Chapter 8:Farewells

[GENERATION FAILED - RAW TEXT]

THE BEGARITT CONTINENTwas a massive island, so reaching it would require crossing the sea. And my specific destination, the Labyrinth City of Rapan, was located near the eastern coast.

There were two possible routes I could take. The first involved traveling to East Port, the King Dragon Realm’s main harbor town, and catching a boat there. It wouldn’t be the most direct route, but it would allow me to enter Begaritt from the east, cutting down the amount of traveling I’d have to do on that continent. This was the safest option.

The other possibility was catching a boat from the Kingdom of Asura instead, which would bring me to the northern shore of the continent. This would involve cutting through more Begaritt territory, making it a more dangerous path, but it would also save me a good amount of time.

My best guess was that the first plan would take me eighteen months and the second about twelve. Even the most efficient plan wouldn’t get me there and back in the next seven months. I’d be missing out on the birth of my child, no matter what.

But that was far from my only worry, of course.

For once, I was going to disregard the Man-God’s advice. Knowing him, he might have been fully aware that I wasn’t going to agree with him, but I’d never done the exact oppositeof what he recommended before. This was comparable to…if I’d avoided the Kingdom of Shirone entirely on my way through the Central Continent. Lilia and Aisha would still be captives there, and I never would have met Aisha. I guess that might have kept me from running into Orsted, though.

Where would I be now if things had played out that way? We’d probably have made it to the refugee camp without too much trouble. Things might have ended just as terribly with Eris, though. And ten years down the road, I might have found out where Lilia and Aisha were, much to my regret.

Yeah. He did say I would regret this too. He’d repeated that both times I’d talked about it with him.

Based on that, the reasons probably had nothing to do with my timing. No matter when I went to Begaritt, I would end up with some new regrets. But there was no telling what those would be. I could imagine all sorts of possibilities. I might end up losing something. Like one of my hands, maybe…or one of my parents.

There was no point wasting time thinking about it. If I didn’t go, I’d be stuck here waiting anxiously for at least a couple years. In the end, I might learn that someone I cared about was dead. Paul or Geese might show up, battered and bruised, and blame me for abandoning them.

Anything could happen, but I had to go. Even if I knew I would regret it.

Before anything else, though, I decided to talk to Elinalise about my decision. If I started with Sylphie and she broke down in tears, my resolve might waver. I wanted to steel myself by breaking the news to my friends first.

I had Elinalise meet me in an empty classroom on the campus.

When I told her what I was planning, she grimaced unhappily. “Look, Rudeus. Didn’t I tell you to stay here?”

“Yes, you did. But I—”

“You know, there’s still a chance Geese just jumped to conclusions.”

“What do you mean?”

“You know the man, Rudeus. He rarely thinksanythingthrough before he acts. It’s all hunches and intuition with him.”

Well, she wasn’t wrong about that. Geese liked to keep the facts to himself too, and he wasn’t above manipulating people.

“The letter might be one of those cases,” Elinalise continued. “For all we know, there’s already another letter on its way to us, saying, ‘Disregard last message, Zenith is safe,’ or something of the sort.”

“Yeah. The thought did occur to me.”

There was a chance we’d head out there to find that Paul had already rescued my mother. We might even miss each other on the road. It waspossible, but…

“Think about it for a second,” I said. “Isn’t it odd that Geese knew where to find me?”

“…What?”

“I sent a letter to Paul a year and a half ago, telling him where I was living. Geese was in the Begaritt Continent as of six months ago, at least. When didhelearn we were in this city now? How did he send us those letters?”

Getting to Begaritt would take a traveler about a year, and even letters didn’t move that quickly. It wasn’t like texting on your phone. You were looking at six months minimum, even with an express delivery service. The dates didn’t line up.

“The only way Geese could know my location is if he’d met up with my dad and the others. They must have told him where we were.”

“Then why was it Geese who wrote to us, instead of Paul?”

“Either Geese decided to send the letter all on his own, or my dad’s stubborn pride got in the way.”

“Oh. I see…” Elinalise put a hand to her chin, considering this.

In Paul’s last letter, he’d assured me that he could handle Zenith’s rescue by himself. That would have made it harder for him to ask for my help, even if he needed it.

Elinalise studied me for a few moments and let out a thoughtful “Hmm.” But eventually, she nodded. “All right, then. I suppose we’ll go together.”

I wasn’t sure what exactly she’d been thinking about, but her smile looked a little sad. I got the feeling she’d half-expected things to end up this way.

We’d be traveling to the Begaritt Continent together, a party of two.

An hour later, we met up again.

“Right. Let’s begin by deciding on our route, shall we?”

Elinalise had returned briefly to her room to retrieve a large map of the world. She’d likely purchased it a few days ago in preparation for her journey. The two of us spread it out on a table, then leaned over it to consider our options.

The map was fairly crude. It didn’t have the names of specific roads or the locations of many towns. It just gave you the shape of the continents, the major mountain ranges, and some other basic geographic features.

Elinalise had evidently spent some time studying the possible routes. There were small marks on the map indicating the rough location of Rapan and important locations we’d be passing on the way there. As I’d anticipated, there were two potential approaches.

“To start, I think we want to arrive at Rapan as quickly as possible.” Elinalise was pointing at the shorter route, which would take us from Asura to the northern coast of the continent.

“But the route from the north is more dangerous, right?” I asked.

There were all sorts of risks involved with this approach. We didn’t know the roads in Begaritt, and we’d have to travel nearly the entire length of a dangerous continent. I was confident in my ability to slay monsters, but an unfamiliar land could still hold many dangers.

“I seem to remember you can speak the Fighting-God Tongue, Rudeus. Am I correct?”

“Huh? Well, yeah. I’m not exactly fluent, though.”

“In that case, we can simply hire a guide and bodyguards once we arrive.”

“Ah, I see…”

Thanks to Elinalise’s many years of experience on the road, we quickly agreed on our basic route. Having done that, we moved on to planning the details of our journey.

First, we’d buy horses here in Ranoa and load them up with just enough provisions to get us to the Asura Kingdom. We didn’t want to bring too much stuff, since that would slow us down. We’d replace our horses when necessary and drive them as hard as possible until we reached the port in Asura.

Once there, we’d buy equipment and provisions. Foodstuffs were hard to find in Begaritt, even when you had money to spare. The prices in Asura might be higher, but it was wise to stock up when we had the chance.

