İsimsiz Kısım

BAŞLIK: Bağlama ve İtiraflar

Chris’i isteksizce bıraktım. Wiz’in dükkanından aldığım çakmağı çıkardım ve soluk ışık, kendine sarılmış, gözleri yaşlarla dolmuş Chris’i aydınlattı.

“Hımm… hımm… Elleriniz her yerimdeydi… Şimdi nasıl gelin olurum ben?”

“Peki, ne yapmamı bekliyordunuz? Sizi hırsız sandım! Sizi zapt edecek iyi bir becerim yok. Hadi bakalım, beni mahkemeye verin. Kazanacağıma eminim.”

“Size sonra Bağlama diye faydalı bir beceri öğretebilirim…”

Hıçkıran Chris’e bir kez daha baktım. Siyah tayt, siyah tişört giymişti, hatta ağzına siyah bir bez bağlamıştı. Tabii, böyle bir kılıkla birinin evine gizlice giriyorsa…

“Demek o herkesin bahsettiği dürüst hırsız sizsiniz, öyle mi?”

“Ta kendisiyim. Hey, siz ne arıyorsunuz burada?”

Ona kısa bir özet geçtim. Chris yüzünü buruşturdu.

“K-karanlık burada mı demek istiyorsunuz?! Ah, hayır, bu kötü oldu! Eğer böyle şeyler yaptığımı öğrenirse, çok kızacak!”

“Başka ne bekliyordunuz ki? Dürüst bir hırsız bile sonuçta insanları soyuyor. Neyse, Darkness sizi sever. Sadece özür dilerseniz, muhtemelen sizi öldürtmez. Yanlış yanlıştır. Yaptığınızın sorumluluğunu alın ve bedelini ödeyin.”

“Durun! Büyük bir hata yapıyorsunuz; yemin ederim bunun bir nedeni var!”

Tabii ki onun da nedenleri vardı. Ama benim de vardı. Şimdi kahramanca bir şey yapmam gerekiyordu.

Ayrıca, Darkness’ın arkadaşı olduğu için onu cezalandırmak muhtemelen daha zor olurdu. Zaten çaldığı tüm soylular paralarını yasa dışı yollarla kazanmışlardı ve kimse büyük bir kamu davası istemezdi. Eğer doğru oynarsa, Chris’in mahkeme dışı bir anlaşmayla kurtulabileceğini düşündüm.

Bütün bunları düşünmekle meşgulken, bize doğru gelen bir şeyler duydum. Sanırım çok fazla gürültü yapmıştık.

Chris, yerde oturduğu yerden bana baktı, kararını vermiş gibiydi. “Görünüşe göre başka seçeneğim yok. Size gerçekte ne olduğunu anlatacağım. Eğer her şeyi Darkness’a açıklarsak, eminim anlayacaktır, hatta muhtemelen yardım bile eder!”

O kararlı gözler bana çok kötü bir his verdi. Ne geleceğini biliyordum.

“Bu soyluların evlerine girip onlardan çalmamın iyi bir nedeni var…”

Her zaman olan buydu: Yine tehlikeli bir maceranın içine düşecektim!

“Hayır, orada dur; duymak istemiyorum! Darkness’a da anlatmak zorunda değilsin!”

Chris bu patlamaya şaşkınlıkla baktı. Ama ben Darkness’ı tanırdım. O kadar kalındı ki, kötü bir şey olduğunu duyarsa asla peşini bırakmazdı. Kahramanca bir şey yapmak istiyordum, evet, ama bundan daha da fazlası, güvenli bir şey yapmak istiyordum. Ve bu konuşma nereye giderse gitsin, büyük ihtimalle tehlike içerirdi.

“Ha? A-ama…”

“Hayır! Hadi, biri gelmeden kaç! Seni hiç görmemiş gibi yapacağım!” Chris’i mutfağa doğru itmeye başladım.

“N-ne? Ama ben… yardımınızı gerçekten istiyorum…”

“La-la-la, duyamıyorum! Neyse, bir düşünün! Bu tarafa doğru iğrenç, azgın bir lord geliyor! Eğer burada kadın bir hırsız görürse…”

“B-beni bugünlük yok sayın! Size ne olduğunu anlatmak için başka bir fırsat bulurum!”

