Kuledeki Sır

Sunny aralarındaki kapıyı kapatır kapatmaz, dışarıdan yaklaşan o korkunç kükreme bıçak gibi kesildi. Bir an sonra kule hafifçe sarsıldı; sanki devasa bir şey dışarıdaki taş duvarlara bodoslama çarpmıştı.

Tavandan dökülen birkaç toz zerre sayılmazsa başlarına hiçbir şey gelmedi. Güvendediler.

...En azından dışarıdaki tehditlerden yana güvende sayılır sahiplerdi.

Sunny rahat bir nefes verip bir adım geri çekildi, etrafı süzdü.

Gözleri hafifçe kısıldı.

"Vay be... Bak bu hiç beklemediğim bir şeydi."

Aletheia'nın Kulesi'nin içinin nasıl göründüğüne dair defalarca kafa yormuştu. Zihninde iki ihtimal vardı: Ya kule ilk günkü gibi kusursuzca korunmuş, baştan çıkarıcı bilgilerle doluydu ya da şimdiye kadar karşılaştıkları en korkunç tiksinçliğe yuva olmuştu.

Gerçek ise hem ikisiydi hem de hiçbiri.

Sunny'nin görebildiği kadarıyla kulenin içi bir zamanlar sade ama göz alıcı bir zarafete sahipti. Ancak o zarafetten eser kalmamıştı. Zamanın bir noktasında, dehşet verici bir kâbus yaratığı buraya girmeyi başarmıştı.

Şu anda tam da o kâbus yaratığına bakıyordu.

Gövdesi tavandan aşağı sallanıyordu; korkunç şekilde parçalanmış, simsiyah kan sızdırıyordu. Yaratığın iğrenç kafatası ezilmiş, kollarından biri dirsekten kopmuştu. İrin, sakatat ve beyin dokusundan oluşan midesi bulandırıcı devasa bir kan birikintisi tabanın neredeyse tamamını kaplamıştı.

İnsanı andıran bu devasa yaratığın cesedine bakan Sunny, iliklerine kadar işleyen ilkel bir korku hissetmekten kendini alamadı.

Aletheia'nın Kulesi gerçekten de dehşet verici bir tiksinçliğin yuvası olmuştu...

Ne var ki o tiksinçlik artık ölüydü.

Cassie de cesedi inceliyordu. Keyfi kaçmış gibiydi.

Kör kız bir an tereddüt ettikten sonra alçak sesle konuştu:

"Bu... bu bir Yüce Tiran'dı."

Sunny yutkundu.

"Bizim Üçüncü Kâbus'umuzda bir Yüce Tiran'ın ne işi var ki? Bu resmen kurallara aykırı."

Peki bir Yüce Tiran'ı bu derece parçalayabilecek kadar güçlü o şey neredeydi?

Bu lanet Büyü ne düşünüyordu böyle?

Sunny kafasını sallayarak etrafı incelemeye başladı. Zaman kazanınca, içerideki korkunç savaşın izlerini daha net fark etti. Kuledeki her şey yerle bir olmuş, kıymık ve moloz yığınlarına dönmüştü. Yer yer Tiran'ın hizmetkârlarının kanlı bir pelteden farksız cesetleri göze çarpıyordu.

Onları katleden şey hâlâ içeride miydi? Döngünün doğası düşünüldüğünde öyle olmalıydı...

Peki ama o zaman kulenin kapıları neden kilitliydi? Büyülü koruma nasıl tek bir hasar almadan duruyordu?

Böyle bir şey nasıl mümkündü?

Tiran'ın kan birikintisine doğru yürüyen Sunny, tek dizinin üstüne çöküp sıvıya dokundu. Yüzü asılmıştı.

"Soğumuş."

Yaratık yeni öldürülmemişti. Yoksa bu döngü var olduğundan beri ölü müydü?

Cassie'ye baktı.

"Sezgilerin ne diyor?"

Kız kaşlarını çattı.

"...Kaçmamızı."

Ardından derin bir iç çekip parmağıyla yukarıyı işaret etti.

"Yukarılarda bir yerde tehlike var."

