylerden anlayabileceğini düşünüyordu.

Ancak Tankai şaşırtıcı bir şekilde sadece kafasını yana eğip kafa karışıklığıyla baktı.

“Böyle bir taşı ben de hiç görmedim. Muhtemelen yabancı diyarlardan gelmedir,” diye yorum yaptı.

“Yabancı diyarlar mı? Hmm...”

Jusetsu bunu bir süre düşündü. Bu parça ne kadar nadirse, sahibinin nereden geldiğini izini sürmek o kadar kolay olurdu. Eğer bu yol onu önceki Kuzgun Eşi’nin ismine ulaştırırsa, kadının ruhunu çağırabilirdi.

“Jiujiu, benim için mürekkep hazırla. Mektup yazacağım,” dedi Jusetsu.

Nedimesi neşeyle hazırlıklara başladı. Jusetsu başkalarından bir şey istemekten hoşlanmazdı, eskiden her işini kendisi yapardı; ama Jiujiu yardım etmekten o kadar keyif alıyordu ki, ona elinden geldiğince çok iş vermeye çalışıyordu. Hatta son zamanlarda buna biraz alışmış gibiydi.

Jiujiu, “Kime yazıyorsun?” diye sordu.

“Kajo’ya.”

“Açık mavi kenevir kağıdını mı kullanmak istersiniz? Yoksa şu soluk deniz yeşili kağıt mı daha iyi bir seçim olur?”

Jusetsu, “Arada bir pembe kullanmanın bir zararı olmaz herhalde,” dedi.

“Ah, tabii ki! Peki ya bu renge ne dersiniz?”

Tankai’ye göre Jusetsu ve Jiujiu’nun gökkuşağının tüm renklerindeki kağıtları çıkarıp hangisini kullanacakları üzerine kafa patlatmaları saçmalıktan ibaretti.

“Bir parça kağıt için bu kadar tantanaya ne gerek var? Üzerine yazı yazılabiliyorsa gerisi kimin umurunda!” Bu tür detaylara gösterilen özeni bir türlü anlayamıyordu.

Jiujiu öfkeyle, “Kağıt bir mektup için neyse, yüz de bir insan için odur,” dedi. “İnsanların ilk gördüğü şey budur, bu yüzden önemli olduğunu söylememe bile gerek yok.”

Sonunda Jusetsu, beyaz degrade geçişli açık turuncu kenevir kağıdında karar kıldı. Kajo’ya ihtiyacı olan şeyi belirten kısa bir not yazdı, ardından notu kolye kutusuyla birlikte Tankai’ye verdi.

“Bunu Ördek Eşi’ne mi veriyorsun?” diye sordu adam.

“Hayır. Sadece ona sormak istediğim bir şey var, bu yüzden şimdilik ödünç veriyorum.”

“Tamamdır, anlaşıldı,” diyen Tankai, saray binasından ayrıldı.

Yamei Sarayı’ndan gelen hadım, elinde Jusetsu’nun mektubuyla vardığında Kajo bir parşömeni temize çekiyordu.

“Aman tanrım, sen şu... Tankai’ydin değil mi? Çok teşekkür ederim.”

Kajo, Hakkaku Sarayı’nda yaralandığında onu Eno Sarayı’na kadar taşıyan kişiydi bu. Tankai, yakışıklılığı sayesinde Eno Sarayı’nda da oldukça popülerdi.

"Peki, bu kutunun içinde ne olabilir dersiniz?" diye sordu.

Tankai saygıyla cevap verdi. "Yamei Sarayı’nda bulunan bir kolye bu. Uryu Hanımefendi'nin size sormak istediği bir husus var; bu yüzden kolyeyi muhafaza etmeniz için size gönderdi."

Kajo, başını hafifçe yana eğerek kutuyu açtı. "Ah, ne kadar da zarifmiş..."

Kolyenin ucunda göz alıcı bir değerli taş sallanıyordu. Kajo’nun saray hanımları bile bu güzellik karşısında hayranlıkla iç çekmeden edemediler.

"Bu yanar döner çivit mavisi bir taş, değil mi? Bunlar çok nadir bulunur," diye fısıldadı Kajo. Ardından vakit kaybetmeden mektuba göz attı.

Jusetsu mektubunda, kolyenin geçmişini araştırmasını rica ediyordu. Kolye, uzun yıllar önce yaşamış bir Uryu Hanımefendi'ye aitti; Jusetsu bu kadının kim olduğunu ve nereden geldiğini öğrenmek istiyordu.

Kajo’nun kendi kendine fısıldadığını duyan Tankai, "Yanar döner çivit mavisi bir taş mı?" diye sordu.

"Uka topraklarından çıkarılırlar. Çok nadir oldukları için Sho’da satıldıklarına pek rastlayamazsınız. Daha önce muhtemelen ancak iki, bilemediniz üç kez görmüşümdür," diyerek anımsadı Kajo. "Ah, acaba Jusetsu taşın yabancı bir diyardan geldiğini tahmin ettiği için mi bana sordu?"

Kajo’nun babası bir deniz tüccarıydı; bu sayede Kajo çok küçük yaşlardan itibaren uzak diyarlardan gelen pek çok eşya görmüştü. Babasının bağlantıları sayesinde deniz tüccarlarından sık sık hediyeler alırdı.

Kajo, geçmişte ailesinden Jusetsu’ya bahsetmişti. Un ailesinin en büyük oğlu olan babası, saray bürokrasisinden nefret etmiş ve bir an bile tereddüt etmeden bu dünyadan kaçıp deniz tüccarı olmuştu. Un Eitoku’nun ortanca oğlu Gyotoku, yani Kajo’nun amcası ise uysal ve cana yakın kişiliğiyle meslektaşlarının gönlünü kazanmış, sarayda kendine iyi bir yer edinmişti. Bu durum, Un ailesi için gayet makul bir denge gibi görünüyordu.

"Böyle bir şeye sahip olmak için ya çok zengin bir aileden gelmek ya da büyük bir deniz tüccarının kızı olmak gerekir... Tahminimce Je Adası'ndan biri olmalı."

"Je Adası mı?" diye sordu Tankai.

"En büyük liman o adadadır. Eskiden bütün deniz tüccarları orada yaşardı."

Ticaret gemileri, akıntılar nedeniyle genellikle Je Adası'na demirlerdi. Bu yüzden deniz tüccarları adada toplanmıştı. Ayrıca burası, komşu ülke Ake’ye en yakın noktaydı.

"Ancak Uryu Hanımefendi'nin mektubuna göre, o kadın taşralı bir tüccarın kızıymış... Belki de Je Adalı bir deniz tüccarı ailesinden gelmiyordur. Öyle olsa bile, babamın bağlantıları sayesinde daha detaylı bilgi edinebiliriz." Kajo, Tankai’ye gülümseyerek ekledi: "Babama bir mektup yazacağım. Lütfen Uryu Hanımefendi'ye biraz sabretmesini söyler misin? Bilgi edinmem biraz zaman alabilir."

"...Söyledikleri bunlardan ibaretti."

Tankai, Kajo’nun mesajını iletti.

Jusetsu başıyla onayladı. "Je Adası..."

İmparatorluk başkentinin güneydoğusundaki ada değil miydi o? Jusetsu, Je Adası ile ilgili herhangi bir efsaneye rastlayıp rastlamadığını Senri’ye sorması gerektiğini düşündü.

Jusetsu fırçasını eline aldı ancak tam o sırada aniden bir elçi hadım çıkageldi. Jusetsu fırçayı geri bırakmak zorunda kaldı.

Gelen, Kırlangıç Cariyesi olan; daha doğrusu şimdiki Saksağan Eşi Koei’nin gönderdiği bir elçiydi.

"Yardımlarınız sayesinde Saksağan Eşi, Jakuso Sarayı’na sağ salim taşındı. Size minnettar olduğunu bildirmek ve bu taşınma vesilesiyle teşekkürlerini sunmak için bu hediyeyi gönderdi."

Sırf taşındığını haber vermek için mi bunca şey? Jusetsu, önünde dizilen çeşit çeşit eşyaya baka kaldı. Cilalı bir sehpa üzerinde ipekler, saç tokaları, mercanlar ve inciler büyük bir lüksle sergilenmişti.

"Saksağan Eşi iyi mi?" diye sordu Jusetsu.

Elçi, yüzünde gergin bir ifadeyle saygıyla cevap verdi: "Evet, sağlığı gayet yerinde."

"Bunu duyduğuma sevindim."

