Gerçek Bakış

Sözleri bana tuhaf bir şekilde anlamlı geliyordu.

Totsuka, rüzgarda dağılmış saçlarını eliyle düzelttikten sonra cesurca göğsünü kabarttı. Bu, tanımadığım bir Totsuka'ydı, onu ilk kez görüyordum. “İyi iş çıkarıyorum, değil mi?… Pek güvenilir olmasam bile,” diye ekledi mahcup bir gülümsemeyle. İşte bu, tanıdığımı sandığım Saika Totsuka’dan bir hareketti.

Belki de Saika Totsuka adlı bu çocuğa, yapmacıklıktan, fazlalıktan ya da eksiklikten arınmış, ilk gerçek bakışım buydu. Yine de onu tam anlamıyla anlayabildiğimi sanmıyorum.

Ama işte tam da bu yüzden onu daha iyi tanımak istiyordum.

“Hayır, bu doğru değil. Ben de sana güveniyorum. Hâlâ tam olarak bilmiyorum ama evet… Sanırım güveniyorum,” dedim, ayağa kalkıp ona doğru bir adım atarak.

Totsuka, mahcupça ama aynı zamanda güçlü bir şekilde başını salladı.

Sanırım Totsuka hep benim ona böyle yaklaşmamı beklemişti.

Maskeleri yavaşça soyup fazlalıkları kazıyarak, ilk kez birbirinizle yüzleşirsiniz.

Bazen hiç umursamadığınız biri olur. O kadar kayıtsızsınızdır ki, umrunuzda olmaz ve ağzınıza geleni söyleyebilirsiniz. Sonra, tırnak etlerini nazikçe ve yavaşça kazımak gibi, oyun oynarken ısırmak gibi, o kayıtsızlık yavaşça dağılır.

Totsuka bir melek değil… Küçük bir şeytan mı? Yoksa bir başmelek mi… Hayır, ya da düşmüş bir melek mi?

Her neyse. Totsuka, Totsuka'dır.