Bölüm

[AI CENSORSHIP BLOCKED THIS CHUNK - RAW ENGLISH RETAINED]

From that point on, we never saw Fuyutsuki at college again.

I found out that she always sang to the children at the hospital at around twoPM.

The walls, hallways, and staff uniforms of the hospital were all white, and everything smelled like disinfectant. In contrast, the Kids’ Room was decorated in pastel colors, which created a surreal atmosphere that made it feel worlds away from the rest of the hospital.

Through the glass, I watched Fuyutsuki singing happily as she played the piano.

Not even the sight of the children playing and singing brought me any comfort.

Watching Fuyutsuki only filled me with a sense of unease.

She was always wearing fluffy pajamas, which suggested she was a patient there.

I couldn’t bring myself to talk to her.

Had she really forgotten everything?

It was so hard to accept. Couldn’t this all be a joke? A lie? An act? I couldn’t let go of that possibility. I was grasping at straws.

Which was why I eventually decided to speak to her.

“Hey,” I said—but she completely ignored me.

It was as though she hadn’t heard me at all. She didn’t even notice I was there. It hurt so bad. It was so painful. I wished I was dead. I was filled with regret. I felt more and more like I wanted to die.

At the same time, though, I felt like I wanted to be near Fuyutsuki.

I’m such a weirdo, I thought, chiding myself.

I couldn’t believe someone like me, who’d never had any attachments, was clinging on so tightly to Fuyutsuki.

It happened during lunch break.

I’d picked the minced meat cutlet set meal, Narumi had chosen a large serving ofkatsucurry, and Hayase had ordered tempura soba. It was the busiest time of the day for the cafeteria, and we were holding our trays, looking for an empty table in the crowded room.

We finally found seats, but as soon as I took a bite of my meal, I regretted ordering so much food. I hadn’t worked up that much of an appetite.

“Hey, look at this,” Hayase said, loud enough to be heard over the hubbub of the cafeteria.

She showed us her phone screen. It read “Student Volunteer Wanted.”

“You’re not doing more volunteer work, are you?” asked Narumi, stuffing his mouth with curry.

He made it sound as if Hayase was addicted to volunteering.

“Read the whole thing,” she said.

“It’s forthathospital?”

“Yeah! They’re asking for somebody to help entertain the children in the Kids’ Room. They’d have to read books and do picture-story shows.”

I felt like a ray of hope had just shone through the clouds.

This could be my chance to get close to Fuyutsuki.

As that thought crossed my mind, I caught a whiff of the sauce covering my minced meat cutlet and suddenly felt hungry.

“Why don’t we go for it?”

“We might get to talk to Koharu.”

“But you know,” Narumi said, still shoveling food into his mouth, “if we go in wid ulcheeria mochives…”

“Swallow your food before you talk.”

Narumi swallowed hard, then started his sentence again.

“If we go in with ulterior motives, we won’t get past the interview.”

He made a good point.

“If I’m going to do this, I intend to give it my all, regardless of Koharu,” Hayase declared earnestly.

Gone was the sensitive and frail panda-like version of Hayase I’d seen the other day. She gazed at me with a dignified look on her face.

“Let’s just apply. I mean, we already found Koharu.”

I found myself responding with a slightly excited “Yeah.” I couldn’t stop these feelings welling up inside me.

No matter how much we discussed it, we had no other options.

The answer was obvious.

If I could be near Fuyutsuki, that was all that mattered.

That thought rose up from deep inside my chest, sending my brain into a stupor.

The back of my nose felt hot. I could tell how excited I was.

The next day, Hayase, Narumi, and I decided to apply for the student volunteer position at the hospital.

All three of us passed the interview without any trouble. Our university’s reputation, not to mention the help we received from volunteering fanatic Hayase, played a big part in that.

However, passing the interview didn’t mean we could just start the next day. There were lots of clerical tasks we had to complete, such as filling out forms, getting antibody tests done, and buying volunteer insurance.

We also had to attend an orientation session where they taught us about volunteering. The hospital instructed us on how to avoid upsetting the children—we weren’t allowed to discuss their illnesses, for example—and taught us the proper way to wash our hands to prevent the spread of infection.

One thing a nurse told us during the orientation really struck a chord with me.

“This is a tough job, but please keep at it.”

That was when I realized this volunteering gig wasn’t going to be a cakewalk.

On our first day as volunteers, the three of us were joined by two older women who seemed to live nearby.

