Sonsöz

Uzun zaman oldu görüşmeyeli. Ben Wataru Watari. Ve tanıştığımıza memnun oldum, ben Wataru Watari.

Bu ani gelebilir, ama toplumun genellikle bahsettiği gençlik tamamen yanlış. Hepsi koca bir yalan. Okul üniformasıyla şirin kız arkadaşınla LaLaport gibi büyük bir alışveriş merkezinde bir randevuya çıkmak ya da arkadaşın aracılığıyla başka bir okuldan bir kızla tanışıp dışarıda yemek yemek falan... bunların hiçbiri asla olmaz. Bunlar kurgu.

Gençlik romantik komedilerinde sonuna şu cümleyi eklerler, değil mi? "Bu eser kurgusaldır ve gerçek olaylar, kişiler veya gruplarla hiçbir bağlantısı yoktur." Başka bir deyişle, o türden her gençlik rom-komu bir yalan yığınıdır. Herkes kandırılıyor.

Gerçek gençlik, iki erkeğin okuldan sonra Saizeriya gibi bir fast-food restoranına uğrayıp akşama kadar oyalanması, sadece gazlı içecekler ve fokaçya ile idare edip, zaman öldürmek için çaresizce insanları çekiştirmesi ve okuldan şikâyet etmesidir. İşte böyle şeyler. Gerçek gençlik deneyimi budur. Ben de yaşadım, bu yüzden kesinlikle doğru.

Ama bu tür bir deneyim o kadar da kötü değildi.

Kavunlu sodaya portakal suyu karıştırıp adına "melanj" deyip heyecanlanmak, okul gezilerinde diğer üç erkekle acımasız bir atmosferde mahjong oynamak, hoşlandığım kızı erkek arkadaşıyla görüp aniden sus pus olmak… Şimdi bunları güzel anılar olarak görüyorum.

Üzgünüm, bu bir yalan. Nefret etmiştim. Ben de üniformalı bir liseli kızla randevuya çıkmak istiyordum. Hayır, hâlâ istiyorum şimdi. Bu duyguları bu esere yazdım. Umarım keyif almışsınızdır.

Şimdi, teşekkürlerimi sunuyorum.

Menajerim Hoshino-sama'ya: Tüm duygularımı buraya yazmaya kalksam koca bir kitap olurdu, o yüzden kısaca değineceğim. Büyük küçük her konuda bana yardımcı oldunuz. Çok teşekkür ederim.

Ponkan-sama'ya: Son derece sevimli ve harika çizimleriniz, her sendelediğimi hissettiğimde bana güç verdi. Kitabı sizin çizmenizi istediğim için içtenlikle mutluyum. Çok teşekkür ederim.

Beni hiç tanımamasına rağmen, Yomi Hirasaka-sama benim için bir tanıtım yazısı kaleme aldı. Endişe ve kaygıyla ezilecek gibi hissettiğimde, Hirasaka'nın yorumları bana cesaret verdi. Çok teşekkür ederim.

Arkadaşlarıma: Arkadaşlarım! Sizi ne zaman görsem sadece paradan bahsediyorsunuz! Hayal kırıklığına uğradım! Hayatınızdan falan bahsedin biraz!

Tüm okuyucularıma: Yazar Wataru Watari sizsiz var olamazdı. Bana gönderdiğiniz her tek kelime bana enerji veriyor. Çok teşekkür ederim!

Ve son olarak, lisedeki kendime: Bu eser, o günlerde "Bu ne sıkıcı; bu ne aptalca" gibi şeyler söyleyerek bu kadar acı çektiğin için doğdu. Lütfen gurur duy. Gençliğin tamamen yanlıştı, ama eminim ki kesinlikle doğruydu. Teşekkürler.

Şimdi, hikâyeye gelelim. Devam edip etmeyeceği bazı faktörlere bağlı, ama hepinize tekrar kavuşacağıma inanıyorum. Bir sonraki kurguyu cilalarken, sanırım burada bitireceğim.

Şubat'ın belli bir gününde,

Chiba'nın belli bir yerinde,

Çok uzun zaman önceki halime özlem duyarak,

Tatlı mı tatlı kahvemi yudumlarken.

Wataru Watari