003

[AI CENSORSHIP BLOCKED THIS CHUNK - RAW ENGLISH RETAINED]

Allow me to rewind the story a little further.

There I was in my bedroom, studying for exams─it was the end of September, the final stretch, and I must say that my feverish zeal was a fearsome thing indeed.

I was so intensely devoted to the pursuit of knowledge that no one could even get near me, but Karen just waltzed up and plunked her breasts down on top of my head.

“Heyyy, big brotherrr. It’s your beloved boobies, big brotherrr.”

“…”

The big brother comes off looking bad, and the little sister comes off looking stupid.

It wasn’t like this back in April or May.

How did it come to this…when did we start coming off like this? I’d always endeavored to be an exemplary brother to my little sisters.

“What is it. What do you need, Karen?”

“A fine question. But not the pertinent one.”

What an irritating attitude. She’s as flighty as a feather.

“The correct question would be, ‘When should we go?’”

“You make it sound like I’ve agreed to go somewhere with you. To begin with, it’d be so wrong if we could communicate like that, like we were psychics. Now get your enormous boobs off my head and answer my question already. What do you need?”

“Let’s see, what do I need? The truth is, I think you already know what I need, big brother.”

“Okay. Don’t tell me what you need. Just remove your enormous boobs, that’s plenty. The boobs, if you please.”

“Fine. I’ll back off this time.”

She backed off.

Well, I say enormous, but they weren’t Hanekawa-caliber, and if you factored in height relative to size, the comparison wasn’t even worth making.

“Okay. Now that you’ve had your fill of touching your little sister’s boobies, big brother, will you listen to what I have to say? Since I laid my boobies by your ear, won’t you lend it to me in return?”

“I don’t know what Tsukihi’s been telling you, but this time I’m utterly not to blame, okay? You unilaterally laid those balloons on me, okay?”

“Unilaterally? I’m shocked to hear you say that. Just as some people’s hearts accept God’s grace, your head accepted Karen’s boobies.”

“I’ve had enough of your made-up sayings.”

Apparently I was going to have to call a halt to my exam prep─what can you do? I don’t know what she wanted my ear for, but it looked like I had no choice but to lend it.

I mean, since the incident with the swindler back in July, she’d stopped bottling things up (let alone going on the rampage) and learned how to ask her older brother for advice like a proper little sister, that was an improvement, right?

“So. Let’s hear it.”

“You want to hear it? Guess I’ve got no-o-o choice then,” Karen said smugly.

Not the kind of attitude you’d expect from someone who was asking for advice, but since she could beat me up, I decided to overlook that.

“The fact is, I need your help. Save me, big brother.”

Not quite what I was expecting from someone who was acting so big, but she was so physically large that even if she acted small, it wouldn’t make much of a difference.

“Save you? Heheh. Would you look at that. Listen, Karen, people can’t save other people. People just go and get saved on their own.”

“Quit talking that nonsense or I’ll pound you.”

She brushed me off…

That is, I had a brush with death.

Well, not like it wasn’t my own fault for espousing a philosophy that wasn’t even mine, but why’s my little sister have to crack down on me like that?

“I’m telling you to cut the shit and give me some advice, dumbass. You cruising for a bruising?”

She started cracking the knuckles on both fists.

This was more than a crackdown, she was going to stamp me out.

I was about to be shut up. Permanently.

In a last-ditch effort to demonstrate my dignity as a big brother, I said, “Understood, I’ll give it. I’ll give it, so hurry up and talk. Chop chop.”

“Ehehe, whoopee, score!”

She got all childlike and innocent all of a sudden. It was like riding a rollercoaster.

“Thanks, big brother, that makes me so happy! I’ll give you a peek at my boobies while we talk to say thank you! Peek! Peek!”

“…”

Looks like we’ve got a feral little sister in the house.

With a sister like her, I’ll probably fail my exams no matter how hard I study. They say it’s always those closest to you who trip you up in the end…

“Hey, big brother! You can stroke these legs while you listen! Aren’t they shapely!”

“Sure, if toothpick is a shape. And there will be no stroking. Now if you don’t want to turn me into the silent type, hurry up and tell me what it is you want my advice about.”

“It’s a tree,” she said abruptly.

A total non-sequitur.

That is, she didn’t telegraph the topic at all─which I’m sure is a fearsome skill to wield in combat, but in conversation it just makes you a bad conversationalist.

It made me keenly aware of the difference between the art of war and the art of conversation.

But if I didn’t get the conversation back on track, I could end up with a different kind of keen sensation, so I nodded soberly. “Ah, a tree, you say? I see, I see.”

I was appeasing my little sister.

I’m the kind of guy who can make the tough decisions…like not hesitating to be obsequious towards my little sister in the service of my goal─however I dress it up, though, in this case my goal wasI don’t want my little sister to hit me.

The A of Araragi also stands for Appease!

“But of course, makes perfect sense. Who else would you talk to about a tree but me.”

“Thunderbolt Punch!”

I got hit anyway.

She may be an idiot, but I guess she still picked up on the fact that I was making an idiot out of her.

“The Thunderbolt Punch, a strike employing the power of static electricity!”

“That clearly employed the power of your muscles!”

“A tree was discovered at the dojo, and everyone’s treating it like it’s in the way. So I want to save it. But I don’t have the power to, so please big brother, do something. I know you’ll be able to do something. I believe in you. Now show me that you can live up to my expectations. Show me.”

“…?”

As I recall, “speak like water running down a board” was an idiom originally used for describing the fluid speech of silent film narrators, but the way Karen embodied it felt more like a cold shower.

Transmit failure, I’m not getting any of this…

“Come on. Don’t you get it? Man, you’re slow on the uptake, big brother. If you can’t get motivated without seeing some titties, just say so already.”

“What do you take your own brother for, the Turtle Hermit?”

“Ahaha. If only my big brother was Master Roshi, that would be amazing. Though I guess Master Roshi minus his strength would be kind of like you.”

“If you took away the Turtle Hermit’s strength, what would that leave?”

“A turtle?”

“I’ll take the hermit!”

Still, a big brother who can’t understand what his little sister’s talking about would be pitiful, so I decided to make an effort to make sense of her story.

“A tree was discovered at the dojo… You mean like some timber, to use for breaking?”

“No. What a horrible thing to say. Want me to rearrange your face for you?”

“Who’s being horrible here? As if I’d let you rearrange it.”

“Let’s see, so there’s the dojo, right? Like so.”

Karen started explaining with motions and gesticulations. But it’s hard to imagine how gesticulations could help in explaining the existence of a dojo, and indeed, I didn’t understand her explanation at all.

Fine.

Forget the details, for now let’s focus on the big picture.

I don’t know about the “like so” part, but basically there’s a dojo? And that dojo is the practical combat dojo you attend?

With you so far.

“The dojo’s been around for fifty years. It’s a big, beautiful /an-tee-duh-loo-vee-un/ dojo.”

“Seemed like ‘antediluvian’ wasn’t spelled out just now. You don’t know how, do you? Well, whatever. So, what’s wrong with the dojo?”

“Nothing’s wrong with the dojo.”

“I’m sorry?”

What the heck? I was quickly starting to suspect that asking my advice was merely a pretext for disrupting my exam prep…

“It’s ’round back of the dojo.”

“’Round back?”

“’Round back, not a roundhouse.”

“I wasn’t confused. I don’t exactly have roundhouses on my mind all the time.”

“Back in the day I used to think the Round House must be an awesome school of martial arts or something. A warrior clan like the Tairas or Minamotos. I was so disappointed to find out it was just a single move…but watch out, big brother, watch out, don’t derail the conversation. We’re talking ’round back here, not a roundhouse.”

“You’re the only one who’s mixed up.”

She’s the worst explainer.

I started to wish she would draw me a picture instead.

“By back I mean backyard. There’s a courtyard behind the dojo. And that’s where the tree was discovered.”

“Yeah, but this ‘discovered’ part is the part I really don’t get… Are you basically saying some lumber was lying on the ground in the courtyard behind the dojo?”

“You don’t understand a thing, do you, big brother? That’s not what I’m saying at all. All you ever think about is boobies, so that’s how you start to see the world. That’s how you see your own little sister.”

“No, I don’t, and never mind what goes on in there the rest of the time, right now I’m just worried about you.”

“Yeah? Thanks for worrying about me, big brother!”

She turned cute all of a sudden.

She only hears the good parts.

“It’s not lumber. It’s not for breaking. It’s a living tree. Roots in the ground and everything.”

“Hunh?”

“No good? You still don’t get it?”

“No. I think I get it, but…”

By getting it, I no longer got it.

Or it got harder to get.

I’d gotten the vague impression she was telling me that one day some mysterious lumber had been on the ground in the backyard of the dojo─had been put there, or brought there─but a living tree? With roots in the ground?

“Let me get this straight, Karen.”

“Ha, no need.”

“Indulge me. So you’re saying that there’s a tree growing in the backyard of the dojo you go to…but you never noticed it before now?”

“It wasn’t just me. It’s not like someone else would ever notice something I didn’t, right?”

"Hatalısın ama sendeki bu özgüven de yabana atılır cinsten değil hani."

"Sadece ben değil, herkes öyleydi. Mekânın sahibi olan Sensei bile dahil. Orada bir ağaç olduğunu daha yeni fark ettik. Üstelik biz sadece dojo içinde çalışmıyoruz, biliyorsun dışarıda da antrenman yapıyoruz."

"Hı hı... Tabii, dışarıda karate antrenmanı yapmak kulağa mantıklı geliyor."

Ancak avluda antrenman yapıyorlarsa hikaye gitgide daha da garipleşiyordu.

Bu avlu başından beri aktif olarak kullanılıyordu; peki, nasıl olmuştu da kimse orada büyüyen o koca ağacı fark etmemişti?

"Sonra geçenlerde onu buldum. 'Bu da ne? Sen hep burada mıydın yüce ağaç hazretleri?' dedim."

"Ha? Sen resmi mi konuşabiliyorsun?"

"Bu kadar şaşırma, tabii ki konuşabiliyorum. Hak edenlere karşı. Bu kadarı temel bir görgü kuralı sonuçta."

"Ama bana bir kez bile öyle hitap etmedin."

"Az önce ne dedim? Hak edenlere karşı."

Lafı hiç dolandırmıyor küçük kardeşim.

Acaba abisinin duygularının incinebileceği hiç aklına gelmiyor mu?

"Karen, bana karşı resmi olmana gerek yok ama bir denesene, abinle öyle konuşmak nasıl bir hismiş görelim."

"İçten gelmeyerek mi? Peki. 'Yüce abim, naçizane memelerime lütfedip bir bakmak ister miydiniz?'"

"İstemezdim. Tamam. Hikayeye devam et."

"'Bu da ne? Siz hep burada mıydınız yüce meme hazretleri?' dedim."

"Yine çorbaya çevirdin her şeyi. Eğer avluda o zamana kadar fark edilmemiş memeler olsaydı, asıl o zaman büyük mesele çıkardı."

"Ağaç da büyük meseleydi! Yani, kimse fark etmemişti. Ortalık ana baba gününe döndü, herkes 'Ha? Bunun burada ne işi var? Birisi bunu gece yarısı buraya mı dikti?' diyordu."

"..."

"Ortalık ana baba günü deyince sanki böyle hani bir panayır yeri gibi geliyor kulağa, değil mi? Sosisçi teyzelerin olduğu bir panayır gibi."

"Benim susuyor olmam sıkıldığım anlamına gelmiyor, komik bir şeyler söylemek için kendini bu kadar zorlamana gerek yok."

"Bence en iyi sosisler onlarda olurdu. Yani, en 'sosis'lisi."

"Belki de biraz susma sırasını sana vermeliyiz! Eee, asıl durum nasıldı? Geride bir iz kalmış mıydı?"

"Ha? Ah, hayır abi, henüz orada bir şey yemedim. Kalan falan yok, üzgünüm."

"Sosisleri sormuyorum. Birinin gece yarısı avluya girip o ağacı diktiğine dair bir iz olup olmadığını soruyorum. Bu büyük bir operasyon, etrafındaki toprağı incelemek bile size bir şeyler söylemiş olmalı."

"Evet. Eminim sana bile bir şeyler söylerdi abi."

"Benden yardım mı istiyorsun yoksa benimle dalga mı geçiyorsun? Hangisi?"

"Hem dalga geçiyorum hem de yardım istiyorum."

"Zekilik yapmaya çalışma."

"Öyle bir iz falan yoktu. Kökleri toprağa sımsıkı tutunmuştu. Kazma veya dikme işlemine dair hiçbir kanıt yoktu. Tabii ne Sensei ne de diğer öğrenciler toprak veya ağaç uzmanı, bu yüzden yüzde yüz kesin konuşamam ama görünen o ki o ağaç sanki ezelden beri oradaymış gibi duruyor. Antediluviyan bir ağaç gibi, sanki onlarca, yüzlerce yıldır orada büyüyormuş gibi."

"Hımm..."

Karen sadece "antediluviyan" kelimesinin nasıl yazıldığını bilmemekle kalmıyor, onu muhtemelen sadece "eski" kelimesinin havalı bir eş anlamlısı sanıyor.

Nasıl oluyor da bu kadar iyi notlar alabiliyor bu kız?

Sistemi bir şekilde kendi lehine kullanmanın yolunu bulmuş olmalı.

"Ama bu... biraz ürkütücü. Herkesin her an antrenman yaptığı ya da başka şeyler için kullandığı bir avluda, kimsenin fark etmediği bir ağacın büyümesi—"

"Mesele de bu zaten abi!"

Karen yere bir tokat attı.

Şak diye bir ses çıktı.

Benim yer döşemelerinden ne istiyor bu kız?

"Herkes böyle söylüyor! Ne yani, sen de mi onlardan yanasın abi?!"

"Hayır, hayır, tabii ki senin yanındayım." Kardeşimi hemen yatıştırmaya çalıştım. Bunu alışkanlık haline getirmiştim galiba; bu abinin de hiç haysiyeti kalmamış, değil mi? "Eee? Tam olarak ne diyorlar Karen?"

"Herkes ağacın ürkütücü olduğunu söyleyip duruyor. Korkunçmuş ya da tuhafmış. Tabii Sensei böyle bir şey demiyor ama disiplinden nasibini almamış bütün Senpai ve Kohai tayfası tırsıyorlar."

"..."

Senpai'lerini Kohai'leriyle bir tutuyor. Sensei'si dışında birine karşı resmi konuştuğunu varsaysak bile, bu çok küçük ve seçkin bir grup olmalı...

"Tuhaf, demek öyle? Bu biraz aşırı kaçsa da onları neden böyle düşündüğünü anlayabiliyorum."

Uygun bir benzetme mi emin değilim ama odanı temizlerken kitaplığında daha önce hiç gördüğünü hatırlamadığın bir kitap bulmaya benzemiyor mu bu?

Satın aldığını hatırlamadığın, okuduğunu hatırlamadığın bir kitap.

Sanki hep oradaymış gibi rafta duruyor; dehşet verici olmasa bile insanı biraz huzursuz eder.

"Anladım. Demek en sonunda sen de onların tarafına geçtin. Sen de onlardan birisin."

"Onlardan biri mi? Sürekli onlardan bahsedip duruyorsun ama ben o insanların tek birini bile tanımıyorum..."

"Tanımadığın insanların tarafını nasıl tutarsın! İnanman gereken kişi benim! Gerçekten beni bırakıp elin yabancısını mı dinleyeceksin?"

İyice celallenmişti.

Korkunç bir küçük kardeş. Üstelik korkunç olduğu kadar da aptal.

Korkunç ve aptal bir küçük kardeşten daha kötü ne olabilir?

Belki çok şey istiyorum ama birazcık olsun moé olmayı denesen olmaz mı?

"En azından beni bir dinle! Bize eşit davranamaz mısın, hani adalet falan?"

"Tamam, tamam. Eşit davranacağım. Yani, sen öyle hissetmiyor musun?"

"Ha? Ne hakkında?" Karen boş boş baktı. "Şey, biz ne konuşuyorduk?"

"Konuyu dağıtma. Kendi anlattığın hikayenin ipini kaçırıyorsun. Avluda daha önce fark etmediğin bir ağacın büyümesi sana hiç mi tuhaf gelmedi?"

"I-ıh. Elbette şaşırdım ama tırsmadım. Ben yakitori yerken hep taşlık sipariş ederim, o yüzden yüreklidimdir."

"O işler öyle yürümüyor, ayrıca cesaretin mideyle değil kalple bir alakası olduğunu sanıyorum."

"Sorun değil. Kalp de sipariş ederim genelde."

Şimdi söyleyince aklıma geldi, bu kız gerçekten sakatat seviyor.

"Hatta bunu ilk fark ettiğimde kendime dövüş sanatçısı dediğim için utanç duydum. O kadar utandım ki intihar etmeyi bile düşündüm."

"Görünüşe göre bir dövüş sanatçısı olacak zihinsel dayanıklılığa sahip değilsin..."

"Başkalarının da aynı şeyi hissetmesini ummuştum ama görünüşe göre öyle olmamış."

Laf sokmamı tamamen görmezden gelen Karen, gözlerinde alışılmadık derecede kederli bir bakışla devam etti. Hayır, sadece alışılmadık değil. O, gözlerinde asla öyle bir bakış olacak biri değildir. Bu da demek oluyordu ki; bu durum ona sandığımdan daha büyük bir şok yaşatmıştı.

"Ve korktukları için... Onu kesmekten bahsediyorlar."