As soon as we had everything we needed, we’d catch the next boat to Begaritt. There, we’d hire a guide, and possibly bodyguards if it seemed prudent. Elinalise would handle these negotiations while I acted as interpreter. After that, we’d just let our guide lead us to the city of Rapan. Once there, we’d find Paul and the others, rescue Zenith, and take the same route back home.

“I’ve made the trip to Asura more than once, so it won’t be an issue,” said Elinalise thoughtfully. “The only tricky part is choosing what we bring with us to Begaritt…”

We couldn’t carry everything we might want. A carriage could have solved this problem, but Begaritt was apparently covered in deserts, and wagon wheels aren’t much good on sand. We’d likely have to buy a steed like the lizard I’d used in the Demon Continent. Maybe they had camels or something.

“I think you can leave those details to me, though. I have more experience in this field,” she said.

“Old age does have its benefits, huh?”

“Don’tprovoke me, please.”

I’d spent five years as an adventurer, but compared to a veteran like Elinalise, I was still a fledgling. I ended up leaving a lot of the tough calls in her hands.

“Fortunately, we’re both in reasonably good shape,” Elinalise said. “We should be able to push ourselves hard when necessary.”

“Yeah, I guess so…” I was confident Elinalise could march all day long through the desert, but not quite as certain I’d be able to keep up with her. I’d kept up my training, but there was a chance I’d slow her down a little.

It didn’t strike me as a huge problem, though.

“In any case, it’s convenient that they breed horses for long-distance travel in this region. We should be able to find some very suitable options.”

Our initial goal was to reach the port in Asura within two months. It was hard to say how long the crossing to Begaritt would take, but we estimated one month. Neither of us had been to the continent itself, but it was apparently tough terrain, so we penciled in another six months to reach our final destination.

Altogether, we were looking at maybe eight months one way.

That was faster than I’d estimated myself. I felt like there might be ways to cut it down further with creative uses of my magic, but I didn’t want to risk slowing us down with amateurish experiments. The most important thing was getting there in one piece.

BAŞLIK: Vedalar

İkimiz de yolculukta dikkat etmemiz gereken diğer ayrıntıları konuşmak için biraz daha zaman harcadık. Elinalise, anlamadığım bazı noktaları olağanüstü bir netlikle açıklığa kavuşturdu ve yolda herhangi bir anlaşmazlığı önlemek adına birçok kararı önceden almamızı sağladı. Yola çıktıktan sonra ne yapacağımız konusunda tartışarak vakit kaybetmeyeceğimizi bilmek güzeldi.

"En büyük sorun..."

Bir süre sonra çenesine bir el attı ve yüzünü buruşturdu. Önemli konuların çoğunu hallettiğimizi düşünüyordum ama belli ki bir şeyi gözden kaçırmıştım.

"...benim lanetim olacak."

"Ah. Doğru."

Düzenli olarak erkeklerle birlikte olmazsa, Elinalise kelimenin tam anlamıyla ölecekti. Sıradan bir yolculukta bu sorun teşkil etmezdi; uğradığı her kasabada ihtiyaçlarını giderebilirdi. Daha uzun gezilerde genellikle bir Parti'ye katılır ve istekli bir eş bulurdu. Ancak böylesine hızlı tempolu bir keşif gezisinde, bu yöntemlerin hiçbirinin işe yaramadığı zamanlar olacaktı.

İkimiz de bir an sustuk.

Elbette basit bir cevap vardı. Gerektiğinde onunla yatabilirdim. Performans sorunlarım geçmişte kalmıştı. Rastgele bir kadın gelip benimle birlikte olmak istese, muhtemelen gayet iyi idare edebilirdim.

Ama Sylphie'ye ihanet etmek istemiyordum.

"Bu yolculukta seninle yatmayacağım," dedim.

"Evet, bu iyi bir fikir olmazdı."

"Sanırım yolumuz üzerinde genelevlere falan uğramak zorunda kalacağız."

İkimiz de ilişkilerimizi kesinlikle platonik tutacaktık. Bunu baştan açıklığa kavuşturmak istedim. Yoksa, sırf kolaylık olsun diye yolda birlikte olabilirdik.

"Peki ya o büyülü alet?" diye sordum. "Lanet'in gücünü zayıflatıyor, değil mi?"

"Şey, eğer onu almaya kalksam, Cliff nedenini sorardı..."

"Gerçekten ona bundan bahsetmeyecek misin?"

Nedense Elinalise, Cliff'e tek kelime etmeden ortadan kaybolmaya kararlı görünüyordu. Bana gereksiz yere acımasızca geliyordu.

"Bak, bence önce onunla konuşmalısın," dedim.

"Ama ben..."

"Bırak sana yardım edeyim, olur mu? Her şey yoluna girecek."

İkimiz de aynı akşam doğruca Cliff'i görmeye gittik.

Laboratuvarına vardığımızda, Cliff bize söz konusu büyülü bezi göstermek için büyük bir gülümsemeyle yanımıza koştu. "Şuna bakın, ikiniz de! Zaten küçülttüm! Eskisi kadar ağır da değil. Bunu bir süre boyunca giyebilmelisiniz, şey yapmadan—"

"Cliff. Elinalise'yi seviyor musun?"

Sözünü keserek, soruyu olabildiğince açıkça sordum. Cliff, yüzünde boş bir Kafa Karışıklığı ifadesiyle bana baktı.

"Ne? Elbette seviyorum." Tonu, dünyanın en bariz sorusunu sorduğumu ima ediyordu. Şimdilik her şey yolunda.

"Ne olursa olsun onu sevmeye devam edecek misin?"

"Doğal olarak. Lise'yi tüm kalbimle seviyorum. Bunun farkındasın, eminim."

"Pekala, güzel. Duymak istediğim buydu."

Durumu Cliff'e açıkladım.

Ailemin ciddi tehlikede olduğunu açıkladım. Elinalise'nin babamın eski bir yoldaşı olduğunu ve yardım etme yükümlülüğü hissettiğini açıkladım. Ve bunun uzun bir yolculuk olacağını, bu yolculukta muhtemelen başka erkeklerle yatması gerekeceğini açıkladım. Her ilgili ayrıntıyı kapsayarak uzun uzadıya anlattım.

Cliff sessizce dinledi ve beni bir kez bile bölmedi. Bittiğinde bir an durdu, sonra mırıldandı: "Sanırım ben de gelirsem bir yük olurum."

