Mahkeme Salonunda Kargaşa

"Bu kadarı da fazla ama! Durun, bir dakika dinleyin! Bu yargılamayı kafanıza göre uyduruyorsunuz! Hani nerede kanıtınız?! Bir insanı böyle dayanaksız şeylerle idama mahkûm edemezsiniz! Kafayı mı yediniz siz!"

"Sanık diline sahip çıksın!"

"Kazuma haklı, bu yapılan baştan aşağı yanlış! Tamam, kasabayı su bastıktan sonra boynumuza binen borç yüzünden sürekli söylenip duruyordu, kabul. Şehir lorduna kin beslediği de doğru, hatta bir gün kafayı yiyip patlayacağını ben de düşündüm ama birinin evine Koronatit ışınlayacak kadar yürek yok bunda!"

Hayda! Beni savunmaya mı çalışıyordu yoksa başımı daha da büyük bir belaya sokmaya mı?

Ben Aqua’nın ağzını kapatmak için çabalarken Megumin göz yamasını çıkardı.

"Pekala. Eğer Kazuma’yı terörist ilan etmeye bu kadar hevesliyseniz, gerçek terör nedir size göstereyim— O da ne! Ne yapıyorsunuz? Bırakın beni!"

Megumin’in kızıl gözleri parıldamaya başladığı an mübaşirler üzerine atıldı.

"Heyyy! Gerçekten burada ters giden bir şeyler var! Benim berrak gözlerim bu mahkeme salonundaki zalim kötülüğü görebiliyor! Biraz sabredin, burayı hemen arındıracağım— Durun! Bu iyi büyü! Kötü büyü değil! Bırakın da işimi yapayım!"

"Mahkeme salonunda her türlü büyü yasaktır! Aksi takdirde sihirli yalan detektörümüze müdahale edilebilir."

"Siz ikiniz, şunları dışarı çıkarın!" Sena da ayağa kalkıp Megumin ile Aqua’nın götürülmesi için emirler yağdırdı.

"Sessizlik! Sessizlik!… Düzen sağlansın dedim size, kafasız mahluklar!"

Yargıç sonunda sabrını taşırdı; bir yandan bağırıyor, bir yandan tokmağını kürsüye vuruyordu.

Mübaşirler Megumin ve Aqua’yı yaka paça dışarı çıkarırken…

"Sayın Yargıç. Buraya bakın."

O ana kadar tek kelime etmeyen Darkness, yakasından bir şey çıkardı.

Üzerinde bir tür arma bulunan, oldukça pahalı görünen bir kolyeydi bu.

Ne anlama geldiğine dair en ufak bir fikrim yoktu ama salondaki herkes ne olduğunu çok iyi anlamış gibiydi.

"B-bu… Demek siz…!"

Yargıç şaşkınlıkla ayağa kalktı; gözlerini açmış, kolyeye baka kalmıştı.

Tüm mahkeme salonunun dikkati üzerine toplanmışken Darkness sakin bir sesle konuştu:

"İçtenlikle özür dilerim fakat bu mahkemenin kontrolünü devralıyorum. Yaşananları hiç olmamış gibi davranmanızı istemiyorum. Sadece bana biraz zaman verin; bu adamın İblis Kral’ın bir hizmetkarı olmadığını şüpheye yer bırakmayacak şekilde kanıtlayacağım. Ayrıca yıkılan lüks dairenizin masrafının karşılanmasını da bizzat sağlayacağım."

Sena da yargıç da Darkness’ın elindeki armaya gözlerini dikmiş, kaskatı kesilmişlerdi.

Sadece Lord Alderp, gözle görülür bir şekilde çekinmiş olsa da itiraz etmeye yeltendi.

"Bu—! Ama elbette yapamayız— Sizin ricanız olsa bile—!"

"Alderp. Burada mağdur olan sizsiniz ve size borçlanmış olacağım. Benden yapabileceğimi düşündüğünüz tek bir şey isteyin, ne olursa yapayım. Davanızı geri çekmenizi talep etmiyorum. Sadece beklemenizi istiyorum."

Darkness konuşurken Lord Hazretleri yutkundu.

"Herhangi bir şey mi…? Ne… Ne istersem mi…?"

"Evet, ne isterseniz."

Bunun üzerine Alderp’in gözleri parıldadı; sanki onu bakışlarıyla zihnine kazımak ister gibi dik dik baktı.

Ardından arkasına yaslandı.

"Pekala. Sizin hatırınız için bunu yapacağım. Bu adamın cezasını erteleyelim."

Mahkemeden sonra Darkness peşimden dışarı çıktı. Ona, "Ne işti o öyle? Şu yağlı evrak faresi Alderp denilen herifi gerçekten tanıyor musun?" diye sordum.

"…Sayılır. Çocukluğumdan beri bana karşı garip bir takıntısı var. Karısı öldüğünden beri kaç kez evlilik teklifiyle geldi. Ama babam aramızdaki yaş farkının çok fazla olduğunu söyleyerek onu her defasında reddetti."

Bu… harbi mide bulandırıcı. Çocukluğundan beri kıza takıntılı mıymış?

"A-adamın her istediğini yapacağını söylerken ciddi miydin sen?! Bifteğe bakan aç bir köpek gibi gözlerini dikmiş sana bakıyordu! Senden ne isteyeceği hiç belli olmaz!"

"E-evet… kim bilir… ne isteyecek…"

"Yapma ama… Ben de burada senin için endişelenmeye çalışıyorum!.."

Arkamda kızarıp bozaran ve nefes nefese kalan Darkness’la birlikte, Aqua ve Megumin’in kefaletini ödemeye gittim.