İkinci Defter

Okudukça, ansızın bir şey fark ettim.

Kendime dürüst olsam, beni geri döndüren bir şey vardı.

Bu kitap bana gerçekten yakın geliyordu. Hatta benim özümdeki kişiliğe, yani muhtemelen "kötü huylu" diyeceğiniz o eğilime çok benzediğini bile düşünmüştüm.

Ama bu farklıydı.

Pes etmedim, ilgimi kaybetmedim; aramaya devam etmek için başka bir kitap aldım. "İnsanlığımı Yitirirken" ve "Koş Melos!"u defalarca okudum.

Ama onlar kesinlikle farklıydı.

Ne bir edebiyat ustası ne de bu ünlü kitaplar bana yaklaşmıştı.

Biri seninle konuşup sana empati gösterdiğinde, sonra da bambaşka biri çıktığında... İşte bu saf bir umutsuzluktu.

O benzerlikler, benzeşmeler yüzünden farklılıklar seni bu kadar rahatsız eder. Farkları daha da belirginleştirir. O farkları görmezden gelemezsin, çünkü çok benziyorsunuzdur.

Umutlandığım, anladığımı sandığım, anlaşıldığımı sandığım için kendimi affedemedim.

"İnsanlığımı Yitirirken"deki karakterden daha küçük, daha değersiz ve daha korkak olduğuma eminim. Dazai'nin bile fark etmeyeceği kadar önemsiz sorunlarla boğuşuyorum.

Öyleyse, ben artık insan değil miyim – hatta daha da mı az? O kötücül ve acımasız kraldan bile daha şüpheci ve yalnız değil miyim?

Üstelik, kendi kişisel sorunlarıma yanıt bulmak gibi bencil bir amaçla otorite kabul edilen edebiyatı kullandığım için kendimden tiksindim. Ne kadar sığ, aptalca ve çirkin. Bu kitapları arındırma ya da eğitim amacıyla almamıştım.

Sadece gerçek tarafından yüzüme vurulmasını istiyordum. Bu kendini beğenmiş soytarıyı ifşa edecek bir şey istiyordum.

Ve bunun dışarıdan gelmesini istiyordum.

Bu yüzden umutlanmıştım.

Belki bu kitap, diye düşünmüştüm. Ya da belki bu kişi, kötülüğe başkalarından çok daha duyarlı olan bu kadın; belki beni bulurdu. Belki içimi görürdü.

Ama o kadar yakını görebilmesine, her şeyi görebilmesine rağmen, bakmayacağı tek şey bendim.

Bir vaazdan ya da küçümsemeden daha kötüydü. Her şeyden daha acı vericiydi.