There were thirteen kids in total. Some had arm injuries, others had leg casts, and a few wore knitted hats. They ranged in age from about five to nine years old.

According to one of the nurses, children who stay long-term in the hospital’s pediatric ward often have serious illnesses. We were clearly instructed not to mention their ailments, as the time we spent with them was meant to help the kids forget the hardships of their hospital stay—even if only for a little while.

The Kids’ Room was filled with excited squeals. That day, we were all doing origami.

“Roar!”

Or at least, we weresupposedto be doing origami. Instead, Narumi was surrounded by a group of boys who were climbing on his back and kicking him.

“Could you pass me that origami book?”

Hayase, meanwhile, was surrounded by girls. She could have just made simple things like planes or cranes, but instead, she was staring at the book and trying to fold things like roses and lilies that were beyond her skill level.

At the hospital, the children’s playtime was called Kids’ Time. These sessions were held on a daily basis to make sure they never got bored in the hospital.

Before we started, the nurse in charge had introduced me to Fuyutsuki.

“She plays the piano during Kids’ Time, but she also happens to be one of our patients.”

The moment the nurse said Fuyutsuki was a patient, my entire body tensed up. I had suspected as much, but hearing it said so plainly made me feel like a weight had settled on my chest.

Fuyutsuki seemed a little taken aback when the nurse told her that some more student volunteers would be joining.

“Nice to meet you,” I said to her.

“Nice to meet you, too,” she responded quietly.

Fuyutsuki pursed her lips tightly. It was as if the lively, cheerful Fuyutsuki I’d met at college had never existed at all.

“Ooh, I wonder if I can make one, too.”

Surrounded by a group of children, Fuyutsuki made origami guided by touch. The kids stuck by her side, seemingly drawn to her gentle voice.

She was folding paper airplanes. They were simple enough to make, even for someone who couldn’t see. As soon as she finished one airplane, she’d hand it to a child—but they’d just throw it through the air and demand another, making it hard for her to keep up.

It looked like she was about to run out of paper, so I silently placed more next to her.

I figured she probably wouldn’t notice with her lack of sight.

I was wrong.

“…Thank you,” she said.

Maybe she’d been counting the sheets with her fingertips. If she could count coins just by touching them, she could probably count sheets of origami paper the same way.

Her response was so unexpected that it filled me with joy.

I was so elated I couldn’t stop myself from talking to her.

“Want me to help with the paper airplanes? I bet you’re struggling to keep up.”

But just then…

“Kancho!” came a voice from behind me as I felt an electric shock shoot all the way from my bottom up into my brain.

“Owwwwwwww!”

I couldn’t help but scream.

I turned around to see a little boy with a shaved head grinning mischievously.

He’d poked me in the butt.

“…You can’t do that. It really hurts… It’s not allowed.”

“You were staring at that girl, weren’t you? Ew, gross!” said the boy.

“I—I was not,” I protested.

“Liar! I know! You were looking at her boobs, weren’t you?”

I glanced at Fuyutsuki. Her face was bright red, and she was covering her chest.

“I wasn’t. Of course I wasn’t. I’d never do that!”

“Liar, liar, pants on fire!”

“You can’t make fun of grown-ups like that,” I scolded him, but the boy just seemed to find that funny, too.

“Boobies! Boobies! Boobies!” he yelled, running around the room.

“Hey! Stop running—it’s dangerous!” I scolded him.

But all the other children had started to giggle, which only encouraged him to continue his chant.

Narumi blocked the boy’s path and wrapped his arms around him.

“Gotcha.”

“Let go of me, old man. I’m boiling!”

He struggled to break free from Narumi’s arms. Meanwhile, Narumi seemed to be in shock, unable to believe the kid thought he looked old. He muttered “Old man” under his breath, followed by something short and unintelligible, before tensing up.

“If you start running again, Muscly Old Man’s gonna catch ya,” he warned the boy.

“Fine,” the kid said meekly.

“Why am I calling myself Muscly Old Man?” asked Narumi.

“I reckon you’d be popular posting videos online with that name,” I joked.

“‘Today, we’re gonna do two hundred push-ups. It’s time to push yourself with Muscly Old Man.’ Somethin’ like that?”

“Nah, that sounds lame.”

“Whaaat? Hmm, seems like my joke fell flat.”

“Like a lead balloon.”

“Come to think of it, what does Muscly Old Man even mean?”

“Hey, you two! Get back to folding origami,” Hayase scolded us.

“Okay!” Narumi and I replied in unison.