Sunny yüzünü ekşiterek ayağa kalktı. Kâbus'u tekrar çağırmayı düşündü ama sonra vazgeçti. Siyah küheylan kulenin bu dar alanında rahatça hareket edemezdi, bu yüzden...

Gerçeği ortaya çıkarmak ikisine kalmıştı.

"Buraya gelmek için defalarca öldükten sonra kaçmaya hiç niyetim yok."

Kız başıyla onayladı.

"Bence de."

O dehşet verici cesetten olabildiğince uzak durmaya çalışarak merdivenleri buldular ve dikkatle bir üst seviyeye tırmandılar.

Tiran ile onu katleden şey arasındaki çatışma çoğunlukla üst seviyelerde yaşanmış gibiydi. Sunny kafasını kaldırıp baktığında bunu rahatça görebiliyordu; ikinci seviyeden itibaren tavanlar tamamen yok olmuştu. Etrafları devasa taş moloz yığınlarıyla doluydu.

Yüce Tiran en sonunda birinci seviyenin tavanında asılı kalmadan önce görünüşe göre pek çok seviyenin tabanını yıkıp geçmişti. Ne yazık ki bu esrada kulenin iç kısmının büyük bölümü yerle bir olmuştu.

Sunny, Cassie'ye bir bakış atıp iç çekti ve tırmanmaya başladı. Kör kız da onu takip etti; Sessiz Dansçı'nın kabzasını tutuyor, silah onu havada hafifçe süzüyordu.

Kulenin yıkılan kısmını ağır ağır geçip sonunda sondan bir önceki seviyeye ulaştılar. Burada zemin parçası hâlâ duruyordu ve dar bir merdivene çıkıyordu. Savaş görünüşe göre son seviyeye ulaşmamıştı, bu yüzden tavan sapa sağlamdı.

Sunny tepelerinde ne olduğunu kestiremiyordu... ama kuledeki sadece en üst pencerenin dışarıya ışık yaydığını biliyordu. Yani o ışığın kaynağı en son seviyede olmalıydı.

Cassie'nin hissettiği o korkunç tehlikenin kaynağı da oradaydı.

"Arkamda kal."

Kör kızı gövdesiyle korumak için öne atılan Sunny, ayağını ilk basamağa koyup merdivenleri tırmanmaya başladı. Tetikteydi, içini yoğun bir endişe kaplamıştı... Hatta korkuyordu. Bunca acı dolu ölümden sonra bedeninin bir yenisinden korkması çok doğaldı. Zihni döngü sayesinde hayata döneceğini bilse bile bedeni bunu kavrayamıyordu.

'Halledip bitirelim şu işi.'

İşlemeli ahşap bir kapının önüne gelen Sunny bir an tereddüt etti, ardından derin bir nefes verip kapıyı açtı.

Bir an sonra içeriye göz alıcı bir ışık doldu.

...Havada hafif bir tütsü kokusu vardı.

İçeri bir adım atan Sunny, eliyle gözlerini siper edip gölge duyusunu ileriye doğru yaydı. İçeride onları bekleyen korkunç bir tiksinçlik bulmayı umuyordu... ama şaşırtıcı şekilde hiçbir hareket yoktu.

Elini indirip Aletheia'nın Kulesi'nin son seviyesine baktı.

Burası tek bir büyük odadan oluşuyordu. Havada asılı duran fenerler etrafa sıcak bir ışıltı yayıyordu. Tütsünün o hoş kokusu odanın her yanına sinmişti.

Odanın içi kusursuzca korunmuştu. Karolarla kaplı zeminde sade ama zevkle seçilmiş birkaç ahşap mobilya duruyordu.

"Sunny."

Cassie geniş odanın en uç noktasını işaret etti.

Orada, etrafı yarı saydam ipek bir cibinlikle çevrili geniş bir yatak vardı.

Ve o yatağın üzerinde...

Otantik cübbeler içinde güzel bir kadın yatıyordu; göğsü düzenli bir ritimle kalkıp iniyordu.

Mışıl mışıl uyuyordu.