“Hayır, geri gelmeyin! H-hatta, bana Bağlama kullanın! O zaman nasıl kaçtığınıza dair bir bahanem olur!”

“İ-iyi fikir! İşte başlıyor—Bağlama!”

Chris bir ip çıkardı ve beceriyi çağırdı, vücudum bağlandı. Sonra mutfak penceresinden geceye doğru hızla uzaklaştı.

Kazuma, iyi misin?!

İlk gelen, elinde fenerle Darkness’tı. Aqua ve Megumin de hemen arkasındaydı.

“Eyvah…!” diye haykırdı Megumin. “Biri Kazuma’ya Bağlama kullanmış! Hırsıza ne oldu peki?!”

“Neredeyse yakalıyordum ama kaçtı! Gardım düşüktü, o zaman beni yakaladı…!” İçinde bulunduğum çıkmazda gerçekten hayal kırıklığına uğramış gibi görünmek için elimden geleni yaptım.

“Demek kaçtı. Yine de senin hatan değil. Bu kişi, birbiri ardına ağır korunan soylu lüks dairelerine girip çıktı ve henüz yakalanamadı. Ben daha çok senin için endişeleniyorum. Yaralandın mı? Ne tür bir insanla karşı karşıyayız burada?” Darkness yanıma diz çöktü ve bağları gevşetmeye çalıştı, ancak bu ipler Bağlama becerisiyle yaratıldığı için bu mümkün değildi.

“Hırsız tuhaf maskeli bir adamdı. Çılgınlar gibi hızlıydı; dikkatli olmazlarsa İblis Kralı’nın generallerinden birini bile gafil avlayabilirdi, bahse girerim.”

“B-bu oldukça çetin bir rakip olmalı—!” diye başladı Megumin, şaşkınlıkla.

O ana kadar hiçbir şey söylememiş olan Aqua, yanıma sokulup diz çöktü. “…Bu arada, Kazuma. Sanki bir kozanın içindeymişsin gibi görünüyorsun… Hiç hareket edebiliyor musun?”

“Ne düşünüyorsun? Neredeyse o hırsızı köşeye sıkıştırmıştım ama sonra bana Bağlama kullandı. Hey, sihrinle falan kurtulamaz mısın bundan? Ruh bariyerlerini falan kırabildiğini biliyorum.”

“Beni kim sanıyorsun? Elbette yapabilirim.” Gülümsüyordu.

“İşte benim Aqua’m, her zaman iş başındayken ortaya çıkar! Hadi çabuk ol ve beni çöz. Hareket edememek berbat bir şey.” Aqua’dan—her zamankinden biraz daha arkadaş canlısı davranan—yardım istedim, ama aynı zamanda içimde kötü bir his vardı.

“Hey, Kazuma. Biliyorum biraz garip bir zamanlama ama senden özür dilemek istiyorum…”

“…Ne için? Çıkar ağzındaki baklayı.”

Tamam, şimdi gerçekten kötü bir histi.

“Şey, biliyorsun… Kaleden o kadar uzun süre dönmeyince, zaman geçirmek için odanı dağıttım. Ve, ııı… Yaptığın o figür, ya da her neyse? Onunla oynarken biraz kırıldı.”

Şimdi kavga çıkarmak için can atıyordum. Bu iplerden kurtulduğumda, gününü gösterecektim. Ama şu an, üstünlük bende değildi. Yapabileceğim pek bir şey yoktu.

“H-hey, boş ver. Bir tane daha yaparım. Sadece özür dile, olsun bitsin. Ama önce, çabuk ol ve beni çöz…”

“Beni affedecek misin? Harika! O zaman itiraf edecek çok daha fazla şeyim var. Hepsini şimdi dökeyim içimi. Aslında, odanı kimse kullanmadığı için orada biraz içki içeyim dedim. Yani, kendi odamda içtiğimde, işim bittiğinde şişeleri ve artan atıştırmalıkları temizlemek ne kadar zahmetli oluyor, değil mi? Bu yüzden biraz sarhoş oldum ve… başka şeyleri de kırdım.” Yüzü, sesi değil ama, özür diler gibiydi, “Ü-üzgünüm!” diye cıvıldarken.