One of the older ladies who’d been listening in on our conversation smiled.

“You two sound like a comedy duo.”

That was the moment.

Fuyutsuki burst out laughing.

Her whole body was shaking with laughter.

It had been so long since I’d seen her laugh that seeing her like that triggered a wave of nostalgia.

Terasımızdaki mutlu zamanlar aklıma geldi; tıpkı o zamanlar tanıdığım Fuyutsuki gibi görünüyordu. Gözlerim yaşlarla dolarken görüşüm bulanıklaşmaya başladı.

Çocuklarla yaklaşık iki saat oynadıktan sonra, onları hastane odalarına geri gönderdik. Şimdi boşalan Çocuk Odası'nı temizlerken, gönüllü personelin kendi aralarında konuştuğunu duydum.

"Şimdi düşününce, Sumire bugün burada değildi, değil mi?"

"Tedavisine başladığını duydum."

"Ah, bu onun için çok zor olacak."

Konuşmaları kalbimi acıttı.

Gönüllülüğe başlayalı iki hafta geçmişti.

Fuyutsuki ile ne zaman konuşmaya çalışsam, sohbetlerimiz bir yere varmıyordu. Hatta benden kaçındığını hissediyordum.

Haziran sona ermiş, yağmurlu mevsim her zamankinden erken bitmişti. Yaz kapıdaydı.

O gün Çocuk Saati'ni tek başıma yapıyordum. Ortalığı toplarken Fuyutsuki bana seslendi.

"Sorano, orada mısın?"

Kalbim neredeyse yerinden fırlayacaktı. O kadar beklenmedikti ki nabzım hızlanmaya başladı ama aynı zamanda bana Kakeru yerine soyadımla seslenmesi beni umutsuzluğa boğdu.

Mümkün olduğunca sakin bir şekilde yanıt vermeye çalıştım.

"Hmm? Buradayım."

"Üniversiteyle ilgili her şey yolunda mı, Sorano?" diye sordu.

"Ne açıdan iyi mi?"

"Yani, devamlılık açısından bir sorun var mı?"

"Ah, evet. Merak etme. Hayase benim yerime bakıyor."

"Aslında senin için endişeleniyorum, biliyor musun?" dedi Fuyutsuki, ifadesi sertti. Onu daha önce hiç böyle görmemiştim.

"Peki ya sen, Fuyutsuki? İyi misin?"

"Ne demek istiyorsun?"

"Yani, üniversiteyle başa çıkabiliyor musun?"

"Üniversite mi?" Şaşkın görünüyordu. Sonra sesini alçalttı. "Üniversiteye gitmiyorum."

Yüzümden kan çekildi; beklediğim yanıt bu değildi. Tüm dünyam karardı.

Fuyutsuki... hayatının o dönemine ait tüm anılarını mı kaybetmişti?

Lise denklik diplomasını alıp üniversiteye girmek için bu kadar çok çalışmamış mıydı?

Her şey gerçeklikten nasıl bu kadar kopmuştu?

"Konuyu değiştirme. Şu an senin üniversite eğitiminden bahsediyoruz, Sorano."

Tükenmiştim.

Kalbim daha fazla dayanamıyordu.

"Gönüllülük harika bir şey ama asıl sorumluluklarını ihmal etmemen gerektiğini düşünüyorum."

Bunu düşünmek istemiyordum.

"......"

"......"

Bir an sessizlik oldu.

Sonra sesi sessizliği bozdu.

"Sorano?"

"Evet?"

"Bir yere gittiğini sanmıştım."

"...Sanırım kabuğuma çekilmiştim."

Ona her zamanki yanıtımı verdim.

Fuyutsuki'nin bana huysuzluk yapıp dudak bükerek "kötü çocuk" demesine bayılırdım.

O günlük etkileşimlerimiz benim için çok değerliydi.

Ancak bu sefer işler farklıydı.

"Şaka yapmayı kes."

Sesinde keskin bir ton vardı.

"Beni dinliyor musun bile?" diye sordu huysuzca, adeta yarama tuz basarak.

Düşünmek istemiyordum. Artık düşünmeyecektim.

"Üniversitede gayet iyiyim," diye direttim, sesim yükselmişti. Diğer gönüllülerin baka kaldığını fark edebiliyordum.

Ama...

Yine de...

Bu bana fazla geliyordu.

Herkesi unutmuştu. Uğruna bu kadar çabaladığı şeyi bile unutmuştu.

