Donmuş Umutların Kıyısında

Önlerinde uzanan devasa kara parçasını gördüklerinde herkesin nutku tutulmuştu. Boşlukta süzülürken Verge’ü uzaklardan görmüşlerdi ama o mesafeden üzerini örten buz ve soluk toprak, akan sudan ayırt edilemiyordu. Kahinlerin bıraktığı kayıtlarda da şehrin temellerinin bu denli muazzam olduğuna dair tek bir ibare bile yoktu.

Yazıtlarda bahsedilen ve Düşmüş Lütuf halkı arasında kulaktan kulağa yayılan tek şey, Hakikat Arayışçıları'nın geçmişin en uç sınırlarında, zamanın başlangıcına olabildiğince yakın bir noktada bu şehri kurduklarıydı. Burası, Haliç’e ulaşma çabalarında bir üs görevi görecekti.

Bu yüzden kahinlerin filo-şehirlerine benzer bir yer, belki de Alacakaranlık gibi devasa bir canavarın kabuğu üzerine inşa edilmiş bir yerleşim bekliyorlardı. Hatta belki Aletheia’nın yarattığı gibi havada asılı duran bir ada veya adalar ağıyla karşılaşacaklarını sanmışlardı.

Beklemedikleri tek şey, Verge’ü çevreleyen uçsuz bucaksız bir buz diyarıydı.

Sunny hem endişeliydi hem de etkilenmişti.

Zincir Kıran ile Kirletilmiş Şehir arasında hâlâ bir tam günlük yol vardı. Bu, en azından sıradan bir insan için yürüyerek katedilmesi imkansız bir mesafeydi. Bu da Verge’ün temelini oluşturan buz kütlesinin gerçekten devasa olduğu anlamına geliyordu.

Ve bu bir sorun teşkil ediyordu.

Sunny önlerindeki donmuş toprakların cansız manzarasını inceleyip ardından Nephis’e baktı.

“Ee, şimdi ne yapıyoruz?”

Artık daha fazla yelken açamayacaklarına göre bir karar vermeleri gerekiyordu. Önlerinde her biri kendi avantaj ve risklerini barındıran üç olası yol vardı.

En basit yol, Zincir Kıran’ı havaya kaldırıp bu devasa buz tabakasının üzerinde uçarak ilerlemekti. Bu onlara en yüksek hızı ve savunma avantajını sağlardı; zira bu zarif gemi hareketli bir kaleden farksızdı.

Ancak karanın üzerinde uçan bir geminin fark edilmemesi neredeyse imkansızdı. Şehre ulaşmadan çok önce Kirletilmiş olanları varlıklarından haberdar ederlerdi.

İkinci yol, gemiyi terk edip Verge’e yaya olarak devam etmekti. Bu durumda çok daha yavaş kalacaklar ve çatışma başladığında açık hedef haline geleceklerdi. Öte yandan, yedi insanın bu kara parçasında gizlilik içinde ilerlemesi çok daha kolaydı. Kirletilmiş şehre varana, hatta duvarları aşıp İlk Arayışçı’ya görünmeden ulaşana kadar gizli kalabilirlerdi.

Üçüncü yol ise önce kara parçasının etrafından dolanmak, onu uzaktan ayrıntılarıyla incelemek ve saldırı planını sonra yapmaktı. Bu en pasif yaklaşımdı ama en güvenlisi sayılmazdı; bu tehlikeli sularda ne kadar çok vakit geçirirlerse, Azap’ın varlıklarını sezme ihtimali o kadar artardı.

Nephis bir süre düşünerek tereddüt etti.

“Sizin görüşleriniz neler?”

Deneyimlerinden ve sezgilerinden yararlanmak için kohort üyelerine seslendi. Ancak fikirler bölünmüştü. Bazıları gemiyi geride bırakıp Verge’e gizlice yaklaşmaktan yanaydı; diğerleri ise bu ıssız kara parçasının tekinsiz genişliğine güvenmiyor, buzun altında her ne saklanıyorsa onunla aralarında Zincir Kıran’ın dayanıklı gövdesinin olmasını istiyordu.

Sunny de henüz kararını verememişti.

Verge ana karanın derinliklerinde olduğu için yaklaşan savaşta oniks yılanın gövdesini kullanamayacak olması canını sıkıyordu. Yine de şu ana kadar kendi insan formunun devasa bir versiyonu da dahil olmak üzere yaratabileceği pek çok başka form vardı. Çoğu henüz o büyük deniz yılanı kadar detaylı ve güçlü olmasa da sundukları çeşitlilik bu açığı kapatıyordu.

Genel olarak, ayaklarının altında sağlam bir zemin olması iyi bir şey gibi geliyordu. Sürekli sularla çevrili, kendi doğal ortamlarından uzakta savaşmaktan bıkıp usanmıştı. Bu yüzden Zincir Kıran’ın gövdesine güvenmek zorunda kalmamak o kadar da kötü olmayabilirdi.

Nephis herkesi dinledikten sonra o ana kadar sessiz kalan Cassie’ye döndü.

“Sen ne düşünüyorsun?”

Kör kız cevap vermekte acele etmedi. Bir süre düşündükten sonra omuz silkti:

“Hemen şimdi karar vermemize gerek yok. Zaten niyetimiz Zincir Kıran’ı demirleyip şehre giden yolu gizlice keşfetmekti. Değişen tek şey, bunu artık yüzerek veya uçarak değil, yürüyerek yapabilecek olmamız. Öyleyse kesin kararı vermeden önce bu ıssız yeri keşfetsek nasıl olur?”

Cassie konuştuğunda Sunny hafifçe kıpırdandı. Kör kıza uzun bir bakış attı ve sonra gelişigüzel bir tavırla sordu:

“Sence burayı hızlıca keşfetmenin en iyi yolu nedir?”

Cassie bir an duraksadı, sonra düşünceli bir sesle konuştu:

“Bir kişinin gemide kalması gerekiyor. Geri kalanlar üç ekibe ayrılmalı. Bir ekip doğrudan ileri yönelecek, diğer ikisi ise biraz iç kısımlara girip adanın batı ve doğu kıyıları boyunca ilerleyecek. Yarın herkes Zincir Kıran’da toplanır ve keşfettiklerini paylaşır.”

Sunny’nin ifadesi hafifçe karardı.

O sırada Nephis başıyla onayladı.

“Ayrılmak tehlikeli olabilir ama geniş bir alanı hızla taramanın tek yolu bu. Yan grupların merkezdekinden çok uzaklaşmamasını sağlayarak tehlikeyi azaltabiliriz. Böylece ihtiyaç anında her ekip diğerine hemen destek verebilir.”

Düşüncelere dalarak birkaç saniye sessiz kaldı.

“Mordret merkez ekipte olmalı; yansımalar aracılığıyla görme yeteneği, güçten ödün vermeden her iki yan ekibi de aynı anda gözlemlemesini sağlar. Ayrıca onlara yardım etmek için aynalar arasında seyahat edebilir. Merkez ekibin ikinci üyesi, hareket kabiliyeti sağlayan bir yeteneği olmayan biri olmalı... Ayna diyarı üzerinden taşınabilirler.”

Bir süre taşları yerine oturttu ve sonunda kohortun her üyesine en uygun görevi atadı.

Mordret ve Jet merkez keşif ekibine verildi. Kai ve Effie donmuş kara parçasının doğu sınırlarını keşfedecekti. Nephis ise yanına Sunny’yi alarak batı sınırlarını inceleyecekti.

Cassie Zincir Kıran’da kalacaktı.

Mevcut durum göz önüne alındığında, yapılabilecek en sağlam plan buydu. Üç ekip de hem kendini savunabilecek kadar güçlü hem de gerektiğinde diğerlerinin yardımına koşacak kadar esnekti.

Plan sağlamdı...

Ancak Sunny bu konuda hemfikir değildi.