Yollarımızı Ayıralım

Arayıcı Kulesi tam karşılarında dikiliyordu dikilmesine ama Sunny bu kez kapısına kadar ulaşabileceklerinden bile umutsuzdu. Kule sadece o tekinsiz büyüyle korunmakla kalmıyor, döngünün sonu da hızla yaklaşıyordu. Effie'yi bulup adanın kalbine dönmek zaten epey zamanlarını almıştı.

Ne kadar vakitleri kaldığını tam olarak bilmiyordu ama sadece birkaç dakikadan ibaret olması muhtemeldi.

Sonuçta... bunu hiçbir zaman öğrenemediler.

Siyah uçurum, ağaçlardan arınmış geniş bir açıklıkla çevriliydi. Ekip üyeleri ormanın koruyucu gölgesinden temkinle çıktıktan kısa süre sonra, tatlı bir rüzgar Sunny'nin yüzünü okşadı ve başını yukarı kaldırmaya zorladı.

Rüzgar Çiçeği geçit vermez bir karanlığa bürünmüştü. Bu yüzden puslu gökyüzünün siyah boşluğunda saklanan şeyi Sunny hariç kimse göremiyordu.

Dehşetten donakalan genç adam, çalkantılı siyah sisten aşağı uzanan, her biri yüzlerce metre uzunluğundaki onlarca kıvrımlı dokunacı izledi.

Ardından, can verdi.

...Zincir Kıran'ın güvertesinde kendine gelen Sunny, elinde olmadan ürperdi.

Adanın üzerindeki siste barınan o varlığı ilk kez bu kadar net görmüştü. Rüzgar Çiçeği'nde kendini şaşırtacak başka bir dehşet kalmadığını sanıyordu... ama yanılmıştı.

Ne... neydi o şey öyle?

Sarsıldığını belli etmemeye çalışarak döndü ve Cassie'ye baktı. Şimdiye dek ölümün o korkunç travmasına alışmamışsa bile en azından aşina sayılırdı. Kör kız ise döngünün varlığını daha yeni kavramıştı. Onun için zihnini paramparça eden bir deneyim olmalıydı.

Fakat beklentisinin aksine, Cassie gayet iyi görünüyordu; hatta ürkütücü derecede sakindi. Sanki daha önce sayısız kez ölümü tatmış gibiydi.

Sunny bir an duraksadı.

Doğru ya. Onun Unsuru düşünüldüğünde... muhtemelen tatmıştı da.

Yine de yanına gitti, bir an tereddüt ettikten sonra sesine olabildiğince yumuşak bir ton vermeye çalıştı.

"İyi misin?"

Cassie'nin yüzünde solgun, kısa bir gülümseme belirdi. Başını salladı.

"İyiyim. Sadece... insanı kendime getiriyor."

Nephis yorgun gri gözlerinde beliren kafa karışıklığıyla onları sessizce izliyordu. Yine öz tükenmişliğinin getirdiği o ağır semptomlarla boğuşuyordu. Sunny derin bir iç çekip Cassie'ye işaret etti; açıklamaları onun yapmasını rica ediyordu.

Bir an sonra Jet'i getirmek üzere yanlarından ayrıldı.

Neph'ten kaçıyor falan değildim. Kesinlikle.

Sise Cassie'yi, Kâbus'u ve gölgelerinden birini gönderip kendisi Nephis'le Zincir Kıran'da kalabilirdi. Ancak Kasvet Kalıntısı'nın söylediklerinden ve kendisinin bizzat itiraf ettiği şeylerden sonra onun yanında nasıl davranacağını bilemiyordu. Özellikle de baş başa kaldıklarında.

En iyisi o korkunç, kadim kuleye nasıl sızacağımı düşüneyim. Bu çok daha az göz korkutucu...

Zincir Kıran'a dönerken durumu Jet'e anlattı. Aynı anlarda Cassie de Nephis'i bilgilendiriyordu. Böylece dördü yeniden bir araya geldiğinde herkes olayların gidişatına hâkimdi.

Fakat alıştıkları rutin artık değişmek zorundaydı.

Kuleye girmek istiyorlarsa adanın öteki ucuna gidip gelerek vakit kaybedemezlerdi. Döngüdeki saatler buna yetmiyordu... Yine de Sunny duraksadı.

Effie'yi o soğuk sisin ve zifiri karanlığın içinde nasıl tek başına bırakabilirdi? Daha önceki döngülerde, onlar yokken kıza ne olduğunu bilmiyordu. Ancak ada hakkında öğrendiklerinden sonra... yanıtını bilmek isteyeceği bir şey olmadığından emindi.

Sunny bir süre sessiz kaldı, seçim yapmanın verdiği acıyla kıvrandı. Derken Nephis aniden söze girdi:

"Jet'le ben hallederiz."

Gözlerini ona dikti, zihni bulanmıştı.

"Nasıl yani?"

Nephis öne eğilip çizdiği haritayı işaret etti:

"Cassie ile sen kuleye gidin. Biz ikimiz mağaralara inip Dehşet'i öldürelim, Effie'yi bulalım ve döngü bitene kadar bir yere saklanalım. O yaratığı gebertmenin anahtarı zaten Ruh Biçici. Yani... sizsiz de başımızın çaresine bakarız."

Sunny kasvetli bir ifadeyle onu dinledi ve başını iki yana salladı.

"Ama ada hakkında neredeyse hiçbir şey bilmiyorsunuz. İkiniz yalnız başınıza yetersiz kalırsınız, hele ki özün bu kadar tükenmişken."

Nephis hafifçe gülümsedi.

"Yalnız olacağımızı kim söyledi? Oniks Aziz'inle İştahlı İfrit'ini yanımıza alabiliriz. Ayrıca izimizi sürmesi için gölgelerinden birini de takarsın peşimize. Gölge Diyarı Parçası'nı saldığında duyularını adanın neredeyse her köşesine yayabiliyorsun, değil mi? Gölgelerin sayesinde nerede olduğumuzu görebilir, bize rehberlik edebilirsin. Bu kadarı fazlasıyla yeter."

Sunny birkaç an bocaladı.

Neph'in önerisi mantıklıydı. Rüzgar Çiçeği'nin dehşetine tek başlarına dayanabileceklerine hâlâ tam ikna olmamıştı ama... ne kadar küçük olursa olsun bir şansları vardı. Orman boyunca onlara uzaktan kılavuzluk etmesi yüksek ihtimaldi. beklenmedik bir durum yaşanırsa Cassie de Nephis veya Jet'le duyularını paylaşarak onu uyarabilirdi.

Zaten başka pek seçenekleri de yoktu. Döngünün geçmişini hatırlamayan iki kişiyi körü körüne sise salma fikri hoşuna gitmese de bunu en azından bir kez denemeye değerdi.

Bu sırada Cassie ile Sunny'nin kuleye gerçekten ulaşma şansı daha yüksekti.

Ah... Nefret ediyorum bundan.

Duruşunu hafifçe düzeltti, ardından başını salladı.

"Peki... Gidip Mağara Dehşeti'ni gebertin o zaman. Bana attığınız dayağın yarısını ona atsanız korkudan kaçıp bir deliğe saklanır zaten."

Nephis de Jet de ona inanamayan gözlerle baktı. Kısa bir sessizliğin ardından Jet sordu:

"...Sana ne zaman dayak attık?"

Nephis başını sallayıp kaşını kaldırdı.

"Ve neden?"

Sunny öksürerek bakışlarını kaçırdı.

"Ha, o mu... Takılmayın ona... Birkaç döngü önce küçük bir yanlış anlaşılma olmuştu sadece... Her neyse, kaybedecek vakit yok! Ölümsüz Katliam'a yakalanmak istemiyorsak acele etmeliyiz... Hadi, hareket zamanı!"

Çok geçmeden Zincir Kıran'dan ayrılıp yollarını böldüler.

Aziz ve İfrit'in eşlik ettiği Nephis ile Jet, doğuya, kemik bahçesine doğru ilerledi.

Sunny ve Cassie ise kuzeye hızla gözden kayboldu.

Arayıcı Kulesi'ne doğru.