Jusetsu hadıma teşekkür edip onu gönderdi. Adam, saray binasının merdivenlerinden iner inmez sanki büyük bir tehlikeden kaçıyormuşçasına koşmaya başladı.

Burası perili ev falan değil ki, diye geçirdi içinden Jusetsu.

Hien Sarayı’nın bir kısmı çöktüğünden beri, tıpkı Shojo’nun dediği gibi pek çok kişi Uryu Hanımefendi'den korkmaya başlamıştı.

Tankai, adamın arkasından bakarken, "Hiç nezaketi yok," dedi.

"Umrumda değil," diyen Jusetsu fırçasını tekrar eline aldı.

Her şey eski haline döndü, diye düşündü. Uryu Hanımefendi dediğin zaten böyle karşılanmalı.

"Ah..."

Fırçasının ucundaki mürekkep —muhtemelen çok fazla batırdığı için— kenevir kâğıdın üzerine damlayarak bir leke bıraktı. Jusetsu kaşlarını çatarak kâğıdı temiz bir tanesiyle değiştirdi.

Kajo, babasına yazacağını söylemişti ama aslında mektubu babasının uzun yıllardır sağ kolu olan yaşlı beyefendiye yazıyordu. Biliyordu ki mektubu doğrudan babasına gönderse, babası işi eninde sonunda yine bu adama paslayacaktı. Söz konusu beyefendi işine sadık biriydi; konuyu süratle ve derinlemesine araştırıp Kajo’ya bir cevap gönderdi.

Kajo kolyenin bir resmini çizmiş ve Je Adası’nda tanıdığı deniz tüccarları olup olmadığını sormuştu. Bu kolye sadece büyük ve kaliteli bir taşa sahip olmakla kalmıyor, üzerindeki altın ve inci işçiliği de üstün bir sanat eseri olduğunu gösteriyordu. Bu durum Kajo’yu, kolyenin nesiller boyu aktarılan bir aile yadigârı olabileceği şüphesine itmişti. Uzun yıllardır bu ticaretin içinde olan deniz tüccarları, bu kolyeyle ilgili hikâyeler duymuş veya onu bizzat tanıyor olabilirlerdi.

Kajo’nun tahmini doğru çıktı; kolyenin Jo ailesine ait olma ihtimalinin yüksek olduğu haberi geldi.

Jo ailesi, Je Adası’nın en köklü deniz tüccarı ailelerinden biriydi; hatta bir zamanlar adanın yöneticileri oldukları söylenirdi. Söylentilere göre evlerinde bir zamanlar yanar döner çivit mavisi taşlı bir kolye saklarlarmış. Taşı, antik çağlarda Uka’dan gelen kazazede denizcileri kurtardıkları için bir teşekkür hediyesi olarak aldıkları söylense de, halkın bilmemesi gereken gizli ticari işler yoluyla elde ettiklerine dair hikâyeler de mevcuttu.

Bu söylentinin temeli, söz konusu taşın diğer açıklamaları gölgede bırakacak kadar güzel ve büyük olmasından kaynaklanıyordu. Uka’dan gelen denizcilerin bir kuralı vardı: Gemideki en heybetli yanar döner çivit mavisi taşları deniz tanrısına sunmak zorundaydılar. Yani, muhtemelen güvenli bir yolculuk için yapılan bir büyü niyetine, en güzel taşları denize atarlarmış. Eğer denizciler bu geleneği ihmal ederlerse, gemilerinin fırtınaya yakalanacağına inanılırdı.

Ancak gemideki en göz alıcı taş, doğal olarak çok yüksek bir fiyata satılabiliyordu. Bu da büyük kâr hırsıyla gözü dönen tüccarların bu taşları gizlice satmalarına neden oluyordu. Kolyedeki taş da muhtemelen bu şekilde elde edilmişti.

Jo ailesi bu taşa sahip olduktan sonra peş peşe felaketlerle karşılaşmıştı. Gemileri fırtınaya yakalanmış, yükleri sulara gömülmüştü. Aile reisi hastalanmış ve ailenin görkemi sönmeye başlamıştı. Sokaklardaki fısıltılar, Jo ailesinin deniz tanrısına adanması gereken bir taşı çaldığını ve bu yüzden böylesine bir sefalete sürüklendiklerini anlatıyordu.

Jo ailesi hâlâ Je Adası’nda yaşayıp deniz ticaretine devam etse de, eski şaşaalı günlerine asla dönemediler ve mütevazı iş insanları olarak kaldılar. Bazıları kolyenin hâlâ onlarda olduğunu iddia etse de, diğerleri kolyeden çoktan kurtulduklarını söylüyordu. Hatta bazı hikâyeler, aile reisinin uğursuzluğun devam etmesinden korktuğu için kolyeyi denize atarak deniz tanrısına iade ettiğini anlatıyordu.

Eno Sarayı’nı ziyaret etmekte olan Koshun’a duyduklarını aktaran Kajo, "Garip ama güzel ve değerli taşlar hakkında hiçbir zaman hayırlı bir hikâye duymazsınız, değil mi?" dedi.

Koshun sessizce başını salladı. "Lanetli olanlar hakkında ise sayısız hikâye var."

"Nedenini anlayabiliyorum. İnsan zihninin sınırlarını zorlayan bir güzelliğe sahipler."

İnsanlara mutluluk getiren şeyler genelde gösterişsiz olurdu; oysa güzel şeyler sadece uğursuzluk getirirdi. Eski efsanelerde işler hep böyle yürürdü. Yine de bunların sadece birer uyarı mı olduğu, yoksa güzel şeylerin gerçekten böyle bir güce mi sahip olduğu belirsizdi.

Koshun kayıtsız bir tavırla, "Yamei Sarayı’nda böyle bir kolye olduğunu bilmiyordum," dedi.

Kajo ona dik dik baktı. Çok değer verdiği birini —Jusetsu’yu— sarayına hapsetmek zorunda kaldığı için Koshun’un biraz kederli görünmesini bekliyordu ama imparator her zamanki gibiydi. Tabii zaten duygularını dışa vuran bir tip değildi, bu yüzden iç dünyasında neler hissettiğini bilmek imkânsızdı. Gerçi her zaman böyle biri olmamıştı; onu bu hale getiren İmparariçe Dul ile yaşadıklarıydı.

"Görünüşe göre Uryu Hanımefendi bu kolyenin sahibinin adını öğrenmek istiyor. Babamdan Jo ailesine sormasını rica ettim. Çok eski bir aile oldukları için bir yerlerde soyağacı kayıtları olmalı. Olay Ran Hanedanlığı'nın ortalarında geçmiş; eğer o döneme bakarlarsa kim olduğunu bulabileceklerini sanıyorum."

"Anladım," dedi Koshun. "Ona bir sorun çıkarmayacaksın, değil mi?"

Kajo bakışlarını Koshun’un yüzüne sabitledi. "Neden böyle söylüyorsunuz, Haşmetmeapları? Ben sadece Uryu Hanımefendi'nin ricasını yerine getiriyorum."

"Hayır, sadece..." Koshun kelimeleri toparlayamadı ve sustu.

Onu bu kadar afallamış görmek nadir bir durumdu. Koshun ve Jusetsu arasında, Kajo’nun hakkında en ufak bir fikri dahi olmadığı derin bir bağ olduğu aşikârdı. Bir süredir içten içe böyle bir şüphesi vardı ama imparatorun bu tavrı durumu kesinleştirmişti.

Yine de bu hissin romantik bir aşk mı, ailevi bir sevgi mi, yoksa sadece merhamet mi olduğunu kestiremiyordu. Koshun'un Kajo'ya duyduğu sevgi, kan bağından gelen o bildik aile sevgisiydi. Bu durum, Jusetsu için hissettiklerinin çok daha başka olduğunu kesinleştiriyordu; aradaki fark barizdi. Ne var ki bu his romantik bir aşka yorulacak kadar davetkar değil, bir dostluk olarak geçiştirilemeyecek kadar da yoğun ve derindi. Ona olan bağlılığı, sadece acıma duygusuyla açıklanamayacak kadar güçlüydü.

"Uryu Hanımefendi daha ne kadar sarayına hapsedilecek? Artık onu dışarı çıkarma vaktiniz gelmedi mi?" diye sordu Kajo.

İç saray, özünde imparatorun eşlerinin dünyasıydı ve şu anki en kıdemli eş olarak burayı çekip çevirmek Kajo’nun göreviydi.

Koshun dudaklarını sıktı, cevap vermedi.

