Kış Güneşi ve Kader Ortakları

Kasaba boydan boya karla kaplanmıştı. Keskin soğuk, belli ki insanları evlerine hapsetmişti.

Anladığım kadarıyla kışın köşesine çekilip saklanmak buraların yerleşik adetiydi.

Bu dondurucu havada zırhlarını kuşanıp korkunç canavarlara kafa tutabilecek yegane kişiler, muhtemelen Japonya’dan gelen o hileli tiplerdi.

Ve herhalde bu soğukta sokaklarda aylaklık edecek kadar boş vakti olan tek kişi de benim gibi bir haylazdı...

Tabii bir de şu ilerideki şüpheli tipler.

Yoldan biraz geride duran bir dükkanı süzerek sinsi sinsi ilerliyorlardı. Tanıdık simaları görünce seslendim.

“Keith! Dust! Ne yapıyorsunuz burada?”

“Nee?!”

Arkadalarından gelen sesimle ikisi birden yerinden sıçradı.

Üzerlerinde bir maceracıya pek de yakışmayan, gündelik kıyafetler vardı.

“A-aman be Kazuma, ödümüzü kopardın,” dedi Keith beni görünce rahatlayarak. “Of, pusu yeteneği öğrenmiş birinden de bu beklenirdi zaten...”

Tabii ki pusu falan kullanmamıştım.

“Naber? Senin kızlar yanında değil mi?” Dust, sanki biraz endişeliymiş gibi etrafı kolaçan etti.

Eh, onların elinden az çekmemişti. Tedbirli davranmasına hak veriyordum.

“Yok, bugün tek başımayım. Sakin ol. Onlardan o kadar mı korkuyorsun? Evde oturmaktan sıkıldım, biraz yürüyüşe çıkayım dedim. Asıl siz ne yapıyorsunuz burada?”

Dust sözlerimi duyunca rahatlayarak derin bir iç çekti.

“Ha, biz mi... Şey, öylesine takılıyorduk ya. Yani, madem yanında o hatunlar yok... Şey, eğer yanında kadın yoksa sorun da yok demektir.”

...?

Ne karıştırıyordu bunlar? Kadınların varlığı neyi bozacaktı ki?

Suratımdaki ifadeyi okuyan Keith, sırıtarak durumu açıkladı:

“Her günü güzel kadınlarla çevrili bir beyefendi olarak bu seni pek ilgilendirmeyebilir ama Dust ve ben çok yalnızız—”

“—Hey, bir dakika.” Dust, Keith’in lafını balla kesti. Sonra bana acıyan gözlerle baktı. “Keith... Durum hiç de öyle bildiğin gibi değil,” dedi büyük bir ciddiyetle. “Dışarıdan bakınca bir harem kurmuş gibi görünebilir ama alakası yok. O da bizden. İşleri çok zor, çok.”

Tabii ya... Dust, neler çektiğimi yaşayarak öğrenmişti.

Kararımı vermiştim. Borç batağında olsam bile bugün Dust’a güzel bir yemek ısmarlama sırası bende olacaktı.