Açıkçası, doğruydu. Ama bunu açıkça söylemek benim için zordu.

Ben tereddüt ederken, Elinalise araya girip cevap verdi. "Evet, korkarım öyle. Böyle bir yolculuğa dayanamazsın, Cliff."

Farklı koşullarda daha nazikçe söyleyebilirdi. Ama bu kez, açık sözlüydü.

"Anlıyorum..."

Hüzünle kaşlarını çatarak yere baktı Cliff. Göğsümde küçük, acı veren bir sempati sancısı hissettim.

Şu an ne hissediyordu? Elinalise'nin bu yolculukta başka erkeklerle yatmaktan başka çaresi olmayacaktı. Durumu tamamen anlamıştı ve onu sevdiğini biliyordu... ama bu acı verici bir düşünce olmalıydı.

"Biliyor musun, Elinalise, belki onu da getirebiliriz?" dedim. "Bariyer büyüsü ve İleri seviye İlahi büyüler kullanabiliyor. Kondisyon'u çok olmasa bile, bazen işimize yarayabilir..."

"Sorun değil, Rudeus. Başkasının macerasına en son katıldığımda zerre kadar faydalı olmamıştım. Bu da farklı olmazdı."

Bu sözleri söylerken, Cliff öne çıktı ve büyülü bezi bana uzattı.

"Rudeus..."

"Efendim?"

"Lise'ye benim için iyi bak."

Dürüst olmak gerekirse, daha fazla feryat figan bekliyordum. Ama Cliff kendi güçlü ve zayıf yönlerini çok net anlamış görünüyordu.

"Lise..."

Bu kez Elinalise'ye döndü. Parmak uçlarında yükselerek kollarını ona doladı.

"Cliff..." O da karşılık olarak ona sarıldı.

"Eve döndüğünde, evlenelim," dedi Cliff. "Lanet'ini henüz iyileştiremedim biliyorum, ama bir ev alıp seninle orada yaşamak istiyorum. Bunu söylemek için bu kadar bekleyerek seni Endişe'lendirdim, değil mi? Belki de hepsi laftan ibaretti?"

"Ah, Cliff... ama ben korkunç biriyim. Sana tek kelime bile etmeden gitmeyi planlıyordum..."

"Sakıncası yoksa töreni Millis tarzında yapmak isterim. Kilise üyesi olmadığını biliyorum, ama..."

Cliff, az önce söylediklerini bilerek mi görmezden geliyordu? Belki de en iyisi buydu. Elinalise kesinlikle çok sevinçli görünüyordu.

"Cliff, sevgilim! Seni çok seviyorum! Dünyadaki herkesten çok!"

İşte böyle, onu yere itivermişti. Cliff'in gömleğinin havaya uçtuğunu görünce, arkamı dönüp hızla odadan çıktım. O an biraz özel zamana ihtiyaçları var gibiydi.

"Son bir iş"ten sonra evlenmeye söz vermesi pek hoşuma gitmemişti, ama belki de sinema klişelerine fazla aşinaydım.

Günün geri kalanını, tanıdığım herkese durumu anlatarak geçirdim.

En az bir buçuk yıl kadar ayrılacaktım. Rapan'da gerçek bir sorun varsa, bu iki yılı bulabilirdi. Herkesten öylece kaybolmak için uzun bir süreydi. En azından vedalaşmam gerekiyordu.

İlk durağım müdür yardımcısının ofisiydi. Formaliteleri ertelemektense bir an önce halletmek en iyisiydi. Jenius'u her zamanki gibi masasının başında, oldukça büyük bir kağıt yığınıyla boğuşurken buldum.

"Merhaba, Müdür Yardımcısı Jenius."

"Ah, Bay Greyrat değil mi bu. Sizi görmek çok güzel. Bayan Sevenstar'ın oldukça iddialı bir deneyi tamamlamasına yardım ettiğinizi duydum?"

"Evet, doğru. Ama sadece Zanoba ve Cliff bize yardım ettiği için."

"Ah, anlıyorum."

Çağırma deneyi hakkında haberlerin nasıl yayıldığına dair hiçbir fikrim yoktu. Belki de Jenius düşündüğümden daha iyi bilgilendirilmişti.

"Her neyse, bugün sizin için ne yapabilirim?" diye sordu.

"Şey, yaklaşık iki yıllık bir izin almam gerekiyor," dedim. "Evrak işlerini hemen halletmek istedim."

"İki yıl mı? Bu oldukça uzun bir süre."

"Evet. Korkarım oldukça karmaşık bir durumla ilgilenmem gerekiyor."

"Öyle mi? Hmm." Ayrıntıları açıklayamamam için bir neden yoktu ama Jenius sormadı. "Pekala o zaman. Kaydınızı şimdilik donduracağım. Bize döndüğünüzde lütfen beni görmeye gelin."

"İki yıllık bir ara bana herhangi bir sorun çıkarmaz mı?"

"Sıradan bir lisans öğrencisi için buna izin vermezdik ama sizin gibi özel öğrencilere bu konularda biraz daha esneklik tanınıyor."

İyi ki özel bir öğrenciydim o zaman. "Çok teşekkür ederim."

"Rica ederim. Özel öğrenci Sistemi, mümkün olduğunca esnek olacak şekilde tasarlanmıştır ne de olsa."

"Bu durumda, Elinalise Dragonroad'un kaydını da dondurabilir misiniz... bana bir iyilik olarak? Özel bir öğrenci değil ama bana koruma olarak eşlik edecek."

"Ah, anlıyorum. Pekala, bir şeyler ayarlarım."

Eh, bu kolay oldu. Bürokraside bir arkadaşının olması güzel.

Jenius'a bir kez daha teşekkür ederek fakülte binasını arkamda bıraktım.

Birkaç dakika sonra dışarıda Linia ve Pursena'yı gördüm. İkisi de avlunun karşısından bana el salladı ve koşarak yanıma geldi. Durumu onlara da açıklama fırsatını değerlendirdim.

"Şaka mı yapıyorsun? Patron, sen olmayınca çok sıkıcı olacak."

"Sen döndüğünde biz mezun olmuş olacağız, bu yüzden sanırım bu bir veda olabilir."

Bu, şimdiye kadar aklıma gelmemişti ama doğruydu. Altıncı sınıf öğrencileriydiler. İki yıl sonra muhtemelen Büyük Orman'a geri dönmüş olacaklardı.