"Artık ondan korkanlar var," diye devam etti Kajo. "Haberiniz var mıydı? Hien Sarayı'ndaki o binanın çatısının nasıl çöktüğünü herhalde unutmamışsınızdır. Bunu onun yaptığını söylüyorlar."

"...Konuyla ilgili raporlar bana ulaştı."

"İnsanların bir zamanlar el üstünde tuttukları birine sırt çevirip ona zulmetmeye başlaması an meselesidir. Diğer saraylarla bağını tamamen koparmamalı. Özellikle benim sarayımla ilişkisini sürdürmesi onun çok işine yarayacaktır," diye açıkladı Kajo.

Kajo, ne zaman Koshun ile karşı karşıya gelse, kendini her seferinde ona ablalık taslarken bulurdu. Bu hep böyle olmuştu ve hiç değişmeyecekti.

"Haklısın." Koshun uysalca başını salladı. "Bu meseleyi senin ellerine bırakmak en doğrusu olacak."

"Bana bırakın," dedi Kajo, yüzünde güller açarak.

Aslında Jusetsu'yu görmek için can atıyor, adeta bir bahane arıyordu.

Kajo'dan haber bekleyen Jusetsu'ya, o sırada Senri'den bir mektup geldi. Bu mektup, Je Adası'nın efsaneleri hakkında sorduğu soruya bir cevaptı.

Mektup, "Araştırmanızla ilgili olabileceğini düşündüğüm bir efsaneye rastladım, bu yüzden sizi bilgilendirmek istedim," diye başlıyor ve hikayeyi anlatıyordu.

Je Adası'nın kıdemlilerinden birinin evinde, dünyalar güzeli bir genç kız yaşarmış. Annesini küçük yaşta kaybedince babası yeniden evlenmiş ama üvey annesi kıza nefes aldırmaz, acımasızca eziyet edermiş. Yırtık bir ağla kızı denize gönderip balık tutmasını söyler, kışın ortasında da dağlara yollayıp eğrelti otu bulmadan eve dönmesini yasaklarmış. Denizde balıkçılar kıza acır, tuttukları balıklardan birazını onunla paylaşırmış. Dağda ise oduncular yanlarındaki eğrelti otu turşusundan ona verirmiş.

Üvey anne, kızı evde adeta bir köle gibi çalıştırırmış. Üstüne giyecek tek bir yeni giysi bile vermediğinden, kızcağız paçavralar içinde gezmek zorunda kalırmış. Ne zaman kızın o güzel yüzü toz toprak içinde kalsa, saçları is ve kirle kaplansa, üvey anne ancak o zaman rahat bir nefes alırmış. Ama kız banyoda üstündeki kiri pası temizler temizlemez, kadın hemen bağırıp çağırır, bu kez de at gübresini temizlemesini emredermiş.

Kızın evlilik çağı gelse bile üvey anne onun evlenip gitmesine izin vermemiş, eziyetlerine aynen devam etmiş. Yıllar geçtikçe kızın yüzündeki fer sönmüş, günden güne solup gitmiş.

Günlerden bir gün, imparatorluk başkentinden bir elçi gelmiş. Kızın, imparatorun eşlerinden biri olarak seçildiğini bildirmiş. Üvey anne, bu rüküş ve hırpani kızın asla böyle bir göreve layık olamayacağını söyleyip dirense de elçi geri adım atmamış. Üvey anne, elçinin gerçeği kendi gözleriyle görmesi için paçavralar içindeki kirli kızı onun karşısına çıkarmış. Ama hiçbir şey değişmemiş; elçi, kızı ne olursa olsun başkente götüreceğini söylemiş. Öfkeden deliye dönen üvey anne, kızının bindiği arabanın arkasından çığlıklar atarak koşmuş. Kız limana varıp tekneye binmiş. Kadın, tekne kıyıdan ayrıldıktan sonra bile peşini bırakmamış, denize atlayıp yüzmeye çalışırken sulara gömülmüş. Boğulurken bile kıza avazı çıktığı kadar lanetler yağdırıyormuş. Bu rezilliğe daha fazla dayanamayan deniz tanrısı, dev dalgalar kaldırıp üvey anneyi denizin en dibine çekmiş ve kadından bir daha haber alınamamış.

Senri mektubun sonuna, "Bugün bile denizin derinliklerinde olduğu söylenir; ancak artık lanetler yağdırmak yerine, ağzından sadece köpükler saçmaktadır," diye yazmıştı.

Jusetsu mektubu okur okumaz ilk olarak, "Peki o sırada babası ne yapıyordu?" diye düşündü. Tabii eski halk masallarında bu tür mantık aramaların bir yere varmayacağını o da biliyordu.

Başkentten gelen elçi, kızın ne kadar perişan veya kirli olduğunu önemsememişti çünkü o, halefi olacağı Kapı'nın ardındaki gizemli güçle, yani sonraki Uryu Hanımefendi olarak seçilmişti.

Zalim üvey anne ise kızın sıradan bir eş olacağını sanmış, bu yüzden içindeki haset ve nefret katlanarak büyümüştü.

Bu hikaye Jusetsu'nun içini sızlattı. Masal, üvey annesinden eziyet gören bir kızın sonunda kurtulup mutlu olmasını anlatıyordu ama gerçekte kızın hayatı hiç de güzel bitmemişti. İç saraydan kaçmak istediğine göre, orada kim bilir ne acılar çekmişti.

Hiç seçilmemiş olsaydı belki de her şey daha iyi olurdu...

Bazı insanların kaderi, sonsuza dek acı çekmek üzerine yazılmıştı sanki.

Senri mektuba devam etmişti.

"Bu hikaye aslında türünün tek örneği değil. Eziyet gören üvey çocuklarla ilgili diğer masallarla benzerlik gösteriyor. Ancak bu anlatıyı diğerlerinden ayıran şey, denizin dibindeki bir yanardağa yapılan atıftır."

Jusetsu denizin altındaki bir yanardağı ilk kez duyuyordu. Üvey annenin "ağzından köpükler saçması" muhtemelen bu yanardağın püskürmelerine göndermeydi.

Senri, "Beni asıl düşündüren kısım, üvey annenin kızın peşini bırakmamasındaki o inanılmaz ısrar," diye yazmıştı. "Bu durum benzer masalların akışına pek uymuyor. Bir ebeveynin çocuğunu geri almak için peşinden koşması anlaşılır bir şeydir ama kadının bu histerik, adeta delice öfkesi bana pek doğal gelmiyor."

"Ayrıca hikayenin denizle olan bağı da çok zayıf. Deniz tanrısı ve yanardağ sadece en sonda devreye giriyor. Sanki bir şeyler tam olarak yerine oturmuyor."

Jusetsu, Senri'nin mektubunu birkaç kez tekrar okudu, kafasında tarttı.

Çok geçmeden Kajo'dan bir mektup daha geldi. Bu mektup gerdanlıkla ilgiliydi, gerçi araştırmanın henüz bitmediğini özellikle belirtmişti.

"Demek Jo hanedanlığına ait..."

O değerli taşın deniz tanrısına sunulmuş olması gerekiyordu. Jusetsu, Senri'nin mektubunu tekrar eline aldı.

Kendi kendine, "Hmm," diye mırıldandı.

Birkaç gün sonra Kajo, herkesin gözü önünde Yamei Sarayı'nın kapısında belirdi. Jusetsu bu ani ziyaret karşısında şaşkına dönmüştü.

İç sarayın düzenini sağlamak Kajo'nun görevi olduğundan, Koshun’un verdiği inziva kararından beri Jusetsu'yu ziyarete gelmemişti. Ama bugün, arkasında kalabalık bir hizmetçi ve hadım ordusuyla çıkagelmişti. Jusetsu neler olup bittiğini anlamaya çalışarak şaşkınlıkla baka kaldı.

"İmparator'dan izin aldım," diye açıkladı Kajo. "Buraya gelmeme müsaade etti. Bunca zaman sonra yüzünü yeniden görebilmek ne büyük mutluluk, hanımefendi."

Kajo, ışıl ışıl bir gülümsemeyle Jusetsu'nun ellerini tuttu.

"O gerdanlığı takan Uryu Hanımefendi'nin adını bulmuş olabiliriz. Hem bunu sana haber vermek hem de biraz dertleşmek istedim."

Kajo’nun hizmetçilerinden biri, içinde gerdanlığın olduğu kutuyu uzattı. Jiujiu kutuyu alıp masaya bıraktı. Jusetsu, Kajo'ya oturması için bir yer gösterdikten sonra karşısına geçti.

