Yağmurda Kalanlar

Okul çıkışı çantamı kapıp sınıftan çıktım. Bugün Kafe Mares'te vardiyam vardı, bu yüzden grubun kalanıyala buluşmayacaktım. Üstelik Serika geleceğe dair kararlarını henüz tartıp biçtiği için bir süre kendi başımıza çalışmaya karar vermiştik.

İç çeker "Hava da amma soğukmuş," diye mırıldandım.

Yağmur yüzünden ortalık iyice ayaz kesmişti. Galiba artık kalın montları dolaptan çıkarma vakti gelmişti. Okulun ana kapısından çıkıp şemsiyemi açtım. Kulüp faaliyetim olmadığı için Hikari ile istasyona kadar beraber yürümek istemiştim ama onun bugün edebiyat kulübü vardı. Ne yazık... Programlarımızı denk getirmek de iyice zorlaştı.

"Şey, Haibara-kun."

Arkamdan birinin seslenmesiyle omzumun üzerinden geriye baktım. Yan sınıftan bir kız duruyordu orada. Yanlış hatırlamıyorsam adı... Miwa-san idi. Arada sırada benimle lafladığı için ismini aklımda tutmuştum. Sakin bir kıza benziyordu, sohbeti de sarmıştı.

"Selam, Miwa-san. Bir şey mi oldu?"

"Şey..." Kararsızca duraksadı. "Haibara-kun, sen de mi eve gidiyorsun şimdi?"

"Evet. Bugün işim var."

Çekingen bir tavırla sordu. "Anladım. İstasyona yakın bir yerde çalışıyordun, değil mi?"

Başımı salladım. "Evet. Kafe Mares'te. Ortamı çok güzeldir, kahvesi de harikadır. Kesinlikle tavsiye ederim." Yