Yetişkinlik Muamması

Herkes ön bahçedeki mangal partisine katıldı. Norn için gelen bazı öğrenciler bile kendilerini bu coşkunun içinde bulmuştu. Canavar ırkından gelenlerin getirdiği yaban domuzu bütün olarak kızartılmış, Aisha'nın alışveriş bölgesinde yardım ettiği yaşlı bir adamın getirdiği içkiler ise su gibi akıyordu.

Norn içini çekti; zira bu gürültülü toplanma, gecenin başında yapılan sessiz, içe dönük törenden çok uzaktı. Yüzünde hoşnutsuzluğunu belli etmemeye özen gösterdiği ve bu eğlencenin tadını kaçıracak hiçbir şey söylemediği ise aşikârdı. Muhtemelen hayatının en güzel anlarını yaşayan Aisha'yı düşünüyordu.

Mangal partisi bir süre daha sürdü ama paralı asker grubu tıka basa doyduğunda, insanlar geceyi sonlandırmaya karar verdi. Kalabalık dağılırken Aisha'nın kendi kendine mırıldandığını duydum:

"Yetişkin dediğin ne ki?"

Norn'un kendi yetişkinliğini tartışmalı bir şekilde tartmasına karşın, Aisha'nın bu küçük sorusu çocukça geliyordu. Ama hayat böyleydi işte. Yetişkinler farklı farklıydı; Norn'un kendi tarzı, Aisha'nın da kendi tarzı vardı. İnsan sayısı kadar yetişkin ya da çocuk olma yolu mevcuttu. Eğer olman gereken kişiysen ve kendine sadık kalmayı başarıyorsan, her şey yolundaydı.

"Evet, yetişkin dediğin ne ki, değil mi?" diye yanıtladım onu. Aisha'nın karşısında bir rol yapmaya gerek duymuyordum.

Ve böylece Aisha ile Norn on beş yaşına bastı.