"Mektupta da belirttiğim gibi, babamın adamlarından birine Jo ailesinin soyağacını incelemesini söylemiştim. Bir kopyasını bana ulaştırdılar."

Kajo, göğsünden çıkardığı katlanmış kağıdı masanın üzerine serdi. Oldukça uzun olan bu parşömeni ustalıkla katlayarak ilgili kısmı Jusetsu'ya gösterdi.

"Olayın geçtiği döneme bakacak olursak, aradığımız isim tam olarak şurada olmalı."

Sayfadaki isimler düz çizgilerle birbirine bağlanmıştı. Kajo, parmağıyla bir ismi işaret etti: "Nei."

"Bu Jo Nei adındaki kızın Uryu Hanımefendi olduğu tahmin ediliyor. Yalnız..." Kajo parmağını hemen üstteki isme kaydırdı. "Bu kadın Jo Nei'nin öz annesi. Ancak aile reisinin, yani babasının isminin hemen yanında bir isim daha var; üvey annesi. Jo ailesinin, nesiller boyu ticari ve özel işlerini kaydettikleri basit bir aile günlüğü var. Günlükte Jo Nei'nin iç saraya girdiği yazıyor ama gerisi yok... Görünüşe göre bu üvey anne, aslında babasının metresiymiş. Nei'nin annesi ölünce adam onu resmi eşi olarak eve almış."

Jusetsu gözlerini soyağacına dikerek, "Anlıyorum," dedi.

"Gerdanlığa gelince," diye devam etti Kajo. "Bununla ilgili hiçbir yazılı kayıt yok. Bu da gerdanlığın, açığa vurulmaması gereken gizli bir anlaşma sonucu onlara verildiği ihtimalini güçlendiriyor."

Jusetsu onaylayarak başını salladı. "Benim için ismini öğrenmek yeterliydi. Teşekkür ederim."

Kajo, gözlerini Jusetsu'nun yüzüne dikti. "Onun ruhunu mu çağıracaksın?"

Jusetsu daha önce Kajo’nun ölen sevgilisinin ruhunu çağırmıştı. Bu yüzden Kajo, isme neden ihtiyaç duyduğunu hemen anlamıştı.

"Lütfen dikkatli ol. Acı içinde ölmüş birinin ruhunu çağırmak senin için çok yıpratıcı olabilir."

Kajo’nun bu samimi endişesi, Jusetsu'nun yüreğine ılık bir su gibi akıp gitti.

Jusetsu'nun dudaklarında hafif bir tebessüm belirdi. "Merak etme. Endişelenmeni gerektirecek bir durum yok."

Kajo, hala huzursuz bir ifadeyle Jusetsu'nun gözlerinin içine bakıyordu.

Jusetsu, "Bunun dışında söylemek istediğin başka bir şey var mı?" diye sordu.

"Ah... Hayır, yok." Kajo zoraki bir gülümsemeyle başını salladı. "Haşmetmeapları son zamanlarda seni ziyarete geldi mi?"

"Artık hiç gelmiyor."

Aslında Koshun bir keresinde gizlice gelmişti ama Jusetsu bu detayı atladı. Onu saraya hapseden kişinin bizzat kendisiyken ziyarete gelmesi pek hoş karşılanacak bir durum değildi. Yine de sessiz kalmasının asıl sebebi bu değildi. İçinden bir ses, nedense bunu bir sır olarak saklaması gerektiğini söylüyordu.

“Demek öyle…” Kajo şüphe dolu bir bakış attıysa da bu ifade hemen yerini parlak bir gülümsemeye bıraktı. “O halde mektuplaşıyorsunuzdur diye tahmin ediyorum. Elime güzel bir ithal kağıt geçer geçmez hemen sana göndereceğim.”

Ardından, yanında bekleyen saray görevlisine döndü. Kadın ona bir parşömen uzattı.

“Bunu Ishiha’ya ver. Onun için temize çektim. Oldukça sade bir dille yazıldı, rahatça okuyabilir. Hem onun için güzel bir okuma pratiği olur.”

Kajo sık sık parşömenleri kendi eliyle kopyalar, saklamaları için Jusetsu veya Ishiha’ya verirdi. Ishiha’nın şu anki asıl odağı okuma pratiği yapmak olduğundan, bu onun için büyük bir lütuftu.

Jusetsu, “Teşekkür ederim,” diyerek Ishiha’yı yanına çağırdı.

Kajo’nun hediyesi karşısında duygulanan Ishiha’nın yüzü kıpkırmızı oldu ve defalarca teşekkür etti. Kajo, onun bu halini şefkat dolu gözlerle izledi. Kendinden küçüklere karşı her zaman çok sevecendi; buna Jusetsu da dahildi. Jusetsu, içinden, belki de Eno Sarayı’na haberci olarak Ishiha’yı göndersem Kajo’nun daha çok hoşuna gider, diye geçirdi.

Kajo evine döndükten sonra Jiujiu, “Bulunduğu konum ne kadar zor olursa olsun, Hua niangniang hiç değişmiyor,” dedi. Kajo’nun yüzüne asla böyle hitap edemezdi elbette ama arkasından bu unvanı kullanmayı seviyordu.

“Konumunun zor olduğunu da nereden çıkardın? Çocuk doğuramayacak olmasını mı kastediyorsun?”

Kajo ile Koshun’un bir çocukları olmayacaktı. Zaten en başından beri gerçek bir karı koca değillerdi, bu yüzden bu son derece doğaldı. Diğer yandan, imparatorun diğer cariyelerinden ikisi peş peşe hamile kalmıştı. Eğer çocukları erkek olur da veliaht ilan edilirlerse, en yüksek rütbeli eş olarak Kajo’nun konumuna ne olacaktı? Eninde sonunda Koei veya Banka, haremdeki liderliği onun elinden alabilirdi.

“Büyükbabası hala baş vezir olsaydı işler değişebilirdi elbette… Ama Hua niangniang’ın babası şu an sarayda görevli bile değil. Doğru, Un ailesinin yükünü sırtlanacak bir sonraki kişi amcası ve kendisi çok iyi biri ama kabul edelim, biraz pısırık, değil mi?”

Jusetsu duydukları karşısında şaşkınlıkla, “Bunları sana Tankai mi fısıldadı?” dedi. “O adam senin için kötü bir örnek.”

Jiujiu hemen alındı. “Hayır! Eno Sarayı’ndaki saray görevlilerinden birinden duydum. Kadıncağız onun adına endişeleniyor.”

“Endişelenecek bir durum yok.” Jusetsu, Koshun’un Kajo’yu bir kenara fırlatıp atacağını hayal bile edemiyordu.

“Umarım öyledir ama yine de…”

Jusetsu, “Koei ya da Banka’nın haremin yönetimini ele geçirmesine izin verileceğini hiç sanmıyorum,” diye ekledi. “İkisinde de o kumaş yok.”

Jiujiu nihayet yüzüne bir tebessüm kondurarak, “Doğru söylüyorsun,” dedi. “Hua niangniang buraya kadar gelmişken, keşke Majesteleri de daha resmi bir şekilde ziyarete gelse.”

“Hiç gerek yok. İşim başımdan aşkın.”

Jiujiu gülerek, “Yine mi aynı nakarat?” dedi.

Ne gariptir ki, tam da o akşam Koshun çıkageldi; her ne kadar resmi bir ziyaret yerine gizlice sızmış olsa da.

Jusetsu, gece vakti Jiujiu ve diğer hizmetlileri odadan gönderdikten hemen sonra, tam da Nei’nin ruhunu çağırmayı düşünürken kapısında belirdi. Jusetsu, yüzünü ekşittiğini gizlemek için en ufak bir çaba dahi göstermedi.

“Ne istiyorsun? İşim var. Seninle Go oynayacağımı sanıyorsan çok yanılıyorsun. Bunu hamle düşünemediğim için söylediğimi de sanma, aklımda harika hamleler var. Sadece harcayacak tek bir saniyem bile yok.”

İkisinin yarım kalmış Go maçı hala öylece duruyordu.

Koshun, Jusetsu’nun açıkça belli olan keyifsizliğine aldırmadan bir sandalyeye yerleşti.

“Oyuna başka bir zaman devam ederiz. Duydum ki kapı eşiğindeki o meşhur kolyeyi araştırıyormuşsun.”

Jusetsu, “Tam tersi,” dedi. “Kolyenin sahibi olan o eski eşi araştırıyoruz.”