Onları uğurlayamayacak olmak beni biraz üzdü.

"Sanırım haklısınız. Ne yazık ki..."

Düşününce, İnsan Tanrı bu ikisinden biriyle "ilişki kurmamı" teşvik etmişti. Eğer iki ay içinde çiftleşme mevsimi başlayana kadar burada takılmayı seçseydim, işler o yöne doğru gidebilirdi.

"Ne oldu Patron? Yüzümde bir şey mi var?"

Linia çekici bir kızdı. Oynak kedi kulakları, sallanan kuyruğu ve sağlıklı uylukları en belirgin özellikleriydi ama büyük göğüsleri de vardı. Ne, E kup mu? Tüm canavar ırkı kızları iyi donanımlı taraftaydı, bu yüzden muhtemelen ortalama bir şeydi. O küstah tavrı muhtemelen onu yatakta da eğlenceli yapardı.

"Hıh hıh... Oha! Gitmeden önce bizimle bir tur atmayı mı düşünüyorsun, Patron?"

Pursena'nın da kendi çekicilikleri vardı. O yumuşak, sarkık köpek kulakları ve dolgun vücudu en dikkat çekici özellikleriydi. Köpek tipi canavar ırklarının nedense özellikle büyük göğüsleri varmış gibiydi; G kup olmalıydı. Onlara birkaç kez dokunmuştum, bu yüzden ne kadar yumuşak olduklarını biliyordum. Yüzünü onlara gömmek nasıl bir his olurdu? Hmm...

"Şey, üzgünüm," dedim. "Geçenlerde biri, çiftleşme mevsimi geldiğinde ikinize de yürümemi tavsiye etmişti. Ben de sadece söylediklerini hatırlıyordum."

"Oha, ciddi misin? Hiç ilgilendiğini bilmiyorduk!"

"Hiç karşılık vermediğin için, tipin olmadığımızı düşünmüştük."

İkisi de şaşırmış ama aynı zamanda biraz da eğlenmiş görünüyordu.

Elbette, onlarla yatmak eşimi aldatmak demekti. Ama İnsan Tanrı'nın sözlerine göre, Sylphie bu yüzden beni evden kovmazdı. Hamileyken çapkınlık yapmamı gerçekten affeder miydi? Belki de ortalık sakinleşmeden önce çirkin bir kavga yaşanırdı? Bilemiyorum. Her halükarda, sonunda "daha büyük bir mutluluğa" varacağı iddia ediliyordu.

Eşimi seviyordum ama ben de bir erkektim. Bir harem fikri, kendine has bir çekiciliğe sahipti. Kendimi Linia, Pursena ve Sylphie ile dörtlü bir ilişki içinde hayal ederken buldum. Başka bir gerçeklikte, bu benim geleceğim olabilir miydi?

...Yok canım, muhtemelen de olmazdı. Hiçbir zaman gerçek bir olasılık olmamıştı zaten.

“Linia, Pursena…”

“Efendim?”

“Ne var, Patron?”

Linia ve Pursena bana gergin bir şekilde baktılar. Sanırım biraz sert bir ses tonuyla konuşmuştum.

“Dost kalalım,” dedim.

İkisi de anında rahatlayıp omuz silktiler.

“Pekala, madem ısrar ediyorsun,” dedi Linia, dirseğiyle böğrüme vurarak. “Senin gibi birinin birkaç dosta daha ihtiyacı olur.”

“Dostluk öyleyse,” dedi Pursena, diğer böğrüme vurarak. “Sakın iletişimi koparma.”

Ayrılmadan önce el sıkıştık – ki bu, aslında bizim için bir ilkti. Bazı insanlar kadınlarla erkeklerin gerçekten dost olmasının imkansız olduğunu söyler, ama bu doğru değil. Çekim duyduğun biriyle dost olabilirsin; bu sadece doğru sınırları belirleme meselesi.

“Bir gün tekrar buluşalım, tamam mı?” dedim. “On yıl, yirmi yıl sonra bile olsa.”

“Kabul, Patron. On yıl sonra ikimiz de büyük adamlar olacağız, o yüzden önümüzde eğilip ayakkabılarımızı öpersin!”

“Büyük Orman’ı fethedeceğiz, dostum.”

Gülümsemeden edemedim. En azından hedefleri olduğunu bilmek güzeldi. “Pekala, umarım benden intikam falan almazsınız.”

Ve böylece yollarımızı ayırdık. Şanslıysak, er ya da geç tekrar görüşebilirdik.

---

Biraz sonra, kendimi Nanahoshi’nin laboratuvarının önünde buldum.

Haberi ona nasıl vereceğimden emin değildim. Nanahoshi özünde yalnız bir kızdı. Dışarıdan ne kadar düşmanca görünse de, arkadaşlığa muhtaç olduğu hissini alıyordum. Ve daha da önemlisi, yokluğum araştırmasını aksatacaktı. Eve dönme planı önemli ölçüde gecikecekti.

Gitmemem için beni ikna etmeye çalışacağını hayal ettim. Hatta bir şekilde şantaj bile yapabilirdi. Eğer ayrılırsam Sylphie’yi öldürmekle tehdit ederse ne yapacaktım? Gerçi o kadar çıldırmasını beklemiyordum…

Hafifçe içimi çekerek ön kapıyı çaldım ve bekledim. “Gel” sesi bir an sonra geldi.

Odaya girdiğimde Nanahoshi masasından başını kaldırdı. “Ne oldu? Bu senin alışılmadık bir saatin…”

“Aslında, sana talihsiz bir haberim var.”

“Talihsiz bir haber mi?”

Nanahoshi’nin ifadesi şüpheci bir hal aldı. Nasıl başlayacağımı düşünerek birkaç saniye geçirdim, sonra bunun pek de önemli olmadığına karar verdim. En iyisi doğrudan konuya girmekti.

“Uzun bir yolculuğa çıkıyorum. Ailem tehlikede ve onlara yardım etmem gerekiyor. Begaritt Kıtası’ndaki Rapan Labirent Şehri’ndeler. Geri dönmem iki yılı bulacak.”

“…Ne?”

Bir anlık sessizliğin ardından Nanahoshi ayağa fırladı, sandalyesini gürültüyle geriye devirdi. Ellerini masasına bastırdı ve bana baktı, her şeyden çok şaşkın görünüyordu.