Ona ne söylemem gerekiyordu ki?

"Hey, neyin var?" diye sordu Fuyutsuki, sesi tedirgindi.

Yavaşça uzanıp etrafındaki boşluğu yokladı ve omzuma dokundu. Gözümün önü bembeyaz kesilirken, bana dokunmuştu.

Yine de Fuyutsuki'nin endişeli elini ittim.

"Bir şey—"

"Bir şey yok!" diye bağırmak üzereydim ki Fuyutsuki konuştu.

"Dışarıda konuşalım, olur mu?"

Sıkıntılı görünüyordu ama yine de zoraki bir gülümseme takındı.

Etrafıma bakındığımda, herkesin bana baka kaldığını fark ettim. Açıkça dengesiz görünüyordum.

"Üzgünüm," dedim, ne için özür dilediğimden emin değildim.

Yine de üzgündüm.

Çocuk Odası'ndan ayrılıp çatı katındaki bahçeye çıktık.

Fuyutsuki kolumu ve korkuluğu tutarak bana yol gösterdi. Bana dokunmayalı o kadar uzun zaman olmuştu ki elleri eskisinden çok daha soğuktu.

Bahçeye adım atar atmaz, yaz başının boğucu neminden adeta nefesim kesiliyordu.

Fuyutsuki, korkuluğa elini sürterek gezinti yolunda yürüdü. Yolun sonunda bir bank vardı ve oraya oturduk.

Derin bir nefes aldıktan sonra Fuyutsuki söze başladı.

"Her şeyi baştan konuşalım."

"Neyi konuşalım?"

"Ben de senin ve diğerlerinin gittiği aynı üniversiteye gidiyordum, değil mi?"

"Evet. Gidiyordun."

"Yani oradan tanışıyoruz ama aniden hafızamı kaybetmiş gibiyim."

"Doğru."

Fuyutsuki doğrudan bana baktı – daha doğrusu sesimin geldiği yöne.

"Doğrusunu söylemek gerekirse, oldukça sarsıldım. Ne yapacağımı bilmiyorum," dedim ona.

"Benden ne yapmamı istiyorsun?" diye karşılık verdi Fuyutsuki. "Beni hatırlamamı mı istiyorsun?"

"...Şey..."

"Basitçe söylemek gerekirse, bu benim için bir sıkıntı olurdu."

"Bir sıkıntı mı?"

Beklenmedik yanıtı beni şaşırtmıştı.

Bununla ne demek istemişti? Geçmişini hatırlamak ona rahatsızlık mı verecekti?

Bana bu kadar değerli olan şeyler onun için hiçbir şey mi ifade etmiyordu?

Kalbim acıdı. O kadar hızlı çarpıyordu ki sanki patlayacaktı. Çarpıntı kulaklarımda yankılanıyor, başım ağrımaya başlıyordu. Bahçedeki ağustos böcekleri daha da yüksek sesle ötmeye başladı, bu da beni bunalmış hissettirdi.

Ne demek istiyor? Neden bahsediyor? Düşüncelerim hızla akıyordu.

Fuyutsuki parlakça gülümsedi ve sakin bir ses tonuyla konuştu.

"Sadece altı ay ömrüm kaldı."

Konuşmaya devam etti.

"Kanser karaciğerime yayıldı, bu yüzden yakında öleceğim."

"Öleceğim." Fuyutsuki bu sözleri o kadar kayıtsızca söylemişti ki.

"Yakında öleceğimi bildiğim için, böyle şeyleri hatırlamak bana sadece daha fazla acı verir, sence de öyle değil mi? Hem, Sorano, benimle ilgilenmemen daha iyi olur, zira fazla ömrüm kalmadı. Zaman kaybı olur."

Çok üzücüydü, yine de son cümleyi o kadar açık sözlülükle söylemişti ki.

Göz pınarlarım ısındı, görüşüm bulanıklaştı. Sıcak gözyaşları yanaklarımdan akmaya başladı.

"Ah." Gözyaşlarım durmuyordu. "Anlıyorum..."

Onları silmeye devam ettim ama nafileydi.

"Üzgünüm," dedim ona. "Bu garip şekilde işe karıştığım için özür dilerim."

"...? İyi misin?"

Fuyutsuki'nin ağladığımı fark etmesini istemiyordum. Hıçkırıklarımı bastırmak için elimden geleni yaptım.

"Gerçekten ölecek misin?"

"Evet. Bir şekilde, öleceğimi biliyorum."

