ButSaika Totsukahas one.

[AI CENSORSHIP BLOCKED THIS CHUNK - RAW ENGLISH RETAINED]

My little sister, Komachi, held a slice of toast slathered in jam in one hand as she enthusiastically pored over a fashion magazine. I was peeking at it from the side while drinking my morning black coffee. The articles in the magazine were filled with extremely irritating terms likesafe sexandsuper-hot. I felt like I was getting stupider just reading it, my coffee dribbling out the corners of my mouth as I wentbleagh. Come on, was this for real? Is Japan gonna be okay? It seemed to me that if you were to grade the intellect of this article on a bell curve, it would only come out to around the twenty-fifth percentile. What’s more, my sister was nodding along as she read it.Just what part of this is resonating with you?

I was told that this fashion magazine,Heaventeen, is the number one magazine among middle-school girls, and in fact, those who don’t read it actually get bullied. Komachi wentoohappreciatively as she dropped crumbs on the page.Are you doing a solo Hansel and Gretel or what?

It was seven forty-five. “Hey. Look at the time.” My sister was deep into the magazine, so I poked her shoulder with my elbow and let her know it was about time to go.

Komachi raised her head with a gasp and checked the clock. “Ack! Crap!” she yelled, immediately closing the magazine with a slap and standing up.

“Hey, hey, hey. Look at your mouth, look! There’s stuff on it.”

“Huh? No way. I’m jammed?”

“Is your mouth an automatic rifle? That word does not mean what you think it means.”

My sister swiped her mouth with a pajama sleeve while grousing, “Oh, crap!” She was quite a handsome man, my sister.

“You know, Bro, sometimes I don’t get what you’re talking about.”

“That’s you. You mean you!”

Completely ignoring me, Komachi began panicking and flailing her way into her school uniform. She threw off her pj’s, baring smooth white skin, a white sports bra, and white panties.

Don’t undress here. Not here.

Little sisters are mysterious creatures. No matter how cute they are, you don’t really feel anything toward them. I can only regard her underwear as mere pieces of cloth. She was cute, but all I could think about her wasI guess it’s because she looks like me. This is how it is with real little sisters.

I gave Komachi a sidelong glance as she covered herself in a sloppily arranged uniform. She flashed her panties below her knee-length skirt as she pulled on her socks and rolled them down twice to her ankles. I pulled the milk and sugar toward me.

Maybe she was trying to make her boobs grow this month or something, because lately she’d been drinking a lot of milk. I didn’t really give a damn. But putting the phrasethe milk my sister drankin meaningful-sounding italics makes it sound kind of lewd and depraved. But who really cared? I didn’t pull the sugar and milk toward me because it wasthe milk my sister drank. I just wanted to put it in my coffee.

I was a natural-born child of Chiba, the kind they say gets marinated in Max coffee for their first bath and is suckled on the stuff instead of breast milk, so my coffee had to be sweet. Condensed milk would have been even better. But I could drink it black, too, okay?

“Life is bitter, so coffee at least should be sweet,” I muttered to myself, tossing back the heavily sugared drink. That line could have been a Max coffee slogan.

So good…The ad copy I just came up with, I mean. They should actually use it.

“Bro! I’m ready!”

“Bro is still drinking his coffee.” I replied, doing an impersonation that did not remotely resemble something I’d seen in reruns ofFrom the Northern Country.

But of course Komachi didn’t notice. She just cheerfully sang, “I’m late! I’m late! ” It made me wonder if she actually wanted to be late or what.

This was something that happened a few months ago, but this one time, my idiot of a sister slept in and was running late for school, so I ended up taking her on the back of my bike. Ever since then, I’ve gradually been taking her to school more and more often.

Nothing is less trustworthy than a woman’s tears. Komachi in particular had that special knack for crying that younger girls do, and she was a master at manipulating her older brother. She was vicious. Thanks to her, the idea thatwomen= “people who use men like my little sister Komachi does” is imprinted on my brain. “If I can’t trust women anymore, it’ll be your fault. What’ll I do when I’m old if I can’t get married?”

“Then I’ll take care of you somehow, okay?” She grinned. I’d always thought of her as a child, but something about that look on her face was mature. I felt my heart skip a beat. “I’ll work hard, save money, and put you in an old folks home or something.”

Maybe less mature and more just your typical adult.

“You really are my little sister.” I sighed. I gulped down the rest of my coffee and stood. Komachi prodded my back:

“It’s already this late because you’re so slow! I’m gonna be late!”

“You brat…” If she weren’t my sister, I definitely would have given her a punt. Usually, it was the other way around, but in the Hikigaya household, things are different. My old man was abnormally fond of my sister, and his famous saying ofI’ll kill any man who comes near her, even her brotherhad gotten even me to back off. If I’d tried to kick her, I would have been beaten and thrown out of the house.

Well, in other words, I was of the lowest caste in my own home. Nevermind about school.

I walked out the door and threw my leg over my bicycle, and Komachi climbed on the back. She put her arms firmly around my waist and held on tight. “Let’s go!”

“You’re not even gonna say thanks?” Riding with two people on a bicycle violated traffic laws, but as Komachi was basically an infant on the inside, I’d like to beg leniency on this one matter.

I lightly set us rolling, and Komachi nagged, “Don’t get into an accident this time. Because I’m riding with you today.”

“You don’t care if I get into an accident when I’m riding alone?”

“No, no, no. Bro, I’m just worried because sometimes you get this rotten-fish look in your eyes and start zoning out. This is sisterly love, okay?” she placated, smushing her face into my back like a pest. Had it not been for that preceding line, it would’ve come off as cute, but at this point, it just felt manipulative.

Still, it wasn’t my intention to cause my family needless worry. “Yeah, I’ll watch out.”

“Especially when I’m riding with you. For serious.”

“I’ll ride over every bump on the road, you brat.” Despite my remark, I didn’t want to hear her gripingOw!andYou bumped my butt!andI’m damaged goods now!so I chose even ground. Those exclamations of hers made everyone in the neighborhood give me the stink-eye. In any case, it was a safe ride.

On the day of my entrance ceremony, I’d gotten into a traffic accident. I’d been so excited about the ceremony and my new life, I’d left the house an hour early, but it was not to be my lucky day.

It was around sevenAM, I think. A girl had been walking her dog in the neighborhood, and it had gotten off its leash. Unfortunately, just then, a fancy-looking limousine drove up. Before I knew what I was doing, I raced over as fast as I could. In the end, I’d been carried away in an ambulance and hospitalized. That incident sealed my fate as a loner at my new school.

As a result of that accident, my brand-spanking-new bicycle got totaled, and my golden left leg got fractured. Had I been a soccer player, it would’ve thrown a shadow over the entire future of soccer in Japan. It was a good thing I didn’t play soccer.

I was saved in the sense that my injury hadn’t been that severe. There was no saving me, though, from that fact that nobody came to see me in the hospital except my family. They visited me every three days.Hey, you should visit every day!

After I was hospitalized, it had apparently become a family tradition for my parents to take my sister to go out to eat. With each visit, they regaled me with the details, saying things likeWe ate sushi the other dayorWe had barbecue.I considered snapping my sister’s pinky.

“But you know, it’s a good thing you got better quick. I’m sure it was because you had a good cast. Casts really work well on liniments, huh?”

“You idiot, that’sligaments. Plus, I didn’t injure my ligament. It was a bone fracture!”

“You’re being incomprehensible again, Bro.”

“No! You’re the one being incomprehensible! It’s you!”

But nothing I said had an impact, and Komachi changed the subject as if that was the reasonable thing to do. “S’yeah…”

“Huh? A reference to Issei Fuubi Sepia? That’s way too old, come on.”

