Altıncı Katın Büyü Çemberleri

Altıncı kat, Yutan Şeytanlarla doluydu.

Zırhlı Savaşçılar tamamen ortadan kaybolmuş, yerlerini sadece o sinir bozucu tavanda sürünenlere bırakmıştı. Tütsü sayesinde çatışmalar sorunsuz ilerlese de, hâlâ çok fazla canavar vardı. O kadar çoktular ki insan ister istemez, “Bunlar burada neden bu kadar kalabalık?” diye soruyordu.

Altıncı katın en derin kısımlarına doğru ilerledikçe sebebi de ortaya çıktı.

Orada, bir sonraki büyü çemberine çıkan odada bir yuva vardı. İçerisi canavar sürüsüyle doluydu ve alanın kenarlarında sayısız yumurta duruyordu. Karanlık, sıvıya bulanmış, ovalimsi şekillerdi – benim dünyamdaki hamam böceklerinden pek de farklı değillerdi. Sadece onlara bakmak bile içimi ürpertmeye yetti.

Belki de bir yerlerde bir kraliçe vardı ve Zenith'i yumurtalarını doğurmak için kullanıyordu. Bu düşünce aklıma takıldı ama Yutan Şeytanların böyle alışkanlıkları olduğuna dair hiçbir işaret yoktu. Evet, sürü halinde geziyorlardı ama bir kraliçeye benzer bir yapıları yok gibiydi. Tıpkı hamam böcekleri gibi.

Neyse, tüm bu haşereler nereden geliyordu ve amaçları neydi? Hepsini destekleyecek eşdeğer bir besin kaynağı yokken nasıl bu kadar çok olabilirlerdi?

“Öğretmenim, bu tür canavarlar neyle beslenir?” diye sordum Roxy’ye.

“Güzel soru. Bu konuda birçok teori var ama ben genellikle mana ile beslendiklerini duymuşumdur.”

“Mana mı?”

Ormanlar ve mağaralar, canavarlarla dolu olmalarının yanı sıra yüksek mana yoğunluğuna sahipti. Şimdi düşününce, Nanahoshi bu tür büyülü enerjinin bu dünyadaki her türlü şeyde bulunabileceğini söylemişti. Ancak mana, çıplak gözle görülemiyordu; peki bu teori nasıl doğrulanabilirdi?

Dur—Büyülü Güç Gözü vardı, bu da teorinin doğru olabileceğini düşündürüyordu.

Yine de, gerçekten mana ile besleniyorlarsa, büyülerimi de yiyip bitirmeleri mantıklı olmaz mıydı? Bunu yapamamaları, büyülü gücün iki türü olduğu anlamına gelmeliydi: tüketilebilen ve tüketilemeyen.

Şimdi düşününce, Paul bana çok uzun zaman önce canavarların bir labirentin kalbindeki büyülü kristale çekildiğini söylemişti. Kristaller canavarlar için gerçekten bu kadar çekici miydi? Buradakiler derinlere inmeye bile çalışmıyordu. Tek yaptıkları bir yuva kurup buraya yerleşmekti.

Ah neyse, bu gizemi düşünmek şimdi beni hiçbir yere götürmezdi. Zırhlı Savaşçı gibi, hayatta kalmak için hiçbir şey tüketmediği açık olan başka canavarlar da vardı. Canavar ekolojisiyle ilgili soruları uzmanlara bırakırdım.

“Pekala, ne tüketirlerse tüketsinler, görür görmez insanlara saldırdıkları gerçeğini değiştirmez. Bu yumurtaları buldukça yok edelim, yoksa bir dahaki dönüşümüzde başımıza bela olurlar,” dedi Roxy, yumurtaların işini sakinlikle bitirirken. Büyü yerine kısa kılıcını kullanarak onları tek tek sapladı. Yüzündeki ifade, kayıtsızlığın ta kendisiydi. Onun bu yönünü de seviyordum.

Her neyse, yani canavarlar yumurta mı yapıyordu? Zırhlı Savaşçıların da yavruları olup olmadığını merak ettim. Keçe bir bebek büyüklüğünde, oyuncak kılıç taşıyan ve paytak paytak dolaşan minik bir versiyonlarını hayal ettim. Zırhlı anneleri ve zırhlı babaları onları mutlulukla izliyordu. Sonra aniden ayak sesleri duyuldu – bir davetsiz misafir. Zırhlı anne ve baba, savaş alanına çıkarken oğullarına saklanmasını tembihledi. Paul karşılarında belirir, yüzü bir iblisinkini andırır. Zırhlarını böcek ilacı gibi delip geçen kısa kılıcıyla ebeveynleri vahşice katleder. Çocuk buna tanık olur ve insanların düşman olduğunu öğrenir. Büyür ve görür görmez insanlara saldıran bir canavara dönüşür.

Evet, tamam, bu saçma bir düşünceydi.

“Rudy, neye dalıp gittin?” diye seslendi Roxy bana. “Lütfen yardım et.”

“Ah, doğru.”

İstediğini yaptım ve yumurtaları ezmeye başladım.

Bu odaya bağlı diğer üç oda da bu şeylerle doluydu. Hiçbirinin çatlamaya yakın olduğuna dair bir işaret yoktu ama eğer biri çatlasaydı, larva gördüğü insana yapışmaya çalışırdı.

Temizliğimiz bundan sonra oldukça olaysız sona erdi; tek bir yeni çatlamış larva bile Roxy’nin kasıklarına yapışmaya çalışmak için ortaya çıkmadı.