Bu gerçeği o kadar kolay kabul ediyordu ki.

"Ne de olsa bu üçüncü kez," diye ekledi gülümseyerek.

Olacaklarla barışmış mıydı? Yoksa sadece kaderine mi razı olmuştu?

"Geçen hafta kemoterapiye başladım ve dürüst olmak gerekirse, iyi değilim. Yaklaşık iki hafta içinde hastane odasından bile çıkamayacağım.

Bu yüzden lütfen, beni unut.

Lütfen."

Konuşurken yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.

"Peki."

Pekala. Anlıyorum. Sanırım bu böyle olacak.

Kalbim kırılmıştı.

İçimde derinlerde bir şeyin koptuğunu duydum. Ya da en azından öyle hissettim.

Sesimin titrediğini fark edebiliyordum.

"Bu kadar inatçı olduğum için üzgünüm," dedim.

Ne yanlış yaptığımı tam olarak anlamıyordum ama yine de özür diledim.

Gözyaşları yüzümden akmaya devam ediyordu. Sanki Fuyutsuki'ye karşı hissettiğim tüm duyguları dışarı atmaya çalışıyordum. Durmadan akıyorlardı. Mendilim olmadığı için gözyaşlarımı avuç içlerimle silmek zorunda kaldım. Yüzüm tam bir karmaşaydı ve ne yapmam gerektiği hakkında hiçbir fikrim yoktu.

Fuyutsuki beni orada bırakıp korkuluğa elini sürterek odasına doğru ilerlemeye başladı.

Yüzüm gözyaşlarıyla ıslanmıştı, bu yüzden çatı katı bahçesindeki bankta dinlenip sakinleşmeye çalıştım.

"Fuyutsuki'nin okuldan bir arkadaşı mısın?" diye sordu beyaz önlüklü, orta yaşlı bir doktor.

Oldukça genç görünse de doktorun gözlerinin altında belirgin koyu halkalar vardı ve yorgun görünüyordu.

Gözlerimdeki güvensiz ifadeyi fark etmiş olmalıydı, çünkü beni rahatlatmak için ellerini kaldırdı.

"Ben Fuyutsuki'nin sorumlu doktoruyum," diye açıkladı.

Kim olduğunu söyledikten sonra ona hafifçe başımı salladım. Şaşırtıcı bir şekilde, doktor bir sigara yaktı.

Şaşırmıştım. Gerçekten böyle ortak bir alanda sigara mı içecekti?

"Bilgin olsun, burası sigara içme alanı," dedi. "Aslında burada olmaman gerekir."

"Sigara içme alanı olsun ya da olmasın, hiç pasif içiciliği duymadın mı? İnsan sağlığına zararlı."

Aklım Fuyutsuki düşünceleriyle meşgul olsa da doktora böyle çıkıştığıma pişman olmuştum.

"O zaman bir süre nefesini tutarsan sevinirim," dedi sırıtarak.

"Kaba davrandığım için üzgünüm. Ama Fuyutsuki'nin sorumlu doktoruysanız, kanser doktoru olmalısınız. Sigaranın akciğer kanseri riskini artırdığını sanıyordum."

"Her ay kontrole gidiyorum, bu yüzden benim için endişelenmeyin. Erken teşhis edildiği sürece, kendim tedavi edebilirim."

Doktor sigarasını kayıtsızca salladı. Konuşması kolay biri olduğu izlenimini edindim.

"Size bir şey sorabilir miyim?"

"Hmm? Fuyutsuki'nin anılarıyla ilgili mi?"

Neyi soracağımı tam olarak bilmişti.

"Evet. Birinin onları kaybetmesi mümkün mü?"

Gökyüzüne mor bir duman üfledi.

"Beynin hafıza ile ilgili bölgesinde bir tümör gelişirse, bu tamamen imkansız değildir. Bununla birlikte, Fuyutsuki'nin durumunda, kanseri karaciğerine yayıldığı için normalde hafıza kaybı meydana gelmezdi."

"O zaman neden...?"

"Nadirdir, ancak kemoterapiye başladığınızda anılarınız karışabilir. Bir önceki günün olaylarını hatırlamakta zorlanır, dalgın hissedersiniz. Buna kemo beyni denir. Güçlü ilaçlar alındığında böyle şeyler olabilir."

"Yani o da mı...?"

"Ancak Fuyutsuki'nin yaşadığı semptomlar kemo beyni ile uyuşmuyor."

