İsimsiz Kısım

BAŞLIK: Takas Bahane

Isshiki, gürültülü bir hımm sesiyle boğazını temizledi. Ardından parmağını bana doğru salladı ve yanaklarını dudak bükerken şişirdi, sanki kızarıklıklarını gizlemek ister gibi. "…Bu bir takas, tamam mı?! Yani bana az önce verdiğin hediye geçersiz sayılır!"

"Ha…?" Hediye işleri böyle mi yürüyor? Geri verdiğinde bile hediye sayılır mı?

Isshiki kafa karışıklığımı görmezden geldi ve konuşmayı hızla başka yöne çekti. "Şey, bana daha sonra bir hediye verebilirsin… Bu hafta sonu ne dersin? Boşum, biliyorsun?"

"Ha? Ah, şey, sana aşağı yukarı başka bir şey almayı düşünüyordum…" Hatta okuldan sonra vermeyi planlamıştım… Bunu söylemek istiyordum ama sürpriz bir parti olduğu için doğrudan söyleyemedim. Ah, ikilem!

Isshiki sessizliğimi nasıl yorumladıysa artık, parlakça gülümsedi ve bankta öne doğru eğildi. Nazikçe bir elini omzuma koydu, diğerini ağzına siper etti. Ve sonra tatlı, şuruplu bir tınıyla, Iroha Isshiki dudaklarını yaklaştırdı ve fısıldadı: "Hediye sadece bir bahane."

Tamamen bariz bir aptalı oynama çabasıyla "Ne için?" diye soramadan, Isshiki yeniden geri çekildi ve hiçbir şey olmamış gibi gülümsedi.

İç çekişim, dersin başladığını haber veren zilin sesiyle kayboldu. Isshiki aynı anda ayağa kalktı ve birkaç adım uzaklaşmaya devam etti. Ve sonra eteğinin hafifçe savruluşuyla tekrar arkasını döndü.

Sanki cevabımı dinlemeye tenezzül etmeyecekmiş gibi, el salladı ve "O zaman hafta sonunu dört gözle bekliyorum!" diyerek okul binasına doğru aceleyle uzaklaştı.

"T-tamam…" Geriye çekilen sırtına şaşkın bir baş sallamayla karşılık vermekten başka çare yoktu, görmeyeceğini bilsem bile.

Adım adım, farkında olmadan, hafta sonu planlarım belirlenmişti.

Ah, Irohasu'dan da başka ne beklenirdi ki.

Az önce aldığı plastik şişeyi tamamen geri dönüştürüp bunu gelecekteki bir etkinliğe bağlaması hayranlık uyandırıcıydı. Beni sadece avucunun içine almakla kalmamış, küçük parmağında da oynatıyordu…

Bu aynı eski takası daha kaç kez tekrarlayacağımızı bilmiyordum. Taktiklerinin her zamanki gibi olduğuna yemin edebilirdim, ama yine de bir şekilde evrimleşmiş gibi hissediliyordu – daha kurnazca, daha sevimli ve zekice hale gelmişti.

Sıradan deneyimlerin gelişigüzel ve umursamaz birikimi. O tek eylem kalbimi açıkça etkilemiş ve önümüzdeki geleceği şekillendiriyordu.

Irohasu gerçekten de harika…