“I was saying ‘so, yeah,’ Bro. You’re bad at listening.”

“You’re bad at talking.”

“So yeah, after your accident, the owner of that doggy came to our place to say thanks.”

“I didn’t know that…”

“You were unconscious. So we got some sweets. They were yummy.”

“Hey, I definitely didn’t get any of that. Why’d you eat ’em all without telling me?” I demanded, turning, but Komachi just smiled coyly, giggling liketee-hee. She was so infuriating.

“But you go to the same school, you know? Haven’t you met? They said they were gonna say thanks to you at school.”

Without thinking, I screeched to a halt. Komachi yelled, “Ah!” and buried her face in my back. “Why’d you stop so suddenly?!”

“Why didn’t you tell me that earlier? Didn’t you get a name?”

“Huh? I think it was ‘the sweets person’?”

“What, are you buying treats for the office? And don’t say it like you’d say ‘the ham man.’ What was the actual name?”

“Hmm, I forgot. Oh! We’re at school. I’m off!” No sooner were the words out of her mouth than she hopped off my bike and dashed off toward the school gates.

“What a brat.” I glared at her receding back.

Tam okul binasının içinde kaybolmadan önce arkasını dönüp bana selam verdi. “Sonra görüşürüz! Sağ ol, abi!” dedi, el sallayıp gülümsedi. Ne kadar berbat bir kız kardeş olsa da o an biraz sevimli geldi bana. Ben de ona el salladım, o da bunu görünce ekledi: “Arabalara dikkat et!”

Hafifçe içimi çekip bisikletimi çevirdim ve okula doğru yöneldim… Bahsi geçen köpek sahibinin de orada olduğu varsayılan okula.

Özellikle bir buluşma arzum yoktu. Sadece biraz meraklıydım. Ama bir yıldan uzun süredir aynı okula gitmemize rağmen karşılaşmamışsak, yeniden bir araya gelmeye yönelik ilgisizlik muhtemelen karşılıklıydı. Eh, böyle şeyler olur. Birinin köpeğini kurtarmış ve bir kırık edinmiştim. Evime gelip teşekkür etmesi muhtemelen yeterliydi.

Bisikletimin önündeki sepete göz ucuyla baktığımda, içinde bana ait olmayan siyah bir okul çantası olduğunu fark ettim. “Şu aptal.” Hemen geri döndüm ve Komachi’nin gözlerinde yaşlarla peşimden koştuğunu görmek için geri pedallamaya başladım.

Yeni ay, yeni beden eğitimi etkinlikleriyle geldi. Okulumda üç beden eğitimi sınıfı tek bir sınıfta birleştirilmişti, bu yüzden toplamda altmış erkek öğrenci vardı ve bunlar daha sonra iki gruba ayrılıyordu. Yakın zamana kadar voleybol ve atletizm yapıyorduk. Bu ay ise tenis ve futbol vardı.

Ne Zaimokuza ne de ben pek takım oyuncusu değildik. Daha çok bireysel tekniğe odaklanan yalnız süperstarlar gibiydik. Bu yüzden, futbol senaryosunda aslında bir engel olacağımızı düşünerek ikimiz de tenisi seçtik.

Ne de olsa ben, o eski bacak sakatlığı yüzünden futbol kariyerini bir kenara bırakmış adamdım. Gerçi hiç futbol oynamışlığım yoktu. Ama görünüşe göre bu yıl birçok kişi tenis oynamak istiyordu, bu yüzden kıyasıya bir taş-kağıt-makas turnuvasının ardından ben tenis tarafında kalmayı başarırken, Zaimokuza kaybetti ve futbol tarafına düşmüş oldu.

“Heh, Hachiman. Sihirli vuruşumu sergileme fırsatım olmayacak olması ne trajiktir. Sen yokken kiminle pas çalışması yapacağım ki?!” Cümlesi kararlı ve kesin başlamış, ama sonuna doğru ifadesi gözleri yaşlı ve yalvaran bir hâl almıştı. Oldukça dokunaklıydı. Ve ben de muhtemelen aynı sorunu yaşayacaktım.