"Ne demek istiyorsunuz?"

“Unutkanlığının nedeni bir hastalık ya da ilaç değil bence. Bu psikolojik bir durum. Hatta kendi anılarını bilinçli olarak engellediğini bile söyleyebiliriz.”

“Ne…?”

“Anılarını canlandırırsak bir şeyler olabilir… Denemek ister misin?”

“Yapamam. Az önce beni reddetti.”

Doktor içini çekti, aynı anda dumanı üfledi.

“Pekâlâ, belki fikrini değiştirirsin. Şimdilik, kanserini küçültmek önceliğimiz.”

“Bir şey sorabilir miyim?”

“Nedir?”

“Fuyutsuki’nin kanseri iyileşecek mi?”

Doktor sigarasını söndürüp bana baktı.

“Şansı yüzde beş civarında.”

“Yüzde beş ölüm şansı mı?”

“Yıl sonuna kadar hayatta kalma şansı yüzde beş. Beş yıllık hayatta kalma oranı ise oldukça içler acısı.”

Doktor kanseri hakkında ayrıntılı konuştu ama söylediklerinin hiçbiri zihnimde yer etmedi.

Fuyutsuki’nin yılı atlatma şansı yüzde beşti.

Beş yıl dayanamayacaktı.

Işığı her an sönebilirdi.

İşte bu yüzden benden onu unutmamı istemişti.

Göğsüm acıyla sıkıştı.

Doktor giderken bana kararlı bir bakış attı.

“Yine de iyileştireceğim.”

Üç gün geçmişti doktorla karşılaştığımdan beri.

Gönüllülüğü bırakamazdım, bu yüzden yerime Hayase gitti.

Fuyutsuki’yi görmeye gitmek acı veriyordu.

Sadece ona bakmak bile acı veriyordu.

Dördüncü ders yeni bitmişti ve her zamanki yerimizde, terasta güneşleniyordum. Güneş ışınları üzerime vuruyor, cildimi yaktığını hissediyordum. Dalgın bir hâlde daha da derinlere batarken, cildim yanmaya devam etti. Uzakta fırtına bulutları görüyordum ve altlarında şiddetli bir yağmur yağdığını hayal ettim. Berrak gökyüzü ile sağanak yağmurun bu tezatlığı beni tuhaf bir şekilde felsefi bir ruh hâline sokmuştu; muhtemelen az önce Felsefe I dersimi aldığım içindi.

Aniden bir ses düşüncelerimi böldü.

“İyi misin?”

Zayıf, sakallı bir adam bana yaklaşmıştı. Ta en başta tanıştığımız havai fişek kulübünün başkanıydı.

“İdare ediyorum,” diye yanıtladım.

“Bu oldukça muğlak bir yanıt. Ben Kotomugi.”

Kotomugi tişört, şort ve plaj terlikleri giymişti, elinde bir kova ve olta vardı. Balık tutmaya gidiyor gibiydi. Bazen üniversitemizin öğrencilerine çok fazla özgürlük tanıyıp tanımadığını merak ederdim.

“Kör kız nerede?” diye sordu.

Fuyutsuki’den bahsedilmesi neredeyse gözlerimi dolduracaktı.

Lütfen, bırak artık.

“Hastanede. Sağlığı kötüleşti.”

“Olamaz. Kız arkadaşınsa yanında olmalısın.”

“Kız arkadaşım değil.”

“Yani çıkmıyor muydunuz?”

“Beni reddetti.”

Dur artık. Yoksa ağlamaya başlayacağım.

“İşler sarpa sardığında, havai fişekler yardımcı olabilir.”

Kotomugi’nin umursamaz tonu sinirimi bozdu. Ben dibe vurmuşken, o havai fişeklerden bahsedip duruyordu. İçimde bir öfke kabardığını hissettim.

“Havai fişek yarışması önümüzdeki haftadan sonra başlıyor,” dedi. “Aslında, biraz başımız dertte.”

Kotomugi endişeli görünüyordu. İstemeden de olsa kısa bir yanıt verdim.

“Bir şey mi oldu?”

“Öğrenci festivalindeki havai fişeklerin iptal edildiğini biliyorsun, değil mi? Bu biraz sorun yarattı.”

Bunu söylemesine rağmen Kotomugi pek de tedirgin görünmüyordu.

Yanıt vermedim ama o yine de gevezelik etmeye devam etti.

“Havai fişeklerin iptal masrafları. Tanıdığım bir piroteknikçi yaptığımız tüm havai fişekleri satın almak istiyor ama festival komitesi onları başka bir etkinlikte tekrar kullanabileceklerini söylüyor, bu yüzden sadece kurulum masraflarını ödemek istiyorlar. İki taraf da çıkmaza girdi ve ben ortada kaldım. Keşke kendilerini benim yerime koysalar,” dedi ama anlamsız gevezeliği beni hiç ilgilendirmiyordu.

“Üniversitenin havai fişek atmaya izin vermesine şaşırdım.”

Onun anlamsız gevezeliğine benzer şekilde anlamsız bir yorumla yanıt verdim.

Ancak Kotomugi bunu sormamdan memnun görünüyordu ve havai fişek fırlatmak için gereken prosedürleri ve başvuruları gururla anlatmaya başladı.

Eyvah, diye düşündüm, bir şey söylediğime pişman oldum. Şimdi onu konuşturmuştum.

Tamamen dikkatimi vermiyordum ama anladığım kadarıyla, havai fişek atmadan önce valiliğe bildirimde bulunmak ve yangın güvenliği denetiminden geçmek gerekiyordu. Başlangıçta sandığım kadar kolay değildi.

“Ama bir boşluk var,” diye devam etti Kotomugi, memnun bir şekilde. “Diyelim ki elli adet iki numaralı, on beş adet üç numaralı, on adet dört numaralı fişeğiniz var, aralarında şelale tarzı ve sabit düzenekli havai fişeklerle birlikte—toplamda yetmiş beş havai fişeklik üç dakikalık bir program oluşturursanız—hiçbir evrak işi olmadan bunu yapabilirsiniz.”

“Vay canına, bunu bilmiyordum,” dedim, ilgi taklidi yaparak.

Yanıtım ne kadar monoton çıksa da Kotomugi bir şey söylememe sevinmiş görünüyordu. Nedense beni sevmişti.

“Şimdi balık tutmaya gidiyorum. Gelmek ister misin?” diye sordu saf bir ifadeyle.

Bu kadar kötü hissederken onun gibi biriyle uğraşmak zordu.

“Yılın bu zamanında küçük istavrit yakalayabilirsin ve kafeteryadaki hanımlar onları senin için kızartır!”

Konuşmayı bırakmıyordu. Belli ki ilgisizdim—sadece “Oh” ve “Doğru” gibi yanıtlar veriyordum—yine de benimle sohbet etmeye devam etti.

Lütfen, beni rahat bırak.

Ama bu sözler ağzımdan çıkmak üzereyken Kotomugi bir şeyler aramaya başladı.

“Ah, neredeyse unutuyordum.” Ellerini pantolon ceplerine soktu, “Bu mu?” ve “Nerede?” diye mırıldanarak, sonra balıkçı çantasını ve sırt çantasını aradı.

“Pekâlâ, sanırım geri dönüp o raporu yazmaya başlamalıyım,” dedim.

Aniden sinirlendiğimi hissettim ve ayağa kalkmaya başladım—ama o anda aradığı şeyi buldu.

“İşte burada! Buldum! Bu senin kız arkadaşına ait değil mi?” diye sordu, omzuna astığı çantadan bir şey çıkararak.

Hemen tanıdım. Gözlerim o kadar açıldı ki, ben bile fark ettim.

Bir an önce neredeyse cansız olan kalbim, şimdi acı verecek kadar hızlı atmaya başlamıştı.

Üzerinde kabartmalar olan sarı bir ayraçtı; kaybettiğimizi sandığım ayraç.

“Kakeru, bunu okumanı gerçekten çok isterim.”

Fuyutsuki’nin o sözleri söylerkenki yüzü zihnimde canlandı.

“Bunu… nereden buldun?”

Ellerim titreyerek ayraca uzandım.

“Kulübümüzün prefabrik binasının dışında yerdeydi. Braille alfabesiyle yazıldığı için onun olabileceğini düşündüm. Kız arkadaşını görürsem ona verecektim ama hastanede olduğu için sana vereyim bari.”

Bu mucize için minnettarlığımı nasıl ifade edebilirdim?

Ne ara olduğunu anlamadan Kotomugi’ye sarılıyordum.

“Çok teşekkür ederim! Ne kadar teşekkür etsem az!”

“Oha! Hey, beni eziyorsun!”

Ayraçı ondan alıp yakından inceledim.

Gerçekten de Fuyutsuki’nin ayracıydı.

Köşeleri bükülmüş, kenarları yıpranmış ve yer yer kirliydi.

Ama geri gelmişti.

Fuyutsuki’nin ayracı bana geri dönmüştü.

Gözyaşlarına boğulmak üzereydim.

Parmaklarımı üzerinde gezdirirken, içimde derin bir sevgi kabarmaya başladı.

Ne ara olduğunu anlamadan bağırıyordum.

“Üzgünüm! Yapmam gereken bir şey var.”

Bunun hiçbir dayanağı yoktu ama nedense ayraçtaki mesajı çözmenin her şeyi daha iyi yapacağı hissine kapılmıştım.

Kotomugi ne olduğunu anlamış gibiydi ve oltasını havaya kaldırdı.

“Bol şans!”

Oradan doğruca üniversite kütüphanesine koştum.

Kütüphane bomboştu ve resepsiyon masasının önünden koşarak geçerken arkamdan biri seslendi: “Lütfen koşmayın!”

Hızlı nefes alışımı sakinleştirip bir Braille alfabesi sözlüğü aramaya başladım.

Daha önce hiç aramak zorunda kalmadığım için nerede bulacağımı bilmiyordum.

Kütüphanenin bilgisayarlarından birini kullanarak hangi rafta olduğuna baktım.

“Sanırım bu bir nevi yapılacaklar listesi gibiydi.”

Üzerinde ne yazıyordu?

“Ne zaman öleceğini asla bilemezsin.”

Bunu söylerken şaka yapmıyordu muhtemelen.

Belki de Fuyutsuki kendi korkularıyla boğuşuyordu.

Uzun süredir beslediği dileklerinin o ayraçta yazılı olma ihtimali vardı.

Böyle olduğunu hissetmekten kendimi alamadım.

Kalın Braille alfabesi sözlüğünü açar açmaz, eski kitap kokusu burnuma doldu.

Sayfaları çevirdim, kitabın talimatlarını kullanarak Braille alfabesini çözmeye çalıştım.

Metni harf harf çözdüm. Toplamda, sadece üç satırı çözmem yaklaşık üç saatimi aldı.

Birinci satır:

Bir içki partisine git. Bir kulübe katıl.

Gözyaşlarına boğuldum.

Hıçkırıklarla sarsılıyordum.

Lise denklik diplomasını almış, üniversiteye girmiş ve karşılama partisine katılmıştı…

Bu, hayallerini gerçekleştirmeye çalışan, bu ayracı rehber edinen bir kızdı.

İkinci satır:

Arkadaşlar edin. Alışverişe git.

Arkadaşlar edinmişti. Havai fişek almak için alışverişe gitmiştik.

Yanında ben de vardım. Bunu düşünmek hem mutluluk hem de acı veriyordu.

Üçüncü satır:

Havai fişek at. Âşık ol.

Metni çözmeyi bitirdiğimde, masaya yayılmış, hıçkıra hıçkıra ağlıyordum.

Kütüphanede başka kimse yoktu. Gözyaşlarımı tutmama gerek yoktu.

“Bitiremedin.”

İşte bu yüzden havai fişek almaya gitmiştik.

İşte bu yüzden bir kulübe katılmak istediğini söylemişti.

“Hepsini yapamadın.”

Ben bile hayal kırıklığına uğramıştım. Ağlamayı durduramıyordum.

“Ah evet,” diye mırıldandım.

Ağzım kendiliğinden konuşuyordu.

“Evet. Aynen öyle.”

“Kendi havai fişek gösterimizi yapabilsek harika olurdu bence. Öyle özel bir gün olurdu ki—ömür boyu sürecek bir anı.”

Fuyutsuki’nin söylediklerini düşündüm.

Onun dileğini gerçekleştirebilirdim.

O çok görmek istediği havai fişekleri fırlatabilirdim.

Ne kadar ömrü kaldığını bilmiyordum.

“Ne zaman öleceğini asla bilemezsin.”

Bu konuda haklıydı.

İşte bu yüzden pes edemezdik.

“Öylece pes etmek zorunda değiliz,” diye mırıldandım.

Sanki kendimi buna inandırmaya çalışıyordum.

---

Kütüphaneden çıktığımda gökyüzü zaten kızarmıştı.

Uzaktaki fırtına bulutları kaybolmuştu.

Yukarıdaki gün batımında tek bir bulut bile yoktu, yağmurdan eser de kalmamıştı.

Telefonumu çıkarıp aradım.

---