Sonsöz

Romanlarda, özellikle de gizem romanlarında ipucu önemli bir unsurdur. Kabaca açıklamak gerekirse, okuyucuya "Ha, o zamanki olay meğer buymuş!" dedirtmek için kullanılır. Ama biliyor musunuz, bana kalırsa bu durum gerçek hayatta da bazen karşımıza çıkıyor. Geriye dönüp bakınca, meğer olay buymuş; **şimdi** bakınca, o şey buymuş; ya da artık çok geç ama, o şeyin aslı buymuş. Hepimizin geçmişe dönüp bakıp benzer şeyler fark ettiğimiz, böyle deneyimleri olmuştur sanırım. Bu da, nasıl desem, çoğu zaman belli bir **miktar** pişmanlık eşlik eder herhalde; hani, "Keşke daha önce fark etseydim, bunlar hiç yaşanmazdı" gibi. Eğer ipucu bırakma, bize "O zaman fark etmeliydim" ya da "Daha dikkatli olsaydım, ne olup bittiğini anlardım" diye düşündürüyorsa, pişmanlıkla birlikte gelmesi kaçınılmaz bir mantıkla açıklanabilir. Ama merak ediyorum, pişmanlığa benzer bir his uyandıran her anı, bir ipucu bırakmanın ürünü müdür? Hiç de öyle görünmüyor. Bir romandaki "geriye dönüp bakıldığında ipucu gibi görünen" bir olayın gerçekten de ipucu olup olmadığını merak ediyorsanız, yazara sorabilirsiniz. Yazar dürüst biriyse, size söyleyebilir bile. Ama gerçek hayatta bilmenin **bir yolu yok**. İnsanlar, olmayan yerlerde bile her türlü bağlantıyı kurmaya meyilli olduklarından, kişinin yorumuna bağlı olarak hemen her şey "ipucu" olarak görülebilir. Şu "arkadaşın arkadaşı" meselesine girmeyeceğim ama, dünyadaki herkesin en fazla altı derece ayrılıkla birbirine bağlı olduğuna dair bir teori var. Bu, şaşırtıcı derecede küçük bir dünyada yaşadığımızı düşündürse de, altı derece ayrılıkla ayrılmış bir "ilişki" gerçekten bu adı hak ediyor mu? O diğer kişiyle gerçekten bağlantılı olduğunuzu söyleyebilir misiniz? "Bir arkadaşın arkadaşının arkadaşının arkadaşının arkadaşının arkadaşı" gerçekten hayatınızın hikayesinde bir tür ipucu teşkil edebilir mi?

Elbette bunların hiçbiri bir ipucu değil, KOYOMIMONOGATARI, Monogatari Serisi Son Sezon'un ikinci eseri olarak karşımızda. Aslında, OWARIMONOGATARI: End Tale ikinci sırada olacaktı ama bu eser, TSUKIMONOGATARI ile OWARIMONOGATARI arasına girdi. Çünkü bunca yıl ve bunca kitaptan sonra, mevcut hikaye ile ta BAKEMONOGATARI'ye uzanan serinin başlangıcı arasında bir kopukluk oluştuğunu hissetmeye başlamıştım. Böylece, yazar olarak Koyomi Araragi ve arkadaşlarının hayatındaki bu yıla dönüp bakma ve bağlantıyı yeniden pekiştirme arzusu duydum. Ve böylece, beni yüzde yüz şaşırtan bir eser olan Calendar Tale ortaya çıktı: "Koyomi Taş", "Koyomi Çiçek", "Koyomi Kum", "Koyomi Su", "Koyomi Rüzgar", "Koyomi Ağaç", "Koyomi Çay", "Koyomi Dağ", "Koyomi Torus", "Koyomi Tohum", "Koyomi Hiçlik" ve "Koyomi Ölü".

Bu eser bir kısa hikaye derlemesine dönüştüğü için VOFAN bize pek çok illüstrasyon sağladı. Çok minnettarım. Son sezon End Tale ve End Tale (Cont.) ile devam edecek, bu yüzden bizimle kalmaya devam edin. Gerçi kim bilir, araya başka bir şey girebilir ama o köprüye geldiğimizde düşünürüz.

NISIOISIN