Sırların Gölgesinde

Bugün basketbol antrenmanına bir türlü kafamı veremedim. Aklım fikrim Miorin’deydi, yokluğu zihnimi kemirip duruyordu. Takımdaki diğer kızların da kafası en az benim kadar dolu olacak ki idmanı erken bitirdik. Zaten Miorin son bir haftadır antrenmanlara hiç gelmiyordu. Cuma günü okula uğramıştı ama kendini kötü hissedince erkenden eve dönmüştü. Hepimiz onun için endişeleniyorduk.

"Uta! Bir haber var mı?"

Yan sahadan bana doğru koşan Tatsu’ydu. Erkek basketbol takımı da idmanı yeni kapatmıştı.

"Hayır... Hiçbir şey yok. Belki de kendi başına bir yerlere gitmiştir."

Biz kendi aramızda böyle konuşurken Wakamura-senpai seslendi.

"Uta! Arkadaşların seni çağırıyor," diyerek spor salonunun girişini işaret etti.

Kapıda Seri ve daha önce hiç görmediğim bir kız duruyordu.

"Belki de bir şey öğrenmişlerdir," dedim.

"Hadi gidip bakalım," diyen Tatsu’yla birlikte kapıya doğru ilerledik.

Seri söze başlarken yüzü her zamankinin aksine son derece ciddiydi. "Miori’yle ilgili. Reita’dan yeni haberler aldım."

"Ha?! Ne olmuş?!" diye birden fırladım.

"Birinci sınıflardan Hasegawa’yı sıkıştırmış. Kız sonunda dün Miori’ye çok ağır şeyler söylediğini itiraf etmiş."

"Ağır şeyler mi...?"

"Hı-hım. 'Geber', 'Kaybol hayatımızdan' gibi laflar etmiş. Hatta yüzüne tokat atıp başından aşağı buz gibi su dökmüş... Miori her zamanki gibi olsa dünyayı başına yıkar, misliyle karşılık verirdi ama şu an psikolojik olarak çok hassas bir dönemde. Birdenbire ortadan kaybolmasının sebebi bu olabilir diye düşünüyoruz."

"Bütün bunları yapmış mı gerçekten? Bu resmen zorbalık." Miorin ile Hasegawa-san’ın arasının iyi olmadığını biliyordum ama işin bu raddeye varacağını hiç tahmin etmemiştim...

Tatsu kaşlarını çatıp öfkeyle söze girdi. "Yalanı ortaya çıkıp durum aleyhine dönünce direkt şiddete mi başvurdu yani?"

"O söylentilerin ne kadarı yalandı ki?" Bu sözler ağzımdan bir anda dökülüverdi.

Tatsu’nun yüzüne sıkıntılı bir ifade oturdu. Göz göze geldik. Bu, sadece ikimizin bildiği bir sırdı. Spor festivali günü yaşanmıştı: İkimiz istemeden de olsa Rei ile Miorin’e kulak misafiri olmuştuk.

"Natsuki’den hâlâ hoşlanıyor musun?"

Niyetimiz dinlemek değildi ama konuşmalarına denk gelmiştik işte. Hiç de şakalaşır gibi bir halleri yoktu, ikisi de ölümüne ciddiydi. Miorin, Natsu’ya aşıktı. Rei bunu biliyordu ve durumu kabullenmişti. Öyle pat diye sorulabilecek bir konu gibi durmadığından, Tatsu ile ben bu olayı aramızda bir sır olarak saklamaya karar vermiştik.

Tüm bunlardan haberdarken, ortalıkta dolaşan dedikoduların ne kadarı yalandı gerçekten?

"Miorin’in asla öyle bir şey yapmayacağını biliyorum!"

O anı dün gibi hatırlıyordum. O zamanlar onun için gerçekten çok endişelenmiştim. Ancak yüzündeki ifade bir an için buz kesmişti. Yalan söyleyen birinin yüzüne oturan o saniyelik ifadeyi yakalamıştım.

"Yüzünüzün haline bakılırsa siz de bir şeyler biliyorsunuz, değil mi? Gelip bildiklerimizi paylaşalım," diye öneride bulundu Seri. "Hikari-chan ile Natsuki’yi de çağırdım, bir aile restoranında toplanalım. Miori’yi arayacak olsak bile öyle körü körüne her yere bakmanın kimseye faydası olmaz. Önce bir detayları netleştirelim, tam olarak ne yaşandığını kavrayalım."

Seri de Miorin için gerçekten çok endişeleniyor olmalıydı. Normalde ağırdan alan biriydi ama şu an her zamankinden çok daha sabırsız görünüyordu.

Seri’nin yanındaki kız araya girdi. "Senpai, bizi tanıştırmayacak mısın?"

"Ha, doğru ya. Bu Yamano Saya. Ortaokul son sınıfta, grubuma yeni katıldı."

Yamano-san hafifçe eğilerek selam verdi. Ben de aceleyle karşılık verdim.

"Tanıştığımıza memnun oldum, senpai."

"Natsuki ve Miori ile aynı ortaokuldan mezun olduğu için bize faydası dokunabilir diye düşündüm."

Yamano-san’ın yüzünde son derece kararlı bir ifade vardı. "Miori-senpai ile aramız çok iyidir, o yüzden lütfen bana da izin verin. Gerçekten işinize yarayacağıma inanıyorum."

Miorin için samimiyetle endişelendiği her halinden belliydi. Böylece, Seri’nin dediği gibi, Miorin’e yakın olan herkes tek bir yerde toplandı.