Koshun, “Anladım,” diye karşılık verdi. “Bir ipucu bulabildin mi?”

Jusetsu kısaca, “Adını öğrendik,” dedi. Olayı en başından nasıl anlatacağını kafasında toparlamaya çalışırken Koshun yeniden söze girdi.

“Kajo bana Je Adası’ndaki Jo ailesine mensup deniz tüccarlarına ait o kolyeden bahsetti. Taşın deniz tanrısına adanması gerekiyormuş galiba. Bu efsaneler gerçekten çok ilgi çekici, değil mi?” diye sordu.

“…Senri benim için Je Adası’na ait başka bir halk hikayesini araştırdı. Bir üvey anne ile üvey kız hakkında.”

Jusetsu ardından hikayeyi Koshun’a anlattı.

Koshun, “Yani, o üvey kız o eski eş miydi?” diye sordu.

“Ho Ichigyo’nun onun hakkında anlattıklarıyla örtüşüyor. Kajo, Jo ailesine bunu sorduğunda, atalarından birinin saraya girdiğini doğrulamışlar. Kolye hikayesi ile üvey anne hikayesinin Jo ailesiyle bağlantılı olduğu kesin ama…” Jusetsu iki elinin işaret parmaklarını kaldırıp yüzünün önünde birleştirdi. “Nedense bu iki hikaye birlikte değil, her zaman ayrı ayrı anlatılıyor.”

İki parmağını birbirinden ayırdı.

“Üvey kızın saraya o kolyeyle birlikte gittiğine dair hiçbir anlatı yok.”

Koshun kollarını kavuşturdu ve anlatmaya devam etmesini ister gibi hafifçe başını salladı.

“Senri, bir üvey annenin neden kızının peşinden bu kadar hırsla koştuğuna anlam verememiş. Hikayenin sonunda deniz tanrısının neden aniden ortaya çıktığını da çözememiş. Ben de aynı şeyi düşünmüştüm… Ama sanırım bu soruların cevabı kolyede gizli.”

Koshun merakla, “Öyle mi?” dedi.

“Kolye hakkındaki hikayede, kolyenin sonunun ne olduğuna dair net bir bilgi yok. Jo ailesinin elinden çıktığı ima ediliyor ama ne zaman ve nasıl kaybolduğu belirsiz. Bu konuda ortak bir anlatı olmadığı için efsanelerde de geçmiyor. Peki, kolye ne zaman ve nasıl kayboldu? Biz bu sorunun cevabını biliyoruz. Jo Nei o eski eş olduğunda, kolyeyi buraya getirdi.”

Ancak Jo ailesinin bundan haberi yoktu.

“Bu da demek oluyor ki Jo Nei kolyeyi evden gizlice aşırdı. Yanına alması halinde büyük bir tepkiyle karşılaşacağı anlamına gelmez mi bu? Yoksa üvey annesi mi kolyeyi çalacaktı? Kolye en başından beri kıza ait olamazdı. Öyle olsa bile üvey annesi onu elinden alırdı. Büyük ihtimalle kolye üvey annenin malıydı.”

Koshun, “Yani kadının kızın peşine bu kadar amansızca düşmesinin sebebi, Jo Nei’nin kolyeyi çaldığını fark etmesi miydi?” diye sordu.

“Eğer öyle olsaydı, neden sadece peşinden gidip kolyeyi geri istemedi? Bu durum iki hikayeyi birleştirir ve kolyenin akıbetini açıklığa kavuştururdu. Eğer üvey kızından kolyeyi geri isteseydi, hikayede bundan kesinlikle bahsedilirdi. Belki de kadının bunu ulu orta haykıramamasının başka bir sebebi vardı…”

“Üvey annenin kolyeye sahip olmasının arkasında daha karanlık bir sır olduğunu mu söylüyorsun?”

Jusetsu onaylarcasına başını salladı. “Kolyenin artık o ailede olmaması gerekiyordu. Eğer oradaysa, bu işte bir gariplik var demektir. Satmış olsalardı, geri satın aldıklarını söyleyebilirlerdi. Peki, tüm bunlar ne anlama geliyor? Kolyenin taşı etrafındaki efsaneler bize bir ipucu verebilir. İnsanlar o taşın denize atıldığını sanıyordu.”

Taşı bir kez daha deniz tanrısına sunmaya çalışmış olmalıydılar.

“Jo ailesinin reisi taşı elinden çıkarmaya karar vermiş olmalı. Ama neden böyle bir karar alsın ki? Tahminimce deniz tanrısının gazabından kaçmaya çalışıyordu. Genellikle bu tarz gazaplar ailenin şansının dönmesine ya da felaketlere yol açar. Jo Nei’nin üvey annesi ilk başta babasının cariyesiydi, kızın annesi ölünce asıl eş oldu. Bu da adamın ilk karısının hasta olduğunu gösteriyor, değil mi? Adam, karısının iyileşmesi ve ölmemesi için kolyeyi deniz tanrısına sunmak istemişti.”

Ancak kolye denizin dibini boylamamıştı.

“Eğer ilk karısı ölürse, adamın cariyeyi onun yerine alacağını biliyordu. Bunu tahmin mi etti yoksa sadece taşın cazibesine mi kapıldı bilmiyorum ama cariye kolyeyi kendine saklamış olmalı. Jo Nei’nin annesi öldü ve babasının cariyesi üvey annesi oldu. Jo Nei kolyenin onda olduğunu biliyordu, bu yüzden evden ayrılırken kolyeyi de yanına aldı. Üvey annesinin panik içinde onun peşine düşmesi, kızın bu sırrı yüksek rütbeli bir memura, haberciye ya da bizzat imparatora anlatmasından korktuğu içindi. Eğer suçu açığa çıksaydı, aile reisi onu kapının önüne koyardı.”

Koshun, “Başka bir deyişle… Üvey anne, Jo Nei’nin annesinin hastalığına sebep olmuş, hatta ölümünde parmağı bulunmuş olabilir. Jo Nei ya bu sırları biliyordu ya da üvey annesi bildiğinden kesinlikle emindi. Kadının öfkeyle kızın peşine düşmesinin asıl sebebi bu olamaz mı?” dedi.

Koshun’un bu sözleri üzerine Jusetsu’nun gözleri hafifçe irileşti.

“İşin bu boyutunu düşünmemiştim,” dedi.

Koshun soğukkanlı bir tavırla, “En kötü senaryoları hayal etmek gibi bir alışkanlığım var,” dedi. Birlikte yaşaması zor bir alışkanlıktı bu.

“Her halükarda…” Jusetsu boğazını temizleyerek devam etti. “Üvey annenin Jo Nei’nin peşini bırakmamasının sebebi o kolyeydi. Hikayenin sonunda üvey anne deniz tanrısını öfkelendirip denizin dibine batıyor ve orada ağzından köpükler saçarak yaşamaya devam ediyor. Ya gerçeği bilen biri bu kısmı bir benzetme olarak ekledi ya da gerçekler ortaya çıktıktan sonra hikaye kulaktan kulağa değişti.”

Jusetsu’nun yapması gereken tek şey bunu bizzat Jo Nei’ye sormaktı, böylece hangi teorinin doğru olduğunu öğrenebilirdi.

Koshun, konunun asıl çıkış noktasına dönerek, “Peki ama neden o eski eşi araştırıyordun?” diye sordu.

“Jo Nei, bir şamanla birlikte Kosho’nun bariyerini yıkmaya çalışan o eski eş.”

Koshun kaşlarını kaldırdı. “Ama başarısız oldular?”

“Doğru. Bariyeri yıkamadılar ve kadın kapıdan çıkar çıkmaz öldü. Ona neden başarısız olduklarını ve bariyeri nasıl yıkmayı planladıklarını sormak istiyorum. Ruhunu çağırabilmek için önce adını öğrenmem gerekiyordu.”

Koshun başını onaylar anlamda salladı. "Anlıyorum," dedi. Sonra kendi kendine mırıldandı: "Je Adası'ndan gelen bir şaman..."

Düşünceli bir tavırla başını öne eğdi. Fenerin titreyen ışığı yüzüne vururken, gözlerine derin bir gölge düştü.

"Je Adası, yabancı diyarlara açılan kapıdır," dedi neredeyse fısıltıyı andıran kısık bir sesle. Kendi kendine mi konuşuyordu, yoksa Jusetsu'ya mı hitap ediyordu, kestirmek güçtü.

Jusetsu başını hafifçe yana yatırarak, "Bir ticaret limanı, değil mi?" diye sordu.

