Kilitli Kapılar Ardında

“Yardımların için çok teşekkürler. Bayan Darkness yolculuktan iyice bitap düşmüş olmalı. Sabaha kadar uyanacağını hiç sanmıyorum. Kocam, Komekko ve ben de öyle derin uyuruz ki... Dışarıda kıyamet kopsa, bağırışlar gürültüler yükselse bile kolay kolay uyanmayız. Belli ki sen de yoruldun Kazuma. İyice dinlen!”

Beni ısrarla Megumin’in uyuduğu odaya doğru iteliyordu.

“Şey, t-tabii... Teşekkürler, gidip yatayım o zaman... Bu arada, Megumin ile uzun zamandır tanışıyoruz. Aramızda öyle... bir kaza falan yaşanmaz, içiniz rahat olsun. Bizim şu sapık Haçlı biraz fazla kuruntuludur. Onun dediklerine pek kulak asmayın, olur mu?”

“Ah, anlamaz olur muyum hiç, ne demek istediğini çok iyi biliyorum. Tabii kazara bir şey o-l-u-r-s-a da sorumluluğu üstleneceğinden hiç şüphem yok...!”

Anlamamıştı. En ufak bir fikri bile yoktu.

Beni son bir hamleyle Megumin’in odasına itip arkamdan fısıldadı: “Tatlı rüyalar...!”

Karanlık odaya dönüp hafifçe sövendim. Megumin oradaydı. Onu buraya ne zaman getirdiklerini hiç fark etmemiştim. Böyle uykudayken aslında ne kadar güzel bir kız olduğu çıkıyordu ortaya. Penceremizden süzülen azıcık ay ışığı yüzünde süzülüyor, yumuşacık Simsiyah saçlarını aydınlatıyordu. Onu böyle görmek içimde bir yerleri sızlattı...

...Ne saçmalıyordum ben, kendi kendime gelin güvey mi oluyordum? Megumin’i her gün görüyordum zaten. Bende aniden beliren bu romantik heves, muhtemelen şu ork olayından kalan bir travmaydı. Axel’a döndüğümüzde psikolojik destek almak için derhal sukkubuslara uğramam gerekecekti.

Gözlerim kapanıyordu, yorgunluktan bitaptım. Bedenimi yatağa bırakmaya hazırlanırken dışarıdan bir ses geldi:

“Kilit!”

Megumin’in annesi kapıyı büyüyle kilitlemişti. Elime geçecek paralar hakkında çenemi tutamayıp aptallık ettiğimin farkındaydım ama bu kadının da akıl sağlığından şüphe etmeye başlamıştım. Kızları mektuplarında ne yazmış olursa olsun, sadece mektuplardan tanıdıkları bir adama bu kadar güvenmek normal miydi? Ya da belki de kızlarının söylediklerine körü körüne inanıyorlardı.

...Aman, her neyse. Uyku vaktiydi.

Ancak odaya şöyle bir göz gezdirdiğimde acı gerçekle yüzleştim.

Odadaki tek futon, Megumin’in altında serili olandı.