“Rapan mı? Begaritt mi? İki yıl mı dedin…?”

Kelimeleri yavaşça tekrarladı, sanki anlamaya çalışır gibiydi.

“Deneylerinde sana yardım edeceğimi söylemiştim, biliyorum, ve şimdi ayrıldığım için kendimi gerçekten kötü hissediyorum. Ama gerçekten gitmem gerekiyor.”

Nanahoshi’nin gözleri fal taşı gibi açıldı ve derin bir nefes aldı… ama bağırmak yerine, sandalyesine geri oturdu ve tavana baktı.

“İki yıl…” diye tekrarladı.

“Geri döndüğümde, sana elimden geldiğince tekrar yardım edeceğime söz veriyorum.”

“…İki yıl…”

Nanahoshi kollarını kavuşturdu ve kelimeleri kendi kendine birkaç kez daha mırıldandı.

Beni durdurmaya ya da çaresizce bağırmaya çalışmadı. Sadece tavana bakıyordu, belli ki derin düşüncelere dalmıştı. Bu şekilde son derece garip beş dakika geçirdik.

“Pekala… sanırım ben artık gideyim,” dedim.

Burada söyleyebileceğim başka pek bir şey yoktu. Nanahoshi, ona iyi niyetimden yardım ettiğimi biliyordu. Muhtemelen gitme fikrimden vazgeçirmeyi istiyordu ama dilini ısırmayı seçiyordu.

Ayrılmak için arkamı döndüm…

“Bir dakika bekle,” dedi.

Ve ben de olduğum yerde durdum.

Dürüst olmak gerekirse, bu konuşmaya devam etmek istemiyordum. Beni sadece durdurmaya çalışacağını biliyordum. Ama ona tam bir açıklama borçlu olduğumu hissettim, bu yüzden geri döndüm.

Nanahoshi nedense masasının en alt çekmecesini karıştırıyordu. Bir an sonra, bir tür kitap ya da günlük çıkardı. Belirli bir sayfaya kadar çevirdi, sonra bana göstermek için döndürdü. “Şuna bir bak.”

Merakla öne eğildim. Biri sayfaya bir harita parçasını yapıştırmıştı. Harita yeterince tanıdık görünüyordu; bu şehrin çevresindeki alanı gösteriyordu, gerçi ölçeği biraz büyüktü.

Haritanın üst kısmına biri N1 karakterlerini karalamıştı. Güneybatıdaki ormanda ise üzerinde B3 karakterleri olan kırmızı bir X vardı.

“Bu ne, Nanahoshi?”

“…”

Nanahoshi belli ki açıklamakta tereddüt ediyordu. Ama birkaç an sonra konuştu.

“İçinde ışınlanma çemberleri bulunan antik harabelerin bir haritası. Dünyanın dört bir yanında bulunabilirler.”

Işınlanma çemberleri mi?

“Ha?”

Bir kez daha haritaya dikkatlice baktım. Özellikle B3 karakterlerine. Bu, şu anlama mı geliyordu—

“İşte oradaki, seni Begaritt Kıtası’na götürecek bir ışınlanma çemberi.”

“Nee—”

Şimdi düşününce… Nanahoshi, Orsted ile seyahatlerinden bahsederken buna benzer bir şeyden söz etmişti. Onun dünyanın dört bir yanına ışınlanma çemberlerini kullanarak nasıl atladığından…

“Ama sen… nerede olduklarını hatırlamadığını söylemiştin!”

O kısmı net hatırlıyordum. Onları nerede bulacağını bilmediğini söylemişti.

“Orsted başta bana sır tutturmuştu. Sonuçta bu yasak bir büyü. Zaten onları hatırlayamayacağımı düşündüğüm için kolayca kabul etmiştim.”

Bir süre sonra ise, olur da kullanması gerekirse diye ışınlanma çemberlerinin konumları hakkında notlar almaya başlamıştı. Sonra gizlice haritalar satın almaya ya da kabaca kendi haritalarını çizmeye girişmişti. Bazen Orsted’e rastgele nerede olduklarını sormuş ya da yakındaki şehirlerin adlarını not almış… ve ezberlemeye çalışmak yerine hepsini yazmıştı.

Şaşkınlıkla günlüğü karıştırdım.

Kabataslak ve eksik bir kayıttı. Harita temin edemediği ya da bir kasabayı bile ziyaret etmedikleri zamanlar olmuştu, bu yüzden “Solda dağlar var. Kabaca üç gün doğuya giderek nehre ulaşılır, sonra iki gün daha giderek onlara varılır,” gibi notlar almıştı.

İşaretlerinin harf kısmı kıtayı belirtiyordu ve sayı da erişim sırası gibi görünüyordu. N, Merkez Kıta’nın kuzey bölgesiydi. S güney bölgesi, W ise batısıydı. DE İblis Kıtası’ydı. M Millis Kıtası’ydı. İlahi Kıta’yı ziyaret etmemişlerdi anlaşılan… ama Begaritt için birkaç B vardı.

Hangi kıtada olduklarını bile bilmediği zamanlarda ise X ya da Y gibi harfler kullanmıştı. Bu işe çok kafa yorduğu belliydi.

“Bahsettiğin bu Rapan yerini duymuştum,” dedi. “Nerede olduğunu da hatırlıyorum. Bu ışınlanma çemberinin yakınında Bazaar adında bir yer var ve Rapan oradan kuzeye doğru yaklaşık bir aylık bir yolculuk mesafesinde. Eminim.”

“Bu kadar yakın mı?”

Nanahoshi’nin bana ilk gösterdiği sayfaya geri döndüm. Sharia şehrinden güneybatıdaki ormana kadar olan alanı kapsıyordu. Ölçek biraz belirsizdi ama on gün kadar bir yolculuk gibi görünüyordu. Belki daha da az. Ve buradaki ışınlanma çemberi bizi B3 olarak işaretlenmiş noktaya getirecekti.

İlgili sayfaya geri döndüm. B3 ışınlanma çemberinden en yakın kasabaya yaklaşık bir haftalık yolculuk görünüyordu. Yani Rapan oradan sadece bir ay uzaklıktaysa…

Kırk yedi gün kadar bir süreye bakıyorduk, gidiş dönüş ise doksan dört gün. Sadece üç ayda gidip gelebilirdik. Zenith’i kurtarmak bir ay sürse bile, dört ay içinde evde olurduk.

