Yanlış Anlaşılmalar ve Alev Eden Cümleler

Teninden tarifsiz, tatlı bir koku yayılıyordu. İpek gibi yumuşak saçlarının teması tenini gıdıklıyordu.

Bu hiç iyi değildi.

Neyin bu kadar kötü olduğunu kelimelere dökemiyordu belki ama içgüdüleri avazı çıktığı kadar bağırıyordu.

“…Vay canına, Rin. Çok sıcaksın. Neredeyse yanacağım.”

“Neler saçmalıyorsun sen?! Hem Alice, uyandıysan artık üstümden kalkman gerek!”

Şak. Iska’nın arkasındaki kapı açıldı.

“Of, evrakları tam zamanında yetiştirdim. Hanımefendi Alice neredeyse varmak üzeredir. Odayı toparlayıp çayı demlemeliyim.”

Gelen, kucağındaki kâğıt yığınlarını dengede tutmaya çalışan Rin’di. Iska’nın Alice’i kucağında tuttuğunu görünce gözleri yuvasından fırlayacak gibi oldu.

“…Hanımefendi Alice?”

Pat. Kâğıtlar Rin’in kollarından kayıp yere saçıldı. Bilincini kaybetmiş hanımefendisi, İmparatorluk vatandaşı bir adamın kollarındaydı.

Hizmetçinin gözlerindeki ışık bir anda söndü. “Iska, sen… Ne yaptın?”

“H-hayır! Bir dakika bekle Rin. Alice’e bir şey yapmadım. Zaten burada baygın halde yatıyordu!”

“Anladım.” Rin derin bir iç çekti. “Kendini açıklamana gerek yok, İmparatorluk Kılıç Ustası. Her şeyi anlıyorum.”

“Ç-çok şükür…”

“Yani Hanımefendi Alice’i rehine aldın. Onu geri istiyorsak bir bedel ödememiz gerekecek.”

“Alakası yok!”

“Yanlış mı anladım?” Rin şaşırmış görünüyordu. En azından yüzü tamamen kararana kadar Iska öyle sanmıştı. “O zaman… Şehvetine engel olamayıp ona arkadan saldırdın ve emellerine alet ettin, öyle mi? Sen tam bir pisliksin!”

“Gittikçe daha da berbat bir hale getiriyorsun!”

“Ver Hanımefendi Alice’i geri!”

“Sana olmadığını söyledim ya! …Gidip diğerlerini çağır sadece. Toplantıya başlamamız gerekiyordu zaten!”