Sonsözün Cilvesi

Bu hikayenin sonsözü, ya da belki de can alıcı noktası.

Tsukihi zaten o anormallik hikayesini hallettiğine göre, tüm bu olay zaten bir nevi sonsözdü – belki de ona ek materyal demeliyim.

Kanbaru’nun önerisini kabul ettim ve Tsukihi’yi ikna ettim – ya da gönlünü aldım, ya da öyle bir şey.

Çay kulübünün diğer üyeleri – o diğer altı kız – neden ‘sekizinci üyeye’ inanmakta ısrar ettiler? Gerçek apaçık ortadayken, kendilerine mantıklı açıklamalar sunulmuşken bile, neden duygularına yenik düşüp inançlarını sürdürdüler? Temelde, eğer bunu açıklayabilseydim, onların akıl dışılıklarına bir mantık getirebilseydim, Tsukihi tatmin olacaktı.

Kanbaru da buna bir açıklama getirdi: hepsi ‘sekizinci üyeye’ Tsukihi’nin hatırına inanıyordu.

Tıpkı geçen gün bana akıl danışmaya geldiği gibi, Tsukihi sık sık kulüp odasının malzemelerini – çayı, çay kurabiyelerini – izinsiz kullanırdı. Çok büyük bir mesele değildi belki ama, kesin konuşmak gerekirse, doğru değildi. Eğer bu durum ortaya çıksaydı, kulübün faaliyetleri tekrar askıya alınabilirdi bile.

Böylece herkes, Tsukihi’nin yaptığı usulsüzlüklere bir nevi kılıf uydurmak için ‘sekizinci kişinin’ varlığını onayladı.

İşte böylece biz de buna mantıklı bir açıklama getirdik. Bu ‘sekizinci kişiyi’ uydurarak, malzemelerin bu kadar hızlı tükenmesini izah edebiliyorlardı.

Önceden hikayelerini uydurmak için anlaşmış değillerdi ama Tsukihi’yi korumak adına, hepsi bu ‘sekizinci üyenin’ kulübe katılmasına izin verdi.

“İşte bu yüzdenmiş! Benim için yapmışlar!”

Salak, bir salisede yuttu bunu.

“Ben de ne kadar patavatsızca hayaletlerin var olmadığını gevezelik ediyordum oysa asıl onlara musallat olan bendim!”

İyi deneme.

Gerçek muhtemelen bambaşkaydı ama bu yalan gerçek olsaydı bile, Tsukihi buna ayak uyduracak kadar anlayışlıydı.

“Tamam, inandım!”

Ben de buna kanarım.

Ya da bu durumda, çay.

Ve işte böylece, her şeyi unutmuş gibiydi.

“Hm,” diye merak etti Kanbaru, bu sonucu bildirdiğimde. “Kulübün diğer üyelerinden mi, yoksa senden mi yuttu Tsukihi bunu?”