Tenis antrenmanı başladı. Yarım yamalak ısınmaların ardından beden eğitimi öğretmeni Atsugi, bize temel bilgiler hakkında bir ders verdi. “Pekala o zaman, şimdi biraz ralli yapmayı deneyin. İkişerli gruplara ayrılın, ağın her iki tarafına birer kişi geçsin,” diye emretti ve herkes eşleşip sahanın iki ucuna doğru ilerledi.

Siz çocuklar nasıl bu kadar çabuk tepki verebiliyorsunuz, etrafınıza bile bakmadan eş buluyorsunuz? Bakmadan pas atma ustaları mısınız siz, ne?

Yalnızlık radarımdan bir sinyal geldi, ufukta bir halka açık utanç sezinleyerek. Korkmayın. Tam da bu gibi durumlar için cebimde gizli bir planım var. “Şey, pek iyi hissetmiyorum, o yüzden topu duvara karşı vurabilir miyim? Diğerlerine sadece yük olacağımı düşünüyorum,” diye duyurdum ve Atsugi’nin cevabını beklemeden hızla duvara karşı tenis topu sektirmeye başladım, duvarı partnerim yaparak. Bir kere başladığımda, Atsugi cevap verme fırsatını kaçırmıştı, bu yüzden hiçbir şey söylemedi.

Kesinlikle mükemmel.

“İyi hissetmiyorum” artı “yük olurum” sinerjik itiraz kombinasyonu o kadar etkili ki, aslında o etkinliğe katılmayı çok istediğin imasıyla geliyor. Uzun yıllar süren yalnızlık hayatımın ardından, beden eğitimi dersinde eşleşme durumlarıyla başa çıkmak için nihai tekniği sonunda ustalaşmıştım. Bunu Zaimokuza’ya da öğreteceğim, eninde sonunda. Sevinç gözyaşları dökecek.

Topu servis atarak, kovalayarak ve ustaca geri göndererek neredeyse mekanik bir şekilde zaman geçirdim. Bu sırada, gürültücü çocukların havalı rallileri kutlayan tezahüratlarını duyabiliyordum.

“Hya! Oha! İyiydi, değil mi? Çok hoş, değil mi?”

“Bu çok hoştu! Olamaz, bunu alamaz! Bu iş sende!” diye bağırdılar, voleybol çalışması yaparken eğleniyor gibi görünüyorlardı.

Onların yönüne döndüm, “Susun ve ölün,” diye düşünerek, aralarında Hayama’yı buldum.

Hayama’nın grubu bir çiftten çok bir dörtlüydü. Sınıfta sık sık takıldığı sarışın çocuk vardı, ama diğer ikisi kimdi? Onları tanımıyordum, bu yüzden muhtemelen C veya I sınıfındandılar. Her neyse, havalı çocuk aurası yayıyorlardı. Sahanın en gürültülü noktasıydı.

Hayama’nın smaçını geri çeviremeyen sarışın aniden “Oha!” diye bağırdı ve etraftaki herkes ne olduğunu görmek için onun tarafına bakış attı. “Vay canına! Az önceki vuruşun, Hayama! Çok sağlamdı! Döndü mü? Az önce döndü, değil mi?”

“Yok canım, yanlışlıkla bir kesme vuruş yaptım. Üzgünüm, batırdım,” diye özür diledi Hayama, bir eli havada.

Sarışın tamamen aşırı tepki verdi, Hayama’nın özrünü bastırarak. “Olamaz! Kesme vuruş mu?! Bu, bildiğin bir mucize top! Cidden çılgınca. Çok sağlam adamsın, Hayama.”

“Öyle mi dersin?” Hayama, arkadaşının enerjik tavrına ayak uydurdu ve neşeyle gülümsedi.

Sonra yanlarında antrenman yapan diğer ikisi araya girdi. “Teniste oldukça iyisin, Hayama. Az önce yaptığın o kesme vuruşu bana da öğret.” Hayama’ya yaklaşan dalkavuk kahverengi saçlı ve sakin bir ifadeye sahipti. Muhtemelen aynı sınıftaydı. Adını bilmiyordum ve bu yüzden önemli biri olmadığını düşündüm.

Bir anda, Hayama’nın grubu bir altılıya dönüşmüştü. Bu, bu sınıfa şeref veren en büyük partiydi. Bilirsiniz, “altılı” kelimesi “seksüel” gibi geliyor. Evet, evet, kirli, çok kirli.

Her neyse, tenis dersleri böylece Hayama Krallığı’na dönüştü. Sanki “eğer Hayama’nın grubunda değilsen, beden eğitimine katılamazsın” gibi hissettirmeye başladı. Doğal olarak, Hayama’nın küçük çevresinde olmayan herkes sessizleşti. Bu sansürdür. İfade özgürlüğünü geri getirin.

Hayama’nın grubunun gürültülü olduğunu haklı olarak varsayarsınız, ama aktif olarak sohbet başlatan Hayama’nın kendisi değildi. Gürültücü olan, etrafındaki insanlardı. Aslında, kendi kendini grubun kabine bakanı ilan eden, o sarışın olan gürültülüydü.

“Keeesmeee!”

Gördün mü? Gürültülüydü.

Sarışının az önce yaptığı vuruş hiç de kesme vuruş değildi. Hayama’yı geçip sahanın bir köşesine, güneşin parlamadığı karanlık, nemli bir yere uçtu. Başka bir deyişle, tam bana.

“Ah! Üzgünüm! Gerçekten kusura bakma. Şey... ııı... Merhaba? Hikitani? Hikitani, topu alabilir misin?”

Hikitani de kimdi allahaşkına? Onu düzeltmekle uğraşmadım, bu yüzden yuvarlanan topu yerden aldım ve ona geri attım.

“Teşekkürler!” Yüzünde parlak bir gülümsemeyle Hayama bana el salladı.

Selamını hafif bir eğilerek karşılık verdim. Burada neden eğiliyordum ki? Hayama’yı içgüdüsel olarak sosyal açıdan üstünüm olarak değerlendirmiştim. Bunun benden beta bir davranış olduğunu kabul etmeliydim. Kendimi o kadar aşağılık hissediyordum ki, benden daha iyi başka betalar olup olmadığını bile merak ettim. Duygularım giderek karamsarlaştıkça, onları duvara çarptım.

Gençlikle birlikte duvarlar da gelir.

Duvarlardan bahsetmişken, küçük göğüslü kızlar için argo terim neden nurikabe? Merak ediyorum. Bir teoriye göre, nurikabe aslında sihirli bir şekilde dönüşmüş tanuki – bilirsiniz, yabani Japon rakun köpeği – ve bariyer ruhu aslında tanuki’nin genişçe gerilmiş toplarıdır. Bu nasıl bir duvar? Kesinlikle şaşırtıcı derecede yumuşak bir tane! Ve bu, paradoksal olarak, nurikabe olarak küçümsenen küçük göğüslü kızların aslında çok yumuşak olduğu anlamına gelmez mi? QED, kanıt tamamlandı. Aptalca.

Her neyse, bu Hayama’nın çözebileceği türden bir şey değildi. Bu mucizevi hipotez, sadece benim olağanüstü duyarlılıklarım sayesinde mümkün olmuştu.

Evet, bugünü berabere ilan edeyim. Öyle yapalım.

Öğle yemeği vakti.

Öğle yemeğimi her zamanki yerimde, özel amaçlı binanın birinci katının dışında, revirin hemen yanında, okulun arka tarafından çaprazlamasına bir yerde yiyordum. Tenis kortuna bakabilecek şekilde konumlanmıştı. Sosisli börek, ton balıklı pirinç topu ve Napoliten çörek yiyordum. Rahattım.

El davulu gibi ritmik bir vuruş beni uykuya sürükledi. Görünüşe göre, öğle yemeği saatinde kızlar tenis kulübünden bir kız kortta antrenman yapıyordu. Hep duvara dönük durur, servis atar, sonra topu cesurca kovalayıp geri gönderirdi. Yemeğimin son lokmasını bile silip süpürürken onun koşuşturmasını izledim.

Öğle yemeği yakında bitecekti. Meyve suyundan limonlu çayımı höpürdettim, rüzgar uğultuyla geçti. Yönü değişmişti.

Havaya bağlıydı, ama okul denizin hemen kenarında olduğu için rüzgarın yönü genellikle öğle vakti değişirdi. Sabahları denizden bir esinti eserdi, ama sonra geldiği yere geri dönüyormuş gibi ters yöne esmeye başlardı. Yalnız başıma otururken o esintiyi tenimde hissetmek, öğle yemeğini geçirmek için kötü bir yol değildi.

“Ha? Aa, sen misin, Hikki.” Hava akımı tanıdık bir sesi kulaklarıma taşıdı. Döndüğümde, Yuigahama’nın orada durduğunu, etekliğini rüzgara karşı tuttuğunu gördüm. “Böyle bir yerde ne işin var?”

“Öğle yemeğimi hep burada yerim.”

“Öyle mi? Neden? Sınıfta yemeyi tercih etmez miydin?” diye sordu, yüzündeki ifade içtenlikle şaşkın olduğunu belli ediyordu.

Sessizlikle karşılık verdim. Eğer bunu yapabilseydim, burada yemezdim, salak. Cidden, biraz anla. Neyse, konuyu değiştirelim. “Neyse, sen neden buradasın?”

“Aa, doğru! Aslında, Yukinon beni taş-kağıt-makasta yendi, yani bu, cezam gibi bir şey mi?”

“Benimle konuşmak mı cezan?” Hey, bu gerçekten kaba. Belki de gidip ölsem iyi olur.

“H-hayır, hayır! Kaybeden sadece meyve suyu almak zorunda!” Yuigahama telaşlandı, ellerini reddedercesine sallayarak.

Ah, bunu duymak iyi oldu. Neredeyse gidip kendimi öldürecektim. Rahat bir nefes aldım ve Yuigahama yanıma nazikçe oturdu.

“Yukinon ilk başta istemedi gerçi. Şöyle dedi: ‘Kendi rızkımı kendim temin edebilirim. Neden hafif bir fetih arzusunu yerine getirmek bana zevk versin ki?’” Nedense, bunu söylerken Yukinoshita’nın sesini taklit etti. Şaşırtıcı derecede doğruydu.

“Evet, o ona benziyor.”

"Evet ama 'Kazanamayacağını mı sanıyorsun?' dediğimde kabul etti."

"Tam da ona göre bir hareket." Yukinoshita havalı görünmeye çalışsa da yarışmalar söz konusu olduğunda gerçekten kötü bir kaybedendi. Nitekim, geçen gün Hiratsuka-sensei'nin meydan okumasını da kabul etmişti.

"Yukinon kazanır kazanmaz, sessizce minicik bir zafer işareti yaptı. Gerçekten çok şirindi." Yuigahama memnuniyetle içini çekti. "Sanırım bir oyunu kaybettiğim için cezalandırılırken ilk defa bu kadar eğleniyorum."

"Daha önce de böyle şeyler yaptın mı?" diye sordum, Yuigahama başını salladı.

"Azıcık."

Tam da bunu söylediği an birden hatırladım. Ah evet, öğle yemeği bitimine doğru sınıfın köşesinde her zaman taş-kağıt-makas oyunundan sonra gürültü çıkaran o aptal görünümlü grup vardı...

"Hıh. Popüler tayfanla eğlenceli zamanlar, öyle mi?"

"Neden böyle davranmak zorundasın? Çok kötüsün. Yani o tür şeylerden nefret mi ediyorsun?"

"Elbette popüler tayfalar ve iç şakalar gibi şeylerden nefret ederim. Ama iç çatışmaları severim. Çünkü ben asla 'içeridekilerden' değilim."

"Bu üzücü bir sebep ve sen korkunç bir insansın."

Beni rahat bırak.

Yuigahama, rüzgar saçlarını savururken onları geriye doğru tutarak gülümsedi. Yüzündeki ifade, sınıfta Miura ve arkadaşlarıyla birlikteyken sahip olduğu ifadeden farklıydı.

Ah, nedenini anladım.

Tamamen emin olamasam da makyajının eskisi kadar ağır olmadığını düşündüm. Daha doğal bir görünüme dönmüştü. Ya da belki daha önce başka bir zamanda değiştirmişti. Ama ben kızların yüzlerine öylece bakıp durmam, bu yüzden gerçekten bilmiyorum. Sanırım bu, onun değiştiğinin bir kanıtıydı. Yine de oldukça küçük bir değişimdi. Neredeyse hiç makyajsızken, gülümsediğinde gözleri daha rahat görünüyordu, bu da onu daha genç ve saf gösteriyordu.

"Ama senin de kendi popüler tayfan var, Hikki. Kulüpte Yukinon'la sohbet ederken hep eğleniyor gibi görünüyorsun. Bazen aranıza katılamayacakmışım gibi hissediyorum." Yuigahama konuşurken bacaklarını kendine çekti ve onlara sarıldı, yüzünü dizlerine gömerek gözlerini sorgulayıcı bir şekilde bana çevirdi. "Daha çok sohbet etmek isterim ve benzeri şeyler... A-ama garip bir şekilde değil! Y-Yukinon'la da demek istiyorum! Anladın, değil mi?!"

"Sakin ol. Senin hakkında yanlış bir düşünceye kapılacak değilim."

"Bu da ne demek şimdi?!" Yuigahama başını hızla kaldırdı, öfkeyle soluyordu.

Yumruk atmaya hazırlandığını görünce, konuşmadan önce onu sakinleştirmek için bir el uzattım. "Şey, Yukinoshita farklı. O bir mücbir sebep."

"O ne?"

"Hmm? Ah, mücbir sebep, 'insan yeteneğiyle karşı konulamayacak güçler veya koşullar' anlamına gelir. Böyle zor kelimeler kullandığım için üzgünüm."

"Ben onu demek istemedim! Kelimelerin ne anlama geldiğini anlıyorum! Ve bana aptal muamelesi yapma! Bu okula girmek için giriş sınavlarını geçtim, biliyorsun!" Yuigahama eliyle boğazıma bir darbe indirdi. Adem elmamdan tam isabet almıştım ve boğulur gibi oldum.

Gözlerinde uzaklara dalmış bir ifade belirdi. "Hey, giriş sınavlarından bahsetmişken, giriş töreni gününü hatırlıyor musun?" diye sordu bana içtenlikle.

"Ha? Öhö öhö öhö... Ne? Ah, o gün bir trafik kazası geçirmiştim."

"Bir kaza..."

"Evet. Okulun ilk günü, oraya bisikletle giderken bir aptal köpeğinin tasmasını bırakmıştı. Köpek neredeyse bir arabanın altında kalacaktı, ben de köpeği kendi bedenimle korudum. O kadar cesur, kahraman ve süper havalıydım ki."

Sanırım biraz dramatize ediyordum ama olayı zaten kimse bilmediği için kimse umursamazdı. Daha da önemlisi, kimse bilmediği için kimse konuyu açmayacaktı, bu yüzden kendimi iyi göstermem gerekiyordu.

Bunu duyunca ise Yuigahama'nın yüzü seğirdi ve kaskatı kesildi. "B-bir aptal mı...? K-kimi... hatırlamıyor musun, Hikki?"

"Şey, o an bunu düşünecek durumda değildim. Çok acı çekiyordum. Kim olursa olsun, üzerimde pek bir izlenim bırakmadı zaten, bu yüzden muhtemelen oldukça yavan biriydi."

"Yavan mı...? D-doğru, o gün hiç makyaj yapmamıştım... Saçlarım da boyalı değildi ve üzerime öylece geçirdiğim bir pijama falan vardı, ama... Ah, ama pijamamın deseni oyuncak ayılıydı, o yüzden belki biraz aptalca görünüyordu..."

Yuigahama'nın sesi o kadar kısıktı ki ne dediğini hiç duyamadım. Sözlerini çiğner gibi, yüzü asık bir şekilde ağzını zar zor açtı. Karın ağrısı mı vardı yoksa ne?

"Ne oldu?"

"H-hiçbir şey... Neyse! O kızı hatırlamıyorsun, değil mi?!"

"Sana dediğim gibi, hatırlamıyorum... Ha? Kız olduğunu mu söyledim?"

"Ha?! Şey... söyledin, söyledin! Kesinlikle söyledin! Hatta sadece kızlar dedin!"

"Ne kadar ürkütücü olduğumu sanıyorsun?" diye karşılık verdim, Yuigahama ise bir şeyler saklıyormuş gibi kıkırdadı ve yüzünde bir gülümsemeyle tenis kortuna doğru döndü. Onun hareketi beni de o yöne bakmaya itti.

Az önce tek başına antrenman yapan tenis kulübü kızı geri geliyordu, yürürken terini siliyordu.

"Hey! Sai-çaaan!" diye seslendi Yuigahama, el sallayarak. Anlaşılan tanıdığı biriydi. Kız Yuigahama'yı fark edince bize doğru koşturdu. "Hey. Antrenman mı yapıyorsun?"

"Evet. Takımımız gerçekten kötü, bu yüzden öğle yemeklerimi de antrenman yaparak geçirmek zorundayım... Öğle yemeğinde kortu kullanıp kullanamayacağımı sordum ve sonunda onay aldım. Sen ve Hikigaya burada ne yapıyorsunuz, Yuigahama?"

"Ah, pek bir şey yok." dedi Yuigahama, bana dönerek "Değil mi?" der gibi.

Hayır, ben öğle yemeğimi yiyordum, sen de bir işini halletmekle meşguldün, değil mi? Ne biçim bir kuş beyinlisin sen? Bu kadar çabuk unutma her şeyi.

Adı anlaşılan Sai-chan olan kız, "Öyle mi?" der gibi kıkırdadı.

"Sınıfta tenis dersi yapmamıza rağmen öğle yemeğinde antrenman yapıyorsun, ha, Sai-chan? Bu zor olmalı!"

"Ah, hayır. Sevdiğim için yapıyorum. Ah, ve Hikigaya, sen teniste iyisin, değil mi?"

Sohbet beklenmedik bir şekilde bana döndü ve ben doğal olarak sessizliğe büründüm. Ne? Bu benim için yeni bir bilgi. Ve aslında, sen kimsin? Adımı nereden biliyorsun? Bir sürü soru aklıma üşüştü ama ben bir şey söyleyemeden Yuigahama, etkilenmiş gibi uzun bir "oooooh" sesi çıkardı.

"Gerçekten mi?"

"Evet, tekniği gerçekten iyi."

"Ah, beni utandırıyorsun! Ha ha ha! Peki o kim?" Son kısmı sadece Yuigahama'nın duyabileceği kadar kısık sesle söyleyecek kadar düşünceliydim. Ama Yuigahama o düşünceli halimi paramparça etmeye kararlıydı.

---