Hapishane Ziyareti

“Bu tarafa.”

Köyün kenarındaki bir binaya götürüldüm. Burası benim için tanıdık bir yerdi, hem de ne tanıdık. Bir zamanlar ben de burada yaşamıştım. Oldukça rahat bir yerdi, gerçi bir ara maymun suratlı, orta yaşlı bir adamla oda arkadaşı olmak zorunda kalmıştım. Yine de güzel bir konaklamaydı. Güvenliği de üst düzeydi ve—tamam, yeter şakalar. Kısacası, beni hapishaneye getirmişlerdi.

Linia içeri girmeyi reddetti, anlaşılan burayla ilgili kötü anıları vardı.

İçeri girince sessizce etrafa baktım. Pursena bir yatağa tembelce uzanmış, tamamen pasaklı görünüyordu. Beni soydukları gibi onu tamamen soymamışlardı ama üzerindeki kıyafetler onu epey açıkta bırakıyordu. Üzerinde sade, hiç de çekici olmayan gri bir tişört ve kapri pantolon vardı. Sırtı bize dönüktü ve ben demir parmaklıkların arasından, elini pantolonunun beline sokup kuyruğunu kaşımasını izledim. Dişilikten eser olmaması şaşırtıcıydı.

“Hey, Pursena, uyan!” diye çıkıştı Gyes.

“Ngh, daha fazla yiyemem…” diye mırıldandı Pursena uykusunda, kuyruğu bir o yana bir bu yana sallanıyordu.

“Yemek zamanı.”

Bu, bilinen en eski numaraydı ve Pursena hemen yuttu.

“…Ngah!” Pursena yerinden fırladı ve sıçradı, bir an durup esnedi. “Fwaaah…”

Gerinirken, tişörtünün ince kumaşı, hatırladığım kadar büyük olan göğüslerinin üzerinde gerildi. Kıyafetleri üzerine tam oturmuştu ve bu, gözler için bir zehirdi. Öyle bir zehirdi ki, hiçbir detoksifikasyon büyüsü, ne miktarda olursa olsun, ona çare olamazdı.

“Hm? Hiç yemek kokusu almıyorum.” Pursena uykulu uykulu etrafa bakınırken burnunu oynattı. Gözleri bize takıldı.

“Pursena, bir ziyaretçin var,” dedi Gyes.

Pursena ilk başta boş boş baktı ama beni gördüğü an, gözleri fal taşı gibi açıldı ve parmaklıklara yapışarak üzerlerine atıldı. “Patron! Tamamen yanlış anladınız. Yemin ederim masumum! Bana yardım etmelisiniz!”

Bu sefer şaşıran ben olmuştum.

Gyes uzun bir iç çekti.