Sessiz İttifak

Hazırlıklarıma titizlikle başladım.

Festival günü, harekete geçmek için çok kısıtlı bir zamanım olacaktı. Dileğimin saat on ikiyi vurmadan yerine gelmesi gerekiyordu. Bu da planlarımın festival başlamadan önce devreye sokulması gerektiği anlamına geliyordu.

İlk olarak, tanrıçanın bazı takipçilerinden yardım istedim.

İlk olarak Ottar’a yöneldim. Durumu bir hizmetçi aracılığıyla ona bildirdim. Doğrudan ona ulaşsaydım, şüphe çekerdim. Tanrıça her şeyi anlasa bile, onun gözü kulağı olan diğer takipçilerden gereksiz şüphe çekmemek önemliydi.

Mesajımı aldıktan sonra, benimle gizlice konuşmaya geldi.

Düşüncelerimi açıkça ortaya koyarken, o sessiz kaldı. Dudaklarını büzse de ifadesi her zamanki gibi yoğundu. Neredeyse sevimli, hatta biraz komikti.

Gülüşümü tutarak ona sordum:

“Benimle iş birliği yapmayı düşünür müsün? Sadece bir gün – hayır, tek bir anlık bile yeterli.”

Kabul edip etmeyeceği bir kumardı, ama kabul edebileceğine dair bir nedenim vardı.

Tıpkı tanrıçanın gerçek dileğini benim anladığım gibi, o da bunu duyumsamıştı. Ve her zaman, tanrıçanın çıkarlarına en doğru anlamda hizmet edecek eylemlerin ve seçimlerin neler olduğunu düşünüyordu. Bilinçaltında bile olsa.

Bu durumda, benim varlığım tanrıçanın geleceğini tamamen değiştirecek patlayıcı bir potansiyel taşıyordu. En az bir kez aklından geçen o olasılığı gerçeğe dönüştürmenin anahtarı bendim.

Bu taş suratlı savaşçının da aynı sonuca varacağı en cılız umuda oynadım.

Başka birini ikna etmek zor olacaktı.

Özellikle Allen ve diğerleri sorun yaratırdı. Onların sadakati, her bakımdan yalnızca tanrıçaya aitti. Onlar gibi yobazlar, planımı keşfettikleri takdirde, hiçbir gerekçe tanımadan, ne olursa olsun beni durdurmak için ellerinden geleni yaparlardı.

Gözlerinin içine adeta dua edercesine baktığım uzun bir sessizliğin ardından, boaz hizmetkarı başını salladı.

—Üzgünüm.

Özür, yalnızca kalbimde yankılandı.

Hem tanrıçayı hem de onu aldatmaya çalıştığım için kendimden nefret ettim. Ama yine de dileğime sadık ve kararlı kaldım.