Warning

Seramik kavanozu saran kağıt meleği çıkardıktan sonra, Klein iblis kanı şişesini içine boşalttı ve sonradan var ettiği cam çubukla bir süre karıştırdı.

Oh be, sonunda her şeyi bir araya getirmeyi başardım. Birkaç saniye bakıp içini çekti.

Bu sayede, George III’ün töreninden önce hazırlanmak için hâlâ yeterli zamanı kalmıştı.

Suikastçı ve iblis kanının, eski sahipleriyle olan bağlarından kurtulmak için yeterli zamana sahip olup olmadığı konusuyla ilgilenmiyordu; ne de olsa iki kanın da asıl sahiplerinin öldüğünü kesinleştirmişti.

Suikastçı kanının kaynağına dair kehanette bulunarak bunun İblis Trissy’ye ait olup olmadığını anlamaya çalıştı. Eğer öyleyse, bir kısmını saklayıp her şey bittikten sonra Groselle’in Seyahatleri kitabının kapağına sürmeyi düşünüyordu.

Sonuç hüsran oldu ama buna şaşırmadı. Trissy’nin de en az kendisi kadar temkinli olduğunu zaten çoktan fark etmişti.

İblis yolunun kışkırtıcı seviyesi de var. Bu da yüksek düzeyde zeka gerektirir. Evet, kışkırtıcı ve komplocu iksirleri kişinin zeka seviyesini artırma etkisine sahip olmalı. Yoksa Danitz’in geleceği pek parlak olmazdı. Bunları düşünürken seramik kavanozu ıvır zıvır yığınının içine fırlattı.

Ardından gerçek dünyaya dönüp Trissy’nin verdiği ayrıntılı ritüeli incelemeye koyuldu.

Bu, dolunayda Bay Kapı ile konuşmasını sağlayacak bir ritüeldi.

Toplam dokuz mücevher mi? Bu kadarı da fazla savurganlık değil mi? Okurken kendi kendine mırıldandı.

Epey bağış yapmış bir zengin olmasına rağmen elinde hâlâ nakit olarak yaklaşık otuz bin pound (on dört bin pound nakit, on beş bin pound değerinde külçe altın, otuz beş pound değerinde altın para ve biraz da bozukluk) bulunuyordu. Mücevherleri alamayacak durumda değildi ama bu kadarı sadece israftı.

On saniyeden fazla düşündükten sonra, tarihi boşluktaki görüntüleri yedek olarak kullanmayı denemeye karar verdi. Sonuçta Bay Kapı’yı memnun etmek gibi bir niyeti yoktu. Ritüel bittip mücevherler kaybolduğunda, Bay Kapı ona hiçbir şey yapamazdı.

Eğer işe yaramazsa bir kuyumcudan satın almayı düşünürüm. Klein ayağa kalktı ve kiralık dairenin dışındaki odada bir ritüel hazırladı.

Diğer hazırlıklarını da tamamladıktan sonra sağ elini uzattı; önündeki boşluğu yavaşça ve güçlü bir hareketle kavradı.

Boşluktan pirinçten yapılma kadim bir anahtar çıkardı.

Bu, Bay Kapı’yı çağırmak için gereken kilit eşya, yani usta anahtar idi.

Hemen ardından Klein, önündeki boşluğu bir kez daha ciddiyetle kavradı ve oradan başka bir nesne çekip çıkardı.

Eşya, dolunay şeklinde huzurlu bir parıltı yayıyordu. Etrafına bir sıra kızıl mücevher gömülmüştü. Ortasında ayı temsil eden bir sembol ve birçok gizemli desen vardı.

Kızıl Mehtap Tacı!

Şu anda Sharron’a ait olan Kızıl Mehtap Tacıydı bu!

Dolunay etkisi yaratarak usta anahtarı tutan kişinin Bay Kapı’nın sayıklamalarını duymasını sağlayabilirdi.

Eğer sadece Bay Kapı’nın ne diye bağırdığını duymak isteseydi bu kadarı yeterli olurdu. Başka bir ritüel yapmasına gerek kalmazdı ancak amacı meleklerin kralı ile bizzat konuşmaktı. Bu yüzden prosedüre uymak zorundaydı.

Usta anahtar ile Kızıl Mehtap Tacı’nı sunağa yerleştirdikten sonra bir an düşünüp sağ elini tekrar uzattı ve boşluktan bir şeyler çekti.

Bu kez elinde elmas ve nefritlerle süslenmiş görkemli bir kolye vardı.

Hmm... Dwayne Dantès olarak edindiğim deneyimler işe yarıyor doğrusu. Yoksa yüksek sosyeteden bu kadar çok kadınla nasıl bir araya gelip dans edebilir, farklı tarz ve malzemelerdeki aksesuarları nasıl görebilirdim? Yakından gözlemleme fırsatım olmasaydı, tarihi boşluktaki o görüntüleri öyle kolayca nasıl çağırabilirdim? Bu görüntü on beş dakika dayanabilir. Bu da fazlasıyla yeterli. Basit hedefine ulaşan Klein, memnuniyetle içini çekti.

Sonra geçmişte tanıdığı hanımefendilerden ihtiyaç duyduğu dokuz mücevheri toplamak üzere sağ elini uzatmaya devam etti.

Bir saniye sonra eli havada asılı kaldı ve yüz ifadesi garipleşti.

Tarihi boşluktan aynı anda sadece üç görüntü çağırabileceğimi unuttum. Şimdi ne yapacağım? Bu kolyeyi değiştirip üzerinde en az dokuz mücevher olan tek bir aksesuar mı bulmalıyım? Hmm, daha önce böyle bir şey görüp görmediğimi düşüneyim. Evet, hatırlamak için rüya kehanetini kullanabilirim. Bu... Rüya kehaneti gerçekten böyle zamanlar için mi var? Kahin ve geçmişin bilgini yolları birbirine oldukça uyumluymuş. Eh, bu da büyünün sınırlarını zorlayan bir yöntem. Düşüncelere dalan Klein, tam bir sandalye bulup kehanete başlayacakken aniden kaşlarını çattı.

Bir şeylerin ters gittiğini fark etti.

Normal şartlar altında, aynı anda yalnızca üç tarihi boşluk görüntüsü çağırabileceğini unutması imkansızdı.

Bu, maneviyatımdan gelen ince bir uyarı mı? Sunağın üzerindeki usta anahtar ile Kızıl Mehtap Tacı’na bakarak sağ elini hafifçe salladı ve onları gözden kaybetti.

Saat yönünün tersine dört adım atıp onurlandırıcı unvanı fısıldadı. Gri sisin üzerine çıkıp budala makamına oturdu.

Bir kağıt ve kalem var edip dikkatlice yazdı:

Şu an Bay Kapı ile konuşmak tehlikeli.

Bu kehanet doğrudan Bay Kapı’ya yönelik olduğu için Klein’ın belli bir geri tepmeye maruz kalacağı kesindi. Ancak Sefirah Şatosu üzerinde temel bir sahiplik elde ettiği için bir meleğin gücünü kullanabiliyordu; bu yüzden Bay Kapı’ya karşı koyabileceğine inanıyordu. Ne de olsa o sürgün edilmiş ve mühürlenmişti.

Sol bileğindeki ruh sarkacını çıkarıp sol eliyle tuttu ve kağıdın üzerinde asılı kalmasını sağladı.

Gözlerini kapattı ve kehanet sözlerini gergin bir şekilde içinden yedi kez tekrarladı.

Sessizce, zihninden bir gölge geçiverdi. Bu gölge, ruhani algı yeteneğini tamamen perdelemiş gibiydi.

Hızla gözlerini açtı ve kedi gözü taşından kolyenin toza dönüştüğünü gördü.

Sefirah Şatosu’nu yavaş yavaş kontrol etmeye başladıktan sonra bazı kehanetler daha gizli hale geldi. Bir kazaya yol açmaz, değil mi?

Evet, bu durum güvenliğimin tehlikede olmasından mı kaynaklanıyor, yoksa Bay Kapı ile aramdaki farkın bir dereceye kadar kapanmasından mı? Elbette bu, mühürlü durumdaki Bay Kapı için geçerli. Ya da belki de ikisinin birleşimi mi?

Şu anki sonuç, Bay Kapı ile konuşmanın son derece büyük bir tehlike barındırdığını gösteriyor. Ama neden? Klein kaşlarını çattı, mantıklı bir tahmin ya da açıklama bulamadı.

Bir süre sonra arkasındaki yüksek arkalıklı sandalyeye yaslandı ve iç çekerek başını salladı. İlk planından vazgeçti.

Sadece diğer alanlarda daha fazla hazırlık yapabilirim... Sol elini bastırdığında, kedi gözü kolye anında eski haline döndü. Ne de olsa bu, yalnızca gri sisin üzerindeki bir projeksiyondu.

Az önceki kehanette yaşanan değişimler yüzünden Klein bazı bağlantılar kurdu. Belki de Hornacis sıradağlarının ana zirvesindeki kıvrımlı ve şeffaf kurtçukların sırlarını kurcalamak artık eskisi kadar tehlikeli olmayabilirdi.

Bunun Antigonus ailesine ait 1. Seviye bir melek olması son derece muhtemel. Hatta Leonard’ın bahsettiği yarım budala bile olabilir. Eğer bu kurcalamaya biraz daha dayanabilirsem, doğrudan 2. Seviye mucize yaratan ya da 1. Seviye gizemlerin hizmetkarı formüllerini çözebilirim. Hmm, sadece tek bir şansım var. Deli bir canavarla uğraşırken ne gibi gelişmeler olacağını kestiremiyorum. Geçmişin bilgini iksirine tamamen alışana kadar bekleyip sonra deneyeceğim. Klein şakaklarını ovduktan sonra gri sisin üzerinden kayboldu.

Gerçek dünyaya döndükten sonra sunağı temizlemek için acele etmedi. Bunun yerine oturdu ve başka ne gibi olağandışı hazırlıklar yapabileceğini ciddi ciddi düşündü.

Normal sayılabilecek hazırlıklar şunlardı: İş birliğinin detaylarını görüşmek üzere Gizem Kraliçesi ile bir kez görüşmek; Will Auceptin, Reinette Tinekerr ve Pallez Zoroast’a daha fazla hediye vermek; Gece Tanrıçası’na dua edip münzevi Arianna’nın tarihi boşluktaki görüntüsünü çağırma şansını artırmak; geçmişin bilgini yeteneklerinin özüne iyice alışmak...

Sıra dışı olanlar ise tamamen Klein’ın kendi hayal gücüne kalmıştı.

Biraz düşündükten sonra Klein’ın ifadesi ciddileşti. Hafifçe kaşlarını çatarak sağ elini boşluğa uzattı.

Bu kez hiçbir şey çekip çıkaramadı.

Klein bunu on kez daha denedi ancak hepsi başarısızlıkla sonuçlandı. Şu gerçeği kabul etmekten başka çaresi kalmamıştı:

Sadece kendi gücüne dayanarak bunu başarması imkansızdı!

Ardından cüzdanını çıkarıp içinden bir kağıt turna aldı. Kurşun kalemle üzerine yazdı:

Bana biraz şans ver. Sana Srenzo Restoranı’ndan dondurma getireceğim.

Kağıt turnayı katladıktan sonra odaya geçip yatağa uzandı. Uyuyarak maneviyatını tazeledi.

Puslu rüyasında, ince gümüş yılanların bir yanıt oluşturduğunu gördü:

Beş!

Sorun değil. Klein gülümsedi ve söz verdi.

Bir sonraki an uyandı.

Doğrulup sağ elini tekrar uzattı, toplam on kez boşluğu kavradı.

Yine tamamen başarısız olmuştu!

Yeterince şanslı olsam bile yapamıyorum... Çok zor... Klein gayriihtiyari olarak parmağıyla yatağın kenarına vurmak istedi ama anında kendini tuttu. Bu, gri sisin üzerindeki alışkanlığıydı; bunu gerçek dünyaya taşıması uygun olmazdı.

Uzun süre odada bir aşağı bir yukarı yürüdükten sonra her türlü bağlantıyı enine boyuna düşündü. Sonunda yatak odasından çıkıp dışarıdaki henüz toplanmamış sunağın yanına gitti. Bir eşyayı gerçek dünyaya geri getirdi.

Bu, koyu kahverengi kapaklı, keçi derisinden yapılmış kadim bir kitaptı.

Groselle’in Seyahatleri.

Kitabı eline alıp derin bir nefes aldı, sanki bir şeyi hissetmeye çalışırcasına gözlerini yarı yarıya kapattı.

Yavaşça sağ elini uzattı ve çok hafifçe kavradı.

Başarısızlık.

Bir kez daha denedi.

Yine başarısız oldu.

Arka arkaya gelen beş başarısız denemenin ardından Klein’ın hareketleri iyice yavaşladı. Sanki kor ateşle parıldayan bir fırından çıplak elle kömür parçası çıkarmaya çalışıyordu.

Birden kolundaki kaslar gerildi ve elini büyük bir dikkatle geriye doğru çekti.

Ağır ağır gerileyen sağ eli, ardında donuk ve kadim görünümlü bir tüy kalem sürüklüyordu.

Bu kalem, Güney Kıtası’ndaki Batı Balam’ın Kuzey Eyaleti’nde yer alan Diriliş Meydanı’ndan, tam olarak Ince Zangwill’in cesedinin hemen yanı başından gelmişti.

Amon’un kardeşi onu yerden almadan önceki haliyle, 0-08’in ta kendisiydi.