Gün Batan Nehir Kıyısı

"Şaşırtıcı ama aslında gayet mantıklı bir yaklaşım olabilir," dedi Nanase, yüzündeki ciddi ifadeyle düşüncelere dalarak. "Biri çıkıp da kaçmaya kalkışırsa Motomiya-san'ın dayak yiyeceğini söylerse, Shiratori-kun bunun yüzde doksan dokuz ihtimalle bir tuzak olduğunu bilse bile... Yine de gelmekten başka çaresi kalmaz gibi bir his var içimde."

Nanase'nin bu fikrini duyduktan sonra hepimiz birbirimize bakış attık.

"Miori-chan'ı işte o kadar çok seviyor." Hikari başıyla onayladı.

Miori'nin dudaklarında tarifisiz bir ifade belirdi, acı acı gülümsedi.

"Yine de..." Nanase bana döndü. "Planına uyup gelse bile ne yapacaksın? Onu ikna etmeyi zaten iki kez denedin ve başarısız oldun. Herhalde birkaç yumruk sallayarak onunla ortak bir noktada buluşmayı beklemiyorsun."

"İşin aslı," dedikten sonra gözlerimi Serika'ya diktim, ikimiz de birbirimize başparmağımızı kaldırarak onay verdik. "Tam olarak bunu bekliyorum."

Erkeklerin birbirini anlaması gerekiyorsa, batan güneşin kızıllığında, bir nehir kıyısında kozları paylaşmaktan daha iyisi olamazdı.