Dehşetin Eşiğinde

Beni bir rahat bırakın ya! Pekala… Onlar benim işimi bitirmeden ben onların icabına bakmalıyım!

Tek bir an bile tereddüt etmeden hançerimi öne doğru savurdum ama o muazzam genlere sahip orklar, en ufak bir çaba sarf etmeden darbemden sıyrıldı.

"Harika! Bu iş hiç uzun sürmeyecek. Sadece uslu dur ve gözlerini kapat…!"

Hançeri elimden kolayca söküp aldılar ve beni sertçe yere savurdular.

Tam bir budalaydım. Orkların buralardaki diğer yaratıklar kadar güçlü olamayacağını sanmakla tam bir budalalık etmiştim!

"Yetişiiin! Megumin, her zamankinden yap! Hepsini tek seferde uçur!"

"Böyle dip dibeyken Patlama büyüsünü kullanırsam biz de güme gideriz! Darkness! Melankoli yapmayı bırak da Kazuma'ya yardım et artık…!"

Üzerime doğru uzanan ork elini görünce can havliyle bağırdı: "Anlaşabiliriz! Oturup konuşalım!"

"Yatakta mı? Seve seve! Anlat bakalım. Bütün utanç verici alışkanlıklarını dök ortaya! Hıss! Hıss! Hıss!"

Hızlı hızlı nefes alıp veren ork, üzerimdeki ceketi çekip yırttı.

Emen Dokunuş!

Yaratığı etkisiz hale getirmek için tek yapmam gereken bu beceriyi kullanmaktı. Beni altına alan orkun altından elimi uzattım ama yaratık elime vurup bileğimi yakaladı. Üstelik yetmezmiş gibi avucumun içini şapır şupur yaladı. Sanki tüylerim zaten diken diken değilmiş gibi!

Gerçekten Tanrım, beni affetmen için daha ne yapmam gerekiyor?!

Çığlığa yakın bir sesle son bir çaresiz hamlede bulundum!

"D-dur bir dakika! Durrr! Adın ne! Adını bile bilmiyorum, kaç yaşında olduğunu bile bilmiyorum! Bu benim ilk kez başıma geliyor olabilir, eğer bekaretimi sana kaybedeceksem en azından tanışmamız gerekmez mi?! Benim adım Satou Kazuma!"

"Ben Swatinaze, daha yeni on altıma bastım! Şimdi seni iyice tanıyacağız, hem de bütün vücudunu! Bırak da ufaklıkla tanışayım!"

"O çok utangaçtır! Hatta bence bugünlük birbirimiz hakkında yeterince şey öğrendik! O yüzden burada duralım n— Aaaahhh! Aqua! Aquaaa! Kurtar beni!"

"Kazuma, hayııır!"

Küçük bir kız çocuğu gibi çığlık atar haldeydim, Aqua da basıyordu çığlığı. Tam o sırada…

"Dipsiz Bataklık!"

Bu sesi tanıyordum. Ardından bir dizi haykırış yükseldi. Halen yerde serili halde başımı sesin geldiği yöne çevirdim; orkların devasa bir bataklığa battığını gördüm. Ve arkalarında…

"Yunyun! Sensin! Vaaaaah!"

Kızıl Büyü Klanı'nın kızını görünce yaşadığım rahatlama ile gözyaşları içinde hüngür hüngür ağlamaya başladım.

Üzerime tünemiş olan ork yutkunur. Aniden ortaya çıkıp arkadaşlarını yutan bataklık karşısında neye uğradığını şaşırmıştı. Yunyun'u pürdikkat izleyerek üzerimden kalktı.

Yüzüm gözyaşları içinde, sürünerek de olsa Yunyun'a doğru kaçtım.

"Yunyun! Yunyun! Çok teşekkür ederiiim!" diyerek ağlayıp kızın bacaklarına sarıldım.

"İyyy…! K-Kazuma Bey?! Sorun yok, artık güvendesiniz, lütfen ağlamayın… Öf… Şey… Bütün sümüğünüz en sevdiğim cübbeme bulaşacak…"

Yunyun biraz ne yapacağını bilemez gibiydi ama dediklerini pek seçemiyordum. Ork, bataklıktaki yoldaşlarına attığı kısa bakış dışında gözünü büyücüden ayırmıyordu. Onlara yardım etmek istiyor gibiydi fakat Yunyun oradayken hamle yapmaya cesaret edemiyordu.

Aqua, yerde kıvrıldığım yere yaklaşarak, "İyi olmana çok sevindim Kazuma… K-Kazuma?! Ne yapıyorsun?" dedi.

Gözyaşları yenilenirken onun ayak bileklerine sarıldım. Hayatımda hiç bu kadar korkmamıştım, İblis Kralı'nın generalleriyle yüzleşirken bile böyle dehşete kapılmamıştım.

"Tamam, geçti, şşt. Çok korkmuş olmalısın ama artık güvendesin. Seni koruyacağız," dedi Aqua, başımı okşayarak. Beni gerçekten rahatlattığını itiraf etmek biraz utanç vericiydi.

Orka göz ucuyla baktığımda, Yunyun'un cübbesini havalı (biraz da utangaç) bir şekilde savurduğunu gördüm. Asasını ileri doğru uzatıp haykırdı:

"Benim adım Yunyun! Üst düzey büyü kullanan bir Baş büyücüyüm! Kızıl Büyü Klanı'nın en iyi beş büyücüsünden biri ve klanın müstakbel lideriyim…! Siz orklar köyümüzün yakınına yerleştiniz. İyi komşular olduğumuz için bu seferlik gitmenize izin vereceğim. Şimdi arkadaşlarını al ve kaybol!"

Bunun üzerine ork, giysisinden bir parça yırtıp ip niyetine kullanarak batan yoldaşlarını kurtarmaya başladı.

Yunyun, "Kazuma," diye seslendi. "Şimdi tam sırası. Gidelim!"