Bir Kahramanın Sonu

Yaklaşık on dakika sonra, Toprak Ejderhası Geçidi'nin çevresindeki ormanın dörtte biri yok olmuştu. Şimdi kavrulmuş, çorak bir arazide, paramparça ağaç yığınlarının arasında, iki kolu da olmayan bir çocuk diz çökmüş duruyordu. Boğazına bir kılıç dayanmıştı. Çocuk, kılıcı tutana bomboş bir şaşkınlıkla baktı. Gümüş saçlı, belirgin gözlü bir adam ona karşılık verdi. Üzerinde tek bir çizik bile yoktu. Orada yara almadan duruşuna bakınca, sanki hiç savaş olmamış gibi geliyordu insana. Tek ipucu, giysisine sıçramış birkaç toprak lekesiydi.

“Seç. Takipçim ol ya da öl.”

Savaş Tanrısı Zırhı içindeki Kuzey Tanrısı'na karşı Ejderha Tanrısı. Bu eşleşme, gerçekten efsanevi bir savaş olabilirdi. Bu kalibrede iki rakip, tarihe adını altın harflerle yazdırabilirdi. Ne yazık ki, asıl savaş hiç de o kadar görkemli değildi. Bunun için fazla ezici, tek taraflıydı. Dürüst olmak gerekirse, kelimelere dökmekte zorlandım. Yakın dövüşün ortasında kalıp ölümden kıl payı kurtularak izledim ama o kadar hızlı hareket ediyorlardı ki neredeyse hiçbir şey göremiyordum. Öngörü Gözü'mle bile ikisinden birinin ne yaptığını anlayamıyordum. Kesin olarak gördüğüm tek şey, Orsted'in her zaman üstün olduğuydu. Alec her durumu lehine çevirmeye çalıştığında, Orsted'in onu tamamen boyun eğdirdiğini fark ettim. Tamamen ezilmişti. Savaş Tanrısı Zırhı ve Kral Ejderha Kılıcı'yla bile Orsted'in kılına dokunamamıştı. Zırh paramparça olmuştu; parçaları yeniden oluşmaya başlamış olsa da Alec'in vücudundan ayrılmıştı. Kral Ejderha Kılıcı, koluyla birlikte yakınlarda yerde yatıyordu.

Alec çoktan tüm savaşma isteğini kaybetmişti. Orsted'e baktı, yüzü korkuyla donup kalmıştı. Yenilmiş gözlerinden gözyaşları akıyordu, ağzı yarı açık kalmıştı. Kahraman olmaktan övünen çocuk gitmişti. Yerini, ruhu tamamen kırılmış, inleyen bir yavru köpek almıştı.

Uzun bir sessizliğin ardından nihayet konuştu. “Takipçiniz olacağım,” dedi.

Ve şimdi, bu kez savaş gerçekten bitmişti.