Zamanında geri dönebilirdim. Çocuğumun doğumu için burada olabilirdim.

Çiftleşme mevsimi olayını yine kaçıracaktım ama bu gerçekten önemli değildi.

“Bundan emin misin?” diye sordum. “Orsted sana bunu sır olarak saklamanı söylememiş miydi?”

“Biraz çelişki yaşadığımı inkar etmeyeceğim ama geçen seferden sonra sana çok şey borçluyum. Sadece bu bilgiyi kimseyle paylaşma, tamam mı? Işınlanma büyüsü yasak bir sanat. Eğer haber yayılırsa, harabeler yerel yönetimler tarafından yok edilir.”

Ve bu, Orsted için hayatı daha az uygun hale getirirdi. Muhtemelen ikimize de kızardı. O adamı düşünmek bile biraz titrememe neden oldu. Ağzımı kapalı tutacaktım, bundan emindim.

“Teşekkürler, Nanahoshi. Bu çok büyük bir yardım.”

“Sadece buraya olabildiğince çabuk dönmeni istiyorum, hepsi bu,” dedi umursamaz bir hıhlamayla. Kız gerçekten tam bir tsundereydi.

Günlüğü dikkatlice kapatıp minnetle ona başımı eğdim, sonra ayrılmak için döndüm.

“Ah, neredeyse unutuyordum,” diye seslendi. “İlk sayfada, bu harabeleri işaretlemek için kullandıkları sembolleri çizdim ve onları koruyan gizleme büyüsünü nasıl dağıtacağını anlattım. Orayı dikkatlice okuduğundan emin ol.”

“Anladım. Sana bir borcum oldu, Nanahoshi!”

“Hayır, olmadı. Sadece borçlarımı ödüyorum.”

Kendimi tutamayarak onun huysuzluğuna gülümsedim ve laboratuvarı arkamda bıraktım.

---

Hemen Elinalise’yi görmeye geri döndüm.

Bu yolculuğu beklenenden çok daha hızlı yapabilirdik. Bu harika bir haberdi. Elbette çok sevinirdi. Ama aynı zamanda planlarımızı tamamen değiştirmemiz gerekiyordu. Sonuçta yolculuk sadece bir buçuk ay sürecekti. Hatta Cliff’i de yanımızda getirebilirdik!

Aptal gibi sırıtmamak adına yanaklarıma şaplak atıp Cliff’in laboratuvarının kapısını araladım. İçeride beni karşılayan manzara, Rönesans dönemi bir Venüs tablosunu andırıyordu.

“Ü-üzgünüm, Rudeus! Ne yazık ki gelemeyeceğim!”

Elinalise, üzerinde bir battaniyeden başka hiçbir şey olmadan uzanıyordu. Görünüşe göre cesaretini tamamen yitirmişti.

İnce, zarif uzuvları ve ustaca örtülmüş göğüsleri, klasik bir çekiciliğe sahipti, orası kesin; ama onu bir müzede sergileme isteği duymuyordum. Zaten hiçbir zaman büyük bir sanat düşkünü olmamıştım. Gerçi, oldukça seksi bir figür olabileceği aklıma gelmedi değil.

Cliff ise odanın bir köşesine yığılmış, Mısır mumyasına benzer bir halde oturuyordu. Yüzünde kocaman bir gülümseme vardı ama belli ki kendinden geçmişti. Aslında kız arkadaşından çok, o bir başyapıta benziyordu. Böyle bir heykele ne unvan verirdin? Mutlu Son mu?

“Cliff’ten tam iki yıl ayrı kalmaya dayanamam!” diye ciyakladı Elinalise. “Biliyorum, korkunç bir şey bu ama bunu yapmayacağım, o kadar!”

Hmm. Ne diyelim... Kadınların duygularıyla hareket ettiği söylenir, değil mi?

“Yani, sen gidiyorsan, benim de peşine takılmama pek gerek kalmaz,” diye geveledi. “Babanla aram zaten iyi değil. Muhtemelen yüzümü görmek istemez! Her halükarda hamile torunumu korumak için burada kalmam gerekmez mi?”

Sessizlik

Her şeyi hallederken benim burada beklemem gerektiğini sertçe söyleyen kadının bu olduğuna inanmak zordu. Onu çok sert yargılamamaya çalıştım. Sadece cennetten kısa bir dönüş yapmış, gerçekliğe geri dönüyordu, hepsi bu.

“Pekala, Elinalise. Mesele şu ki, oraya üç ayda gidip gelebileceğimiz bir yol buldum, ama...”

“Ha?!”

Elinalise bir an donakaldı, bana inanamaz gözlerle baktı.

“Neden bahsediyorsun, Rudeus?”

Cliff’in hâlâ uyuduğundan emin olmak için iki kez kontrol ettim, sonra Elinalise’in kulağına eğilip fısıldadım. “Yani aslında, Nanahoshi—”

“Ah! Hayır, kulaklarım değil! Hassaslar...”

“Gerçekten dikkatini verebilir misin lütfen?”

“Ş-şaka yapıyordum sadece, canım.”

Elinalise’e günlüğü gösterip hızlıca bir açıklama yaptım, Nanahoshi’nin bizden sır saklama yemini aldığını özellikle vurguladım. Birkaç kez sayfaları karıştırdı, şaşkınlığını gizleyemiyordu.

“Gerçekten bu kadar hızlı gidebilir miyiz...?”

“Evet. Bu şekilde yaparsak, çocuğumun doğduğunu görecek kadar erken dönebilirim bile.”

“...Bu işe yarayabilir.”

Altı haftalık bir yolculuk o kadar da uzun sayılmazdı. Günlüğü ne kadar ciddiyetle incelediğine bakılırsa, Elinalise planlama moduna geri dönmüş gibiydi.

“Pekala o zaman,” dedi bir an sonra. “Sonuçta ben de gelirim.”

Yine ani bir fikir değişikliği, öyle mi?

Gerçi onu anlıyordum. İki yıl gerçekten uzun bir süreydi.

“Bu rotanın ne kadar hızlı olduğunu düşünürsek, Cliff’i de yanımızda getirebiliriz,” dedim.

“...Hayır, onu geride bırakıyoruz.”

“Emin misin?”

“Bu ışınlanma çemberlerini öğrenirse bunu kendine saklayacağından şüpheliyim.”

