Kızıl Göğün Altında

Yeniden gözlerimi açtığımda bedenim belirgin şekilde hafiflemişti. Yatakta doğrulup pencereden dışarı baktım. Gökyüzü kızılın en derin tonlarına bürünmüştü. Saate göz attım; akşamın beşi olmuştu bile. Miori odamdaki sandalyede oturuyordu. Dalgın dalgın telefonuna baksa da uyandığımı hemen fark etti.

“Hikari nerede?” diye sordum.

“Eve gitti. Sana bakmak yerine ayak bağı olduğunu söyledi.”

Yalan yok, haklıydı... Dediğine tek bir itirazım bile olamazdı. “Miori, senin hâlâ burada olman sorun değil mi?”

“Sen uyanana kadar yanında kalmamı tembihledi. Hikari-chan cidden güçlü bir kız.”

Sözlerinin arkasındaki ima netti; Hikari, Miori’ye güveniyordu.

“Nasıl hissediyorsun?”

“Çok daha iyiyim. Bu gidişle yarın okula bile gidebilirim.”

“Harika, o zaman ben de artık eve geçeyim. Başka bir isteğin yok, değil mi?”

“Yok. Lapa için teşekkürler.”

Miori çalışma masamın üzerine bıraktığı çantasını aldı, elini kapı koluna koydu. “Ricam konusunu Hikari-chan’a açtım, yani bizim açımızdan bir engel kalmadı. Ne zaman halledelim?”

“Gelecek hafta sonu uygun olur mu?”

“Şey... Gelecek hafta sonu planım var, o yüzden mümkünse yarın halletmek istiyorum.”

“Yarın mı? Ama yarın pazartesi. Hafta içi yani.”

“Aklından çıkacağını tahmin etmiştim. Yarın resmi tatil.”

Ciddi miydi bu? Tamamen unutmuştum. Takvime şöyle bir göz attım, gerçekten de yarın tatil olarak işaretlenmişti. “Yine de fazla ani değil mi? Hâlâ iyileşme evresindeyim, biliyorsun.”

“Kötü hissediyorsan beklerim elbette. Karar senin.”

Her zamanki gibi dediğim dedikti. Böyle konuştuğunda ona asla karşı koyamıyordum. “Pekala, geliyorum.”

“Yas! Ama ciddiyim, kendini halsiz hissedersen haber ver,” deyip odadan çıkıverdi.

Sohbeti istediğin gibi yönlendirmene lafım yok da benim hiç işim gücüm yokmuş gibi davranmayı bıraksan artık! Off, tamam... Bugün de boşaydım, yarın da boşum.