Son

Bu hikayenin sonsözü, ya da belki de son darbesi.

Son darbe mi?

Yani, paramparça edilip yerlere saçılmam **zaten** yeterince son darbe değil miydi?

“…Ha?”

Hayattaydım.

Ölmemiştim. Güneş tam tepedeydi.

Bu da demek oluyordu ki altı saat kadar geçmiş, **zaten** öğle vakti olmuştu. Paramparça edilmek yerine, sırtüstü öğle güneşinin ışınları altında uzanıyordum.

**Bu da ne?**

Neler oluyordu?

Bayan Gaen gitmişti.

İz bırakmadan.

Neler oluyordu? Bayan Gaen beni Sapma Avcısı ile doğramamış mıydı? Yoksa vampir ölümsüzlüğüm beni ölümün eşiğinden mi döndürmüştü? Hayır, bu **imkansız**, Shinobu'ya kanımdan içirmemiştim.

Bayan Gaen, Shinobu'nun uyuduğu bir zamanı hedeflemişti ki böyle bir ihtimalin en ufak bir olasılığını bile engellesin. Ama öyle olsa bile, vücudumun bu kadar küçük parçalara ayrıldıktan sonra kendini onaracak denli bir ölümsüzlüğü olsaydı, güneşin ışınları altında böyle dışarıda kalamazdım.

Neredeyse sanki Sapma Avcısı'na eşlik eden bir Sapma Kurtarıcısı vardı.

Burada neler oluyordu?

**Bu da ne** oluyordu? Hayır.

Bayan Gaen ne yapmıştı?

“Aaa, uyandın mı?” Kollarım ve bacaklarım iki yana açılmış, hala tamamen şaşkın bir halde yatarken üzerime bir gölge düştü. “Yoksa uyuyan çocuğu mu uyandırdım ben, Bay Ninni Bebek?”

“Bana sanki bir ninniymişim gibi davranma, adım Araragi,” diye tükürdüm refleksle.

Üzerimde duran kıza baktım; örgülü saçları ve dev bir sırt çantası olan bir kızdı bu.

Ama son kısım boğazıma takıldı.

Kendi adımı unuttuğumdan değildi elbette.

“Öyle mi. Üzgünüm, dil sürçmesi.”

Bunu söylerken sırıttı; bana o çok sevdiğim, bayıldığım güneşli gülümsemeyi göstererek.

O özlemle beklediğim gülümseme.

Bir daha asla göremeyeceğimi sanmıştım.

“Ve, son darbe, sınav yerine bile varamadığın için **giriş sınavını** kaçırman mı, Bay Araragi?”

“Hadi canım, böyle saçma bir şakayla bitemez.”