Gerçekten mi? Cliff oldukça güvenilir bir adamdı, değil mi? Gerçi... Muhtemelen farkında bile olmadan sırları ağzından kaçıracak tiplerdendi. Evet, mümkün olduğunca az kişinin bilmesi daha iyi olurdu. Ne kadar çok kişiyi işin içine katarsak, haberin yayılma olasılığı o kadar artardı.

Ayrıca, Rapan’da bizi bekleyen bir bela vardı. Küçük, seçkin ve deneyimli bir grupla ortaya çıkmak istiyorduk.

Yanımıza başka birini alacak olsaydım, Ruijerd gibi birini tercih ederdim. Hem güçlü bir savaşçı hem de ağzı sıkıydı. Badigadi de aklıma geliyordu. Binlerce yıldır hayatta olduğu için ışınlanma çemberlerini zaten biliyor olması çok muhtemeldi. Orsted’i de tanıyor gibiydi, bu yüzden durumu ona açıklamak kolay olurdu.

Ne yazık ki, bu ikisini bir süredir görmemiştim. Başka kimse olası bir aday olarak aklıma gelmiyordu. Zanoba bir kavgada güçlü olabilirdi ama kesinlikle kıdemli bir gezgin değildi.

Şimdi düşününce, orada başımız belaya girerse, her zaman geri dönüp daha fazla yardım alabilirdik. Şimdilik işi sağlama almak daha iyiydi, zira rotamızı bilmiyorduk. Ama yolculuğu bir kez tamamladıktan sonra, geri dönüp birkaç ek müttefik getirmek o kadar da zor olmazdı. Onlara ışınlanma hakkında bilgi vermemiz gerekirdi ama bu, hedefimize ulaşamamaktan daha iyiydi.

Yolculuk kısa değildi elbette. Ancak takviye için üç ay beklemek zorunda kalsak bile, en azından uygulanabilir bir seçenekti.

“Pekala. Şimdilik sadece ikimiz o zaman.”

“Tamam. Bu işi halledip olabildiğince çabuk eve dönelim.”

En azından Elinalise tekrar ikna olmuş gibiydi. Şimdilik.

***

Sonunda, Sylphie’ye haber vermek için eve yöneldim.

Onu, Aisha’yı ve Norn’u oturma odasında topladıktan sonra haberi hemen verdim.

“Sanırım sonuçta aileme yardıma gideceğim.”

Sylphie küçük, şaşkın bir ses çıkardı ve yüzünde endişeli bir ifade belirdi. Görünüşe göre onu hazırlıksız yakalamıştım.

Ama bir an sonra, zihnini boşaltmak ister gibi başını salladı ve ciddi bir şekilde onayladı. “Tamam, anlıyorum. Buradaki işleri ben hallederim.”

“Söz vermeme rağmen böyle aniden ortadan kaybolduğum için üzgünüm,” dedim.

“Sözünü bozmuyorsun, Rudy. Bu ani değil ve ortadan kaybolmuyorsun.” Sylphie bana gülümsedi ama bu zorlama bir gülümsemeydi. Ne derse desin, belli ki bu durumla başa çıkmakta zorlanıyordu. Ona bakmak bile kalbimi acıtıyordu. “Şey, ne kadar süre kalacağını düşünüyorsun? Yaklaşık iki yıl, değil mi?”

“Hayır. Nanahoshi bana oraya bir ışınlanma çemberi kullanarak gitmenin bir yolunu gösterdi. Sanırım bebek gelmeden geri dönmüş olurum.”

Ona ışınlanma olayını anlatmaya çoktan karar vermiştim. Eğer Sylphie’ye bir sırrı saklaması konusunda güvenemeyeceksem, kimseye güvenemezdim.

“Ha?! Oraya ışınlanacak mısın? Bu güvenli mi?”

Belli ki irkilmişti. Yüzündeki endişe bir kez daha belirginleşmişti.

Elbette endişelenmesi mantıklıydı. İkimiz de Yer Değiştirme Olayı yüzünden çok şey kaybetmiştik.

“Henüz kesin bir şey söyleyemem,” dedim. “Ama Nanahoshi bu çemberleri geçmişte bizzat kullanmış gibi görünüyor, bu yüzden sorun olmayacağını düşünüyorum.”

“T-tamam...”

Sylphie hâlâ endişeli görünüyordu, bu yüzden onu kendime çekip kulağına fısıldadım. “Merak etme. Ne olursa olsun geri döneceğim.”

“Pekala.”

“Bunun için üzgünüm.”

“Sorun değil...”

Başımı çevirip yakınımda duran kız kardeşlerimden birine seslendim. “Aisha.”

“Şey, evet...?”

Onun ifadesi o an Sylphie’ninkinden bile daha belirsizdi.

“Buradaki işleri sana bırakabilir miyim?”

“S-sanırım evet. Annem bana hamile kadınlara bakmakla ilgili her şeyi öğretmişti.”

“Eğer sana fazla gelirse, kimseden çekinmeden yardım isteyebileceğin herkesten yardım al. Utangaç olma ve her şeyi tek başına yapmaya çalışma. Yetenekli bir çocuksun ama hâlâ deneyimsizsin. Tavsiyeye ihtiyacın olduğunda yetişkinlere danış.”

“T-tamam.”

Aisha ciddi bir şekilde başını salladı. Bu konuda biraz gergin hissediyordum ama muhtemelen sorun olmazdı. Burada mükemmel bir çözüm yoktu.

“Norn.”

“Evet, Rudeus?”

“Eğer Sylphie ve Aisha bunalırsa, lütfen onlara yardım etmek için devreye girmeye çalış. Belki sadece stresli hissettiklerinde onlarla konuş. Böyle bir şeyle tek başına yüzleşmenin ne kadar zor olabileceğini biliyorsun, değil mi?”

“Elbette!”

“Ben yokken derslerine de devam etmeye çalış.”

“Elimden gelenin en iyisini yapacağım!”

Norn, bu görevini layıkıyla yerine getirmeye çok kararlı görünüyordu. Umarım bu durum, Aisha ile falan didişmesine yol açmazdı.

Pekala. Geriye ne kalmıştı? Onlara söylemem gereken başka bir şey var mıydı?

“...Ah, doğru. Belki ben gitmeden çocuğa bir isim bulmalıyız.”

Zamanında dönmeyi planlıyordum ama ne olacağı belli olmazdı. Bunu önceden halletmekten zarar gelmezdi.

Ne tür bir isim en iyisi olurdu? Burada insanlar utanç verici derecede “havalı” isimleri severdi, bu yüzden... hmm. Kız olursa, belki Ciel ya da Sion... Erkek olursa, belki Nero ya da Wallachia...

Yok canım, bu bir video oyunu değildi.

İsimlerimiz Rudeus ve Sylphie olduğuna göre, ikisinin parçalarını birleştirebilirdik. Erkek olursa Sirius gibi bir şey, kız olursa Lucie gibi... Gerçi bu biraz klişeydi... Belki de Paul’e danışmalıydım.

Tüm bunları birkaç saniye düşündükten sonra, sonunda herkesin bana tuhaf ifadelerle baktığını fark ettim.

“R-Rudy... bebeğe isim mi vermek istiyorsun?”

“Neden böyle bir şey söylüyorsun?”

“Rudeus...”

Gerçekten şaşırmış görünüyorlardı. Aisha’nın gözleri bile yaşarmıştı. Bu fikir bu kadar tuhaf mıydı? Çocuklara doğumlarından önce isim verilmemesiyle ilgili herhangi bir kural hatırlamıyordum.

“Bir yolculuğa çıkmadan önce çocuğa isim verirsen, asla eve geri dönemezsin...” Sylphie her zamankinden daha endişeli görünüyordu. Görünüşe göre, bu dünyaya özgü bir “Ölüm Bayrağı”na takılmıştım. Hiç hatırlamadığım bir şeye.

Hayır, dur. Şimdi hatırladım. Bu, Perugius’un hikayesindeki o şeyle mi ilgiliydi?

Perugius’un yoldaşlarından biri, “Şanslı Adam” olarak bilinen, İmparator seviyesinde bir Ateş Büyücüsü olan Feroze Star’dı. Feroze, güvenli bir şekilde geri dönememe ihtimaline karşı, doğmamış oğluna kendi adını vermeye karar vermişti, cepheye gitmeden önce. Ancak, takip eden savaşta Feroze, İblis Kral Ryner Kaizel tarafından yenilgiye uğratıldı ve hiç tanışamayacağı çocuğunu düşünerek öldü. Oğlu ise, ünlü babasının mirasını devralarak kendi başına muhteşem bir büyücü olmuştu.

Hikaye en azından böyleydi. Çocuğun aslında beş para etmez bir hiç olduğu bir versiyonunu da duymuştum. Her neyse, hikaye o kadar iyi biliniyordu ki, herkes artık bir yolculuğa çıkmadan önce doğmamış bir çocuğa isim vermenin korkunç bir felaket getireceğini düşünüyordu. Elbette bu kararın Feroze’nin ölümüne gerçekten neden olduğu söylenemezdi ama insanlar bu konularda batıl inançlı olabiliyorlardı.

“Şey, pekala o zaman. Ben dönene kadar beklememiz gerektiğini mi düşünüyorsunuz?”

“B-bilmiyorum... Belki...”

BAŞLIK: Vedalar

“Ama bu konuda benim de söz hakkım olsun istiyorum, anlıyor musun? Üstelik her zaman en kötü senaryo var…”

“Sakın o konuyu açma, Rudy.”

“Haklısın. Üzgünüm.”

Yine de, ilk doğacak çocuğumuzdan bahsediyorduk. Henüz tam olarak gerçek gelmiyordu ama en azından isim seçimine katılmak istiyordum.

Öhöm.

Aisha boğazını anlamlı bir şekilde temizledi. Belli ki bir öneriyle gelmişti.

“Peki ya şöyle yapsak, canım abiciğim? Eğer sen dönmeden çocuk doğarsa, ona geçici olarak Rudeus Junior deriz. Sen eve döndüğünde, uygun bir isim seçersin. Rudeus’u da tıpkı meşhur Kuzey Tanrısı Kalman gibi göbek adı yaparız.”

Rudeus Junior, öyle mi? Açıkçası, bu dünyada bir çocuğa ebeveyninin adını vermek pek de alışılmadık bir durum değildi. Lucie ismini seçersek de, Lucie Rudeus Greyrat gibi bir şey olurdu…

Bana pek de kötü gelmedi. Böyle isimleri hâlâ zengin aristokratlarla ilişkilendirdiğim için biraz utanç verici hissettirse de, burada daha yaygın görünüyordu.

Hmm? Ama bir saniye dur.

Peki ya kız olursa ve ben asla geri dönemezsem? Sonsuza dek Rudeus Junior olarak mı kalacaktı? Ya onunla dalga geçerlerse? Ya aptal ismini savunmak için herkesi pataklamak zorunda kalan öfkeli küçük bir canavar haline gelirse?!

Bunun pek olası olmadığına kendimi ikna etmeye çalıştım. Dünyanın başka bir “Kuduz Köpek”e ihtiyacı yoktu.

…Neyse, boş ver. Eve sağ salim dönmek için bir sebep daha.

“Sanırım bana uyar. Sylphie…?”

“Efendim?”

“Şey…”

Ona daha çok şey söylemek istiyordum sanki, ama doğru kelimeleri bulamıyordum. Söyleyebileceğim her şeyin tuhaf bir şekilde uğursuz geleceği hissine kapılmıştım.

“Gel buraya.”

Bu yüzden, onun yanına yürüdüm ve ellerimi omuzlarına koydum.

“Ha? Ah…”

Bir anlık kafa karışıklığının ardından, gözlerini kapattı, çenesini kaldırdı ve ellerini göğsünün önünde kavuşturdu. Gerçekten de biraz titriyordu. Bu bizim için ilk değildi belki ama daha önce hiç bu kadar törensel bir şekilde yaptığımızdan emin değildim.

Kız kardeşlerime şöyle bir baktım. Aisha hevesle öne doğru eğilmişti. Norn ise yüzünü elleriyle kapatmış ama yine de parmaklarının arasından bakıyordu.

İkisine de hızlıca göz kırptım. Norn anında ellerini gözlerinin üzerine kapattı ama Aisha neşeyle karşılık verdi. Ne yaramaz küçük şey. Öpüşme sahnesini bu kadar çok mu görmek istiyordu?

Pekala, bu seferlik onu şımartmaktan zarar gelmezdi. Sonuçta özel bir andı.

Sylphie’yi derinlemesine öptüm ve küçük kız kardeşimin keyifle hafifçe ciyaklamasını dinledim.

---