***

BAŞLIK: İblis Kral'ın Şaşırtıcı Girişi

İkramlar kokteyl tarzı bir açık büfeydi. Oturma düzeni yapmamaya karar vermiştik ama neyse ki oda, ortadaki masaya rağmen insanların rahatça dolaşabileceği kadar genişti. Ayakta durmaktan yorulan olursa diye odanın kenarına birkaç sandalye bırakmıştık. Menüde ayakta kolayca yenebilecek yiyecekler vardı ve herkese bir kadeh alkol ikram ederek başladık. Nanahoshi içkiyi reddedince, ona meyve suyu verdik.

Kadeh kaldırma konuşması bana aitti. Sylphie ile yan yana duruyorduk, tüm dikkatler üzerimizdeydi. On bir çift göz umutla bize bakıyordu. Bakışlarında rahatsız edici bir şey yoktu ama hazırlıklı bir konuşmam olmasına rağmen yine de gergindim.

Sylphie elimi sıktı. Dişlerini göstererek gülümsedi ve fısıldadı: “Yapabilirsin.”

Ah, onu şimdi yatak odasına götürmek istiyorum, diye düşündüm.

“Aman aman, Rudeus’un yüzü kıpkırmızı olmuş. Heh heh.”

Elinalise güldü ve Cliff, bir kez olsun durumu anladı. “Lise, sessiz ol.”

Pekala, başlıyorum.

“Öhöm. Yoğun programlarınızda bize yer ayırdığınız için teşekkür ederim. Bu duyuruyu bir kez daha yapmama izin verin. Sylphie ve ben—”

“Bwahaha! Ve şimdi aba-bam ile giriş yapıyorum!”

Kalbim şaşkınlıktan göğsümü delip geçecek sandım. Arkama baktım ve işte oradaydı. O siyah beden ve uzun figür. Altı kolu, hepsi dikişleri patlamak üzere olan bir okul üniformasına tıkılmıştı. Ölümsüz İblis Kral Badigadi, mutfaktaki arka kapıdan, bir bam sesiyle giriş yapmıştı.

Onun gelişi, Cliff dahil herkesi suskun bırakmıştı. Ben de ne diyeceğimi bilemiyordum.

“Badigadi, geç kaldın,” diye zekice araya girdi Elinalise.

Ama Badigadi en ufak bir endişe taşımıyordu. “Hıh. Geç kaldığım doğru ama benim kabilemde, bir İblis Kral bir partiye katıldığında, girişleriyle olayı şaşırtmak ve bozmak için mükemmel anı beklemelidir. Bizim yolumuz budur.”

“Şaka yapıyorsun, değil mi?”

“Hiç de değil. Gerçi Kishirika o özel adeti bir hevesle uydurdu, bu yüzden saçma olduğuna katılıyorum!”

Ve yine de yaptı mı? Ne kadar mantıksız bir insan. Bu yüzden insanlar tarafından defalarca yok edildiniz…

“Hatta arka kapıdan girmek için özel çaba sarf ettim. Minnettar olun! Bwahaha!”

Piç, diye düşünmeye başladım, sonra kendimi durdurdum. Hayır, sakin ol. O böyledir. Zaten biliyordun, değil mi?

“Ha ha ha, peki o zaman. Teşekkür ederim.”

“Teşekküre gerek yok. Şimdi o zaman, devam edin ve benim önümde evlenin. Az kişi bir İblis Kral’ın huzurunda evlenir. Ne de olsa ben o tür hizmetler vermiyorum!” dedi Badigadi, sonra kendini yere bıraktı.

Sandalyelerimiz var, diye içimden itiraz ettim. Ama iblis halkından çoğu yerde oturmayı tercih ediyordu, bu yüzden sorun olmadığını düşündüm.

“Pekala, önceki konumuza dönecek olursak…” Boğazımı temizledim. “Yoğun programlarınızda bize zaman ayırdığınız için teşekkür ederim. Bu duyuruyu bir kez daha yapmama izin verin. Sylphie ve ben evleniyoruz. İkimizin de hala genç ve birçok konuda eksik olduğumuzu biliyorum ama birlikte verimli bir hayat sürmeyi umuyorum. Şey, burada toplanan on iki kişiniz de son birkaç yıldır bize özellikle yakın oldunuz. Bazılarınızla diğerlerinden daha az zaman geçirdik ama bir şekilde hepimiz iyi anlaştık ve sizi dostlarım olarak görüyorum. Başınız belaya girerse, bir arkadaşınız olarak size destek olmak için orada olmayı umuyorum. Kendi aranızda anlaşmazlık yaşarsanız, umarım bizi hatırlarsınız ve daha anlayışlı olup olayları akışına bırakmaya çalışırsınız. Şey…”

Kahretsin, bu konuşma çok resmiydi. Hepsinin yüzünde sorgulayıcı ifadeler vardı.

Tam o sırada Badigadi omzuma hafifçe vurdu. “Bu kadar resmiyete gerek yok. İkiniz birbirinizi seviyorsunuz ve buradaki herkesin bunu bilmesini istiyorsunuz, değil mi?”

Oh! Evet, aynen öyle. İşte buydu. Tamam! “Şey, nasıl desem? Sylphie ve ben ilişkimizde ilerleyeceğiz. Bize ihtiyacımız olduğunda yanımızda olmanızı umuyorum. Herkese teşekkür ederim.”

“Pekala, şimdi genç çiftin geleceğine kadeh kaldıralım!”

“Şerefe!”

Badigadi, benim fark etmediğim bir ara aşırdığı bir kadeh şarabı kaldırdı. Herkes kendi kadehini kaldırarak ona katıldı. Parti başlarken biraz alkol döküldü.