Eriyen Bilinç

Suyun sesi.

Suyun hissi.

Uzakta dalgalanan, suya yansımış bir ayın aydınlattığı uçsuz bucaksız bir su dünyası.

Beni sıkıca kucakladığında, bir dizi hava kabarcığı yukarı süzülüp kayboldu. İnce ama sağlam bir kol belime dolandı. Küçük, nazik bir el elimin arkasını tuttu.

Nefesim kesildiğinde çıkan o minik ses, daha fazla kabarcığa dönüşerek bu delirtici özlemi yüzeye taşıdı. Çevremizdeki suyun soğuk olması gerekirken bile, göğsümde garip bir sıcaklık hissediyordum.

Kalbim sızladı. Gözlerim eriyecek gibiydi. Yüreğimi parçalayan duyguların selini zapt edemiyordum. Bir ara, kolları sırtıma dolanmış, beni sımsıkı tutuyordu; sanki bana güven vermek istercesine.

Bir su dünyası. Sadece ikimiz. Yavaşça batıyorduk ama birbirimizi asla bırakmıyorduk.

Ahhh.

Eriyor... Bilincim eriyor.

Her şey çözülüyor, geçici bir rüya misali uzaklara sürükleniyor.

Ve geriye kalan son şey, onun göğsünün sıcaklığı. Yalnızca o kalbimi tüketiyor. Ve bana tarifsiz bir sevinç veriyor.