"Sho'nun batısından kuzeyine uzanan denizlerde hava çok kararsızdır. Kıyı akıntıları öyle güçlü ve hızlıdır ki en ufak bir hata insanı bir anda açık denize sürükler. Sarp kayalıklarla dolu kıyı şeridi liman yapımına da uygun değildir. Fırtınalı havalarda, sığınacak bir liman olmadığı için gemiler sık sık batardı. Bu yüzden ticaret gemileri ağırlıklı olarak ülkenin doğu kıyılarına yönelir. Doğuda hava daha sakin olsa da bu kez de denizcilikte büyük ustalık gerektiren zorlu akıntılar baş gösterir. Üstelik Ikahi Adası battıktan sonra, güneydeki Karoku ve Kada gibi adalarla ticaret yapmaya başladık. Güneydoğudaki Je Adası da kullanılacak en elverişli liman haline geldi. Fakat hemen yanındaki Ake ülkesi bu iş için biçilmiş kaftandı. Haliyle ticaret, Je Adası'ndan ziyade Ake'de çiçek açtı. Sho'nun deniz tüccarları Je Adası'ndan uzak durup işlerinin merkezini Ake Adası yaptılar; buna Kajo'nun babası da dahildi."

Koshun her ne kadar düz bir ses tonuyla konuşsa da konunun en ince ayrıntılarına kadar giriyordu. Normalde bir mesele hakkında bu kadar uzun uzadıya konuştuğu pek görülmezdi.

Jusetsu'nun verebildiği tek karşılık, "Demek öyle," oldu.

Koshun açıklamaya devam etti. "Ake'de işler o kadar yolunda gidiyordu ki sadece yabancılar oraya akın etmekle kalmadı, oradaki insanlar da başka ülkelere seyahat etmeye başladı. Ran hanedanı çöktüğünde, sayısız şaman Ake'ye sığındı." Ho Ichigyo da o şamanlardan biriydi.

"Jusetsu." Koshun onun adını resmi bir tonla telaffuz etti. Adamın o sakin sesinin kendi adını fısıldayarak yüreğinin derinliklerinde yankılanması, Jusetsu'ya her seferinde tuhaf bir his veriyordu. Kendini bu sese kapılmaktan alıkoyamadığını hissediyordu.

"...Ne var?" diye sordu.

"Ake'ye gitmeye nasıl bakarsın?"

Jusetsu dona kaldı. Adamın ne demek istediğini bir an anlayamadı.

"Yani, bariyeri yıkıp, Kuzgun'un bedeninin diğer yarısını bulduktan ve Kuzgun Eşi olma yükünden kurtulduktan sonra diyorum."

"Ama henüz ne olacağını bile..."

"Sadece bir varsayım belki ama yine de üzerinde düşünmen gerek," dedi Koshun.

Jusetsu sessizliğe gömüldü. Koshun muhtemelen haklıydı. Gelecekte ne olacağını bilmediği için bu konuyu öylece göz ardı edemezdi ama yine de...

Benden Sho'yu terk etmemi mi istiyor?

"Ake'ye gidersen, oradan Karoku veya Kada'ya geçebilirsin. Yozetsu Jikei senin Ake'ye gitmen için gerekli ayarlamaları yapacaktır. Deniz tüccarlarıyla arası iyidir, oraya vardığında sen..."

Jusetsu adamın sözünü kesti. "Gelecek için bu kadar acele etme."

Ters bir ifadeyle Koshun'a dik dik baktı. İmparator sustu.

"Neden kendi ülkemi terk etmek zorundayım? Bir suçlu muyum ben? Eğer öyleysem, beni diğer tüm sürgünlerin gönderildiği o adaya yolla gitsin."

"Sana suçlu demiyorum," dedi Koshun.

"Farkı yok. Beni Sho'dan sürgün etmek istiyorsun."

"Hayır. Senin için en güvenli yolu istiyorum. Hayatını özgürce yaşayabileceğin bir yol..."

"Buna sen karar veremezsin!" diye haykırdı Jusetsu. "Beni sadece başka bir kafese kapatmış olacaksın! Özgürlük, birine zorla kabul ettirebileceğin bir şey değildir!"

Koshun kaşlarını çattı, yüzüne kederli bir ifade yerleşti. Gece havası sanki gitgide soğuyor, neredeyse donuyordu. İkisi de sessizlik içinde birbirine dik dik baktı.

Sonunda Koshun bakışlarını kaçırıp içini çekti. Jusetsu onun daha önce hiç bu kadar bariz bir şekilde sinirlendiğini görmemişti.

"Sana bir şey zorladığım yok," dedi Koshun. "Sadece aklıma gelen en iyi çözümü sundum. Eğer senin daha iyi bir fikrin varsa, onu uygula."

Jusetsu cevap vermedi. Eğer Koshun'un bulabildiği en iyi çözüm buysa, bundan daha iyi bir seçenek zaten olamazdı. Bunu biliyordu. Onu kurtarmak için bu plan üzerine ne kadar uzun uzadıya düşündüğünü de çok iyi anlıyordu.

Yine de içini kaplayan o öfke dalgası yüzünden tek bir kelime bile edemiyordu. Neden ülkesinden kaçmak zorundaydı ki? Yanlış hiçbir şey yapmamıştı. Koshun neden bunu teklif etmek zorundaydı?

İki sorunun da cevabını biliyordu ama duyguları bunu bir türlü kabullenemiyordu.

"...Bunu aniden konuyu açtığım için üzgünüm. Kararını hemen vermeni istemiyorum. Acele etme," dedi Koshun sakin bir sesle ve ayağa kalktı.

Jusetsu başını öne eğip dudağını ısırdı. Koshun, arkasında sadece kıyafetlerinin hışırtısını bırakarak saraydan ayrıldı.

Neden bu kadar sinirliyim?

Jusetsu, Koshun'un kendisine yardım etmek için ne kadar büyük bir çaba sarf ettiğini çok iyi görüyordu. Öyleyse neden bu teklif karşısında bu kadar gücenmiş hissetmişti? Belki de onun fikrini almadan, onun adına bir karar vermiş gibi görünmesindendi.

Ya da belki de fikrin kendisi başlı başına bir sorundu. Sho'yu tamamen terk edip Ake'ye gitmeyi bir kenara bırakın, imparatorluk başkentinden ayrılmanın nasıl bir şey olacağını bile hayal etmemişti.

Yine de düşündükçe... bu plan kulağa mantıklı geliyordu. Jusetsu, Ran hanedanının soyundan geliyordu ve Sho'da kaldığı sürece asla güvende olmayacaktı. Birilerinin onun bu geçmişini kendi kötü amaçları için kullanacağı korkusu her an tepesinde sallanıp duracaktı.

Ya öleceğim ya da kaçacağım.

"Sho'yu terk etmek zorunda kalacağım..." diye fısıldadı kendi kendine.

Bunu yaptığında, muhtemelen bir daha bu ülkeye adımını bile atamayacaktı. Bu da Koshun'u bir daha asla göremeyeceği anlamına geliyordu.

Ansızın, ciğerlerine buz gibi bir kış havası çekmiş gibi göğsüne keskin bir ağrı saplandı. Nefesi kesildi, iki büklüm olup elleriyle göğsünü sıkıştırdı.

Bir süre başı öne eğik, acıyla kaşlarını çatmış halde öylece kaldı. Sonunda derin bir nefes alıp sırtını dikleştirmeyi başardı.

Ben Sho'da kaldığım sürece, Koshun da aynı korkuyla yaşamak zorunda kalacak.

Eğer gitmesi gerekiyorsa gidecekti. Fakat bu, şimdinin meselesi değildi. O gün gelene kadar yapması gereken çok şey vardı.

Jusetsu, Koshun'un teklifini şimdilik zihninin arkalarına itip ayağa kalktı. Dolabından bir hokka ve fırça çıkarıp hızlıca mürekkep hazırladı. Nilüfer çiçeği şeklindeki bir kâğıda "Jo Nei" ismini yazdı ve kolyeyi kâğıdın altına yerleştirdi. Birinin ruhunu çağırmak için o kişiye ait bir eşyaya sahip olmak şart değildi ama süreci kesinlikle hızlandırıyordu. Ardından saçındaki şakayık çiçeğini koparıp üzerine kuvvetlice üfledi.

Çiçek yavaşça şeklini kaybederek soluk kırmızı bir dumana dönüştü. Puslu duman kolyeyi ve kâğıdı sarıp sarmaladı, ikisi de yavaş yavaş dumanın içinde eriyip gözden kayboldu.

Jusetsu elini havada süzülen duman bulutunun içine daldırdı. Çok soğuktu. Duman parmaklarının etrafına dolanırken, o dumanı bir kenara itip aradığı ruhu bulmak için karanlıkta el yordamıyla ilerledi.

Fakat bir şeyler ters gidiyordu. Olduğu yerde donakaldı ve gözlerini dumana dikti.

Hiçbir direnç yoktu. Kendisine doğru çekilen bir ruhun varlığını zerre kadar hissetmiyordu. Parmaklarına dolanan duman son derece hafif ve uçucuydu, herhangi bir şekle bürüneceğine dair en ufak bir işaret vermiyordu.

Tıpkı Kajo'nun sevgilisini çağırmaya çalıştığım zamanki gibi.

Jusetsu elini geri çekip duman bulutuna üfledi. Duman havaya karışıp yok oldu ve kolye eski haline döndü.

"Nasıl olur...?"

Jo Nei'nin ruhu cennette değildi. Bu yüzden onu çağırmayı başaramamıştı.

Bir ruhun çağrılamamasının iki sebebi olabilirdi: Ya o kişi hala hayattaydı ya da ruh çağırma ayininin gerçekleştirilemeyeceği bir durumun içindeydi.

Jo Nei'nin hayatta olması imkansız olduğuna göre, geriye ikinci seçenek kalıyordu. Bu durum Jusetsu'nun kaşlarını çatmasına sebep oldu.

Kajo'nun sevgilisi, şaman büyüsüyle bir çömleğin içine mühürlenmişti. Birileri Jo Nei'nin ruhuna da aynı şeyi mi yapmıştı?

Bunu öğrenmenin hiçbir yolu yoktu. Eğer Jo Nei'nin ruhunu çağıramazsa, yolun sonuna gelmiş demekti.

Jusetsu kollarını kavuşturup kara kara düşünmeye başladı. Kajo ve Senri'nin onca emeğini boşa çıkarmak istemiyordu. Gerçekten yapabileceği başka hiçbir şey yok mu ydu?

Bir süre düşüncelere daldıktan sonra ansızın nefesi kesildi ve yerinden fırladı.

Ertesi gün Jusetsu, Shiki'ye bir mektup gönderdi. Cevap almasının en az birkaç gün süreceğini tahmin ediyordu ama şaşırtıcı bir şekilde, aynı akşam yanıt geldi.

Jiujiu, "Reiko'ya çok güveniyorsunuz, değil mi niangniang?" dedi.

Jusetsu bu yoruma pek hoşnutsuz bir tavırla yaklaştı. "Pek sayılmaz. Sadece resmi arşivleri benim adıma inceleyebilecek başka birini tanımıyorum."

"Bu da ona güvendiğiniz anlamına gelmiyor mu zaten?"

"Kapa çeneni."

Jusetsu sinirli bir şekilde mektubu açtı. Jiujiu haklıydı; Shiki'ye gerçekten işi düşüyordu. Ne zaman ondan yardım istese, her şeyi son derece hızlı ve sorunsuz hallediyordu. Üstelik çok anlayışlı ve pratikti. Koshun'un da pek çok konuda ona güvenmesinin sebebi bu olmalıydı.

Jusetsu mektuba göz gezdirdi. Shiki'nin tam da istediği şeyi araştırıp bulduğunu görmek onu etkilemişti. Bu kadar kısa sürede bunu nasıl başarmıştı? Jusetsu bunu merak ederken, mektubun devamında Shiki durumu açıkladı. Daha önce benzer bir konuyu araştırdığı için ne arayacağını az çok bildiğini ve bu sayede Jusetsu'nun sorusuna hemen yanıt bulabildiğini yazmıştı. Jusetsu, adamın Koto Enstitüsü'nde o hayalet ortaya çıktığında yaptığı araştırmalardan bahsettiğini anladı. O dönem, işlemediği bir suç yüzünden idam edilen bir katibin hikayesini incelemişti.

Bu kez Jusetsu, ondan Ran hanedanlığının saltanatının ortalarında idam edilen herhangi bir şaman olup olmadığını araştırmasını istemişti.

Ho Ichigyo, Kuzgun Eşi Jo Nei ile birlikte bariyeri yıkmaya çalışan şamanın "öldürüldüğünü" iddia etmişti. Bu yüzden Jusetsu, o şamanın resmi olarak idam edilmiş olabileceğini düşünmüştü.

Saray şamanı olup da iç saraya girme izni bulduysa, yargılanıp hüküm giymeden öylece öldürülmesi pek mümkün görünmüyordu. Katip olayında bile idam etmek için resmi bir gerekçe uydurmak zorunda kalmışlardı.

Jusetsu haklıysa, bu durum mutlaka kayıtlara geçmiş olmalıydı; bu durumda adamın adı da orada yazıyor demekti.

Bu da onun ruhunu çağırabileceği anlamına geliyordu.

Söz konusu dönemde sadece bir şaman idam edilmiş. Bir eş ile ilişki yaşadığı gerekçesiyle kafası kesilmiş ve cesedi ibretiolem olsun diye pazarda sergilenmiş. Diğer dönemlerde de saray hanımları ve cariyeler ile ilişki yaşadığı için idam edilen başka şamanlar olmuş, yani bu o kadar da sıra dışı bir durum değilmiş. Şamanlara iç saraya girme izni verilirse böyle şeylerin yaşanması zaten kaçınılmaz olur.

Shiki, Ran hanedanlığı döneminde hadım olmayan şamanların iç saraya bu kadar rahat girmesine şüpheyle yaklaşıyor gibiydi.

Şamanın adı Gosei imiş.

Jusetsu mürekkep taşını ve fırçasını hazırladı.

Jiujiu’yu gönderip yalnız kaldığında, Gosei’yi çağırdı. Havada süzülen soluk pembe dumanın içine elini uzatıp adamın ruhunu çekip çıkardı.

Gözlerini kapattı, parmaklarının ucundaki ağırlığın gitgide arttığını hissetti. Soğuk ve yumuşak bir şey şekillenmeye başlıyordu.

Geldi.

Jusetsu parmaklarıyla o soğukluğa dikkatlice dokundu ve yavaşça kavradı. Uzun parmaklı, soğuk bir el gibi hissettiriyordu; bir erkeğin kemikli eliydi bu.

Genç bir adamın figürü belirdi. Maviye çalan beyaz bir cübbe giymişti ve gözleri kapalıydı. Jusetsu, beyazın Hi hanedanlığının kutsal rengi olduğunu duymuştu fakat şu tapınak bakiresi ve büyücü gibi insanlar hâlâ beyaz kıyafetler giyiyordu. Belki de gök tanrısına inandıkları içindi bu.

Jusetsu, Gosei, diye seslendi.

Genç adam gözlerini açtı. Yakışıklı yüzünde sakin bir bakış vardı.

Kim olduğumu biliyor musun? Gosei derin bir uykudan yeni uyanmış gibi bir an şaşkın göründü, ardından gözlerini koca koca açarak şaşkınlıkla baka kaldı. Ku-Kuzgun Eşi mi...?

Doğru. Kuzgun Eşi benim. Sen de şaman Gosei’sin, değil mi?

Gosei’nin yüzü neredeyse morardı, başını sallayarak onayladı. Ruhumu... siz mi çağırdınız?

Ben çağırdım.

Bir şaman olduğu için durumu kabullenmesi çok uzun sürmedi.

Kuzgun Eşi Jo Nei ile birlikte Kosho’nun bariyerini yıkmaya çalıştın, başaramayınca da idam edildin. Doğru mu?

Gosei, soruyu doğru anlayıp anlamadığından emin olmak ister gibi gözlerini Jusetsu’ya dikti.

Ardından yavaşça başını iki yana salladı.

Ne?

Hayır mı demek istiyorsun? diye sordu.

Dışarıdan bakıldığında öyle görünmesini anlıyorum ama ben... bundan çok daha kötü bir şey yaptım, dedi Gosei, acıyla yüzünü buruşturarak.

Daha kötü mü?

Gosei omuzlarını düşürüp başını öne eğdi. Jo Nei’ye ihanet ettim.

Nasıl yani...?

Her şey Jo Nei’nin bana dışarı çıkmak istediğini söylemesiyle başladı. O zamanlar o kadar zayıf, o kadar çelimsizdi ki onu görmek bile içimi acıtıyordu... Onun gibi birinin Kuzgun Eşi seçilip bu kadar acı çekmeye mahkum edilmesi çok acımasızcaydı.

Annesini kaybettiği ve üvey annesi tarafından hor görüldüğü için mi? diye sordu Jusetsu.

Kesinlikle. Yamei Sarayı’na ilk geldiğinde nasıl bir durumun içine düştüğünün pek farkında değildi. Sadece baba evinden kurtulduğu için rahatlamıştı. Ama sonra...

Gosei’nin yüzü bulutlandı. Jo Nei’nin Kuzgun Eşi görevini devraldıktan sonra bir gece yeni ayı tecrübe ettiğini anlattı. O geceden sonra akıl sağlığı hızla bozulmuştu.

Ağlayarak bana geldi, onu öldürmem için yalvardı. O kadar acınası bir haldeydi ki elimden geldiğince yanında olup ona destek olmaya karar verdim. Ama sonunda artık dayanamayacak hale geldi. Kafayı bariyeri yıkıp kaçmaya takmıştı.

Kuzgun’un diğer yarısını aramak için mi dışarı çıkmak istiyordu?

Gosei bu soru karşısında başını eğdi. Kuzgun’un diğer yarısının denizin dibine battığı gerçeği, hiçbir Kuzgun Eşi gidip onu aramaya kalkmasın diye sır gibi saklanmalıydı.

Kendi mantığıma karşı gelerek ona bir öneride bulundum. Eğer Kuzgun’un diğer yarısını bulabilirse bu acılarından kurtulabileceğini söyledim... İşte o zaman Jo Nei, onun nerede olduğunu bildiğini iddia etti.

Ne? Jusetsu’nun şaşkınlıktan gözleri fırlayacak gibi oldu, Gosei’ye doğru yaklaştı. Biliyor muydu? Jo Nei, Kuzgun’un diğer yarısının denizin neresinde olduğunu biliyor muydu yani? Gerçekten mi?

Aslında bu konuda pek kendinden emin görünmüyordu. Bana ne bildiğini hiç söylemedi, bu yüzden benim için de bir sır olarak kaldı.

Jusetsu’nun tüyleri diken diken oldu. Jo Nei’nin bir tahmini olmalıydı ama neydi bu? Böyle bir şeyi nasıl bilebilirdi?

Jo Nei benden bariyeri yıkmasına yardım etmemi istedi, diye devam etti Gosei. Bize yardım edecek bir kişiye daha ihtiyacımız vardı, bunu da halledip halledemeyeceğimi sordu... Doğrusu ne yapacağımı şaşırmıştım. Jo Nei için çok üzülüyordum ama onu serbest bırakma fikri delilikti. Böyle bir şey yaparsam anında yakalanırdım. Jo Nei, Kuzgun Eşi olduğu için idam edilmese bile benim kafamı oracıkta uçururlardı. Nitekim öyle de oldu. Gosei acı acı sırıttı. Yine de Jo Nei kaçmayı kafasına koymuştu, vazgeçecek gibi durmuyordu. Ben de bu sevdadan vazgeçsin diye bir plan yaptım. Ustama danıştım; bizim tarafımızdaymış gibi görünmesini ve büyüyle bariyeri yıkmaya çalışıyormuş gibi yapmasını istedim.

Gibi yapmak mı? Nasıl yani?

Aslında hiçbir şey yapmadı. Büyü başarısız olursa Jo Nei’nin bariyerin yıkılamayacağını düşünüp vazgeçeceğini ummuştum. Gerçekten de öyle oldu. Vazgeçti... ama sonra tamamen yıkıldı.

Gosei’nin yüzü daha da sarardı. Bakışları artık bomboştu.

Ona şaman cübbesi giydirdik, iç sarayın kapısındaki muhafızlara arınma ritüeli yapacağımızı söyleyerek dışarı sızdık. Sonra malikanenin kapılarından birinde sahte bir ritüel gerçekleştirdik. Ona arınma ritüeli süsü vererek bariyeri yıkacak büyüyü yaptığımızı söyledik ama tabii ki ustam da ben de sadece rol yapıyorduk. Doğal olarak bariyer yıkılmadı. Jo Nei’yi teselli etmeye çalıştık, bunun imkansız olduğunu söyledik. Jo Nei önce donakaldı, sonra birdenbire çığlık atarak kapıdan dışarı fırladı. Onu durdurmaya fırsatımız olmadı. Kapıdan geçer geçmez tek kelime edemeden yere yığıldı, her şey bitti. Nefes almayı bıraktı. Ne olduğunu anlayamadım. Öldüğünde yüzü o kadar huzurluydu ki sanki acılarından kurtulmuş gibiydi. Yine de bu yaptığımı haklı çıkarmaz. Kuzgun’un diğer yarısıyla ilgili o sırrı vermeseydim ya da bariyeri yıkıyormuş gibi yapmasaydım ölmeyecekti... Sonuç olarak ben de bir eşle ilişki yaşamak suçundan yargılandım ve idam edildim.

Gosei’nin bakışları odada gezindikten sonra nihayet Jusetsu’nun üzerinde durdu.

Ama bir bakıma, belki de onun hayalini gerçekleştirdim. Bana onu öldürmemi söylemişti... Kafamın kesildiği o ana kadar, onun için fiziksel ve zihinsel acılar içinde ölmenin mi yoksa bu şekilde ölmenin mi daha iyi olduğunu düşünüp durdum. Hâlâ emin değilim. Elbette yaptığım yanlıştı ama yine de...

Jusetsu ağzını açtı ama tek bir kelime bile edemeden geri kapattı. Gosei ona düşüncesizce ümit vermiş, sonra da yeniden karanlığa gömmüştü; ama Jusetsu’nun onu suçlayacak hali yoktu.

Gosei, dedi Jusetsu, ona bir soru daha sordu. Jo Nei’nin ruhunu çağıramıyorum. Bunun nedenini biliyor musun?

Gosei kafasını kafa karışıklığıyla yana eğdi.

Bilmiyorum... dedi. Yok edilmediği sürece her ruhu çağırabilmeniz gerekmiyor mu?

Jusetsu şoke olmuştu. Yok mu edilmişti? Bu ihtimali aklının ucundan bile geçirmemişti.

Eğer ruhlar öteki dünyaya gönderilmeden yok edilirse ortadan kaybolurlardı. Bunu yapabilecek çok az kişi vardı; genellikle sadece şamanlar ya da Kuzgun Eşi’nin kendisi.

...Jo Nei’nin kolyesinin onunla birlikte gömülmeyip neden burada tutulduğunu biliyor musun?

Ah, evet, dedi. Ustamdan onu burada saklamasını ben istemiştim.

Sen mi istemiştin?

Bariyeri yıkmaya çalışanların sadece Jo Nei ve ben olduğumuzu, bu yüzden ustamın yardım ettiği için cezalandırılmayacağını söyledim. Karşılığında da kolyesinin Yamei Sarayı’nda kalmasını sağlamasını rica ettim.

Peki neden?

Ondan geriye hiçbir şey kalmaması çok acı olurdu... Kuzgun Eşlerinin isimleri hiçbir yere kaydedilmiyor, bu yüzden Jo Nei’nin ne kadar acı çektiğine, hatta var olduğuna dair hiçbir iz kalmayacaktı. Buna katlanamazdım... En azından en sevdiği kolye sonraki Kuzgun Eşlerine aktarılırsa, anısı yaşardı. Bana öyle gelmişti. Yaptığım hatayı telafi etmediğini biliyorum, dedi Gosei, gözlerini yere indirerek.

Jusetsu duraksadı. O kolye sayesinde onun hakkında bilgi edinebildim.

Gosei başını kaldırdığında yüzünde geniş bir tebessüm belirdi. Hem ağlıyor hem de gülüyor gibi bir hali vardı.

Seni böyle acı bir konuyu konuşmaya zorladığım için özür dilerim, diye devam etti Jusetsu. Bu hikayeyi duyduğuma memnun oldum.

Hayır, bunu konuşabildiğime ve bunu dinleyen kişinin siz olduğuna çok sevindim.

Gosei, saygı göstergesi olarak ellerini birleştirip Jusetsu’nun önünde diz çöktü. Jusetsu onlara dokundu ve hafifçe üfledi. Soluk kırmızı duman havada dalgalandı, dağıldı ve çözülerek Gosei’nin siluetini arkasında hiçbir iz bırakmadan yok etti.

Jusetsu, adamın az önce durduğu yere gözlerini dikerek bir süre öylece baka kaldı.