Tutsaklık ve Özürler

Ah, bunun bedelini ödeyecek…

Hareketsiz kalmışken özür dilemek mi? Ne pis bir numara! Ama o an, hâlâ kıpırdayamazken ona haddini bildirmeye kalksam, kim bilir bana neler yapardı.

M-merak etme. Biz arkadaşız, değil mi? Eve gelmeyen bendim, benim hatam! Vicdanın rahatladığına göre şimdi sen de—

Ancak Darkness ile Megumin, Aqua'yı bir kenara itiverdi.

Darkness: “Ah! Şimdi fark ettim…”

Megumin: “…bu halde onunla ne kadar eğlenebiliriz!”

Fener, onların şeytani sırıtışlarını aydınlatıyordu.

Alderp, bu kargaşayı duyup korumasıyla birlikte loş mutfağa koşarak geldi.

“Neler oluyor burada Allah aşkına?! Hırsız mı bas—? Dur bir dakika, neler dönüyor burada böyle?!”

İçeri girer girmez beni görüp duraksadı.

Onu görür görmez, “Yardım ediiin!” diye feryat ettim.

Darkness, bana yukarıdan bakıyor, durumdan keyif alıyordu. “Hayır, ‘Yardım ediiin!’ değil! Sana ne diyeceğini söylemiştim: ‘Son zamanlarda bu kadar burnu havada davrandığım için özür dilerim! Sana dertten başka bir şey yaşattığım için özür dilerim! Seni defalarca utandırdığım için özür dilerim!’”

“Özür dilerim! Sana dert açtığım için özür dilerim! Seni utandırdığım için özür dilerim!”

“O sözleri bir daha duymak istiyorum—o daha önce söylediğin havalı sözleri! Hadi söyle bakalım: Patlamam kaç puandı?”

“Yeter! O, sadece bir kere söyleyebileceğim bir şeydi! Bir daha söyletmeye çalışma; utanç verici!”

“Hayır, değil! Hadi söyle—hadi ama, utanma!”

“Bwa-ha-ha-ha-ha! Arada bir kontrol bende olunca hoşuma gidiyor sanırım! Şimdi, sıradaki söyleyeceğin şey…”

Gözyaşlarımla, bir zamanlar nefret ettiğim adama döndüm ve ondan yardım dilendim.

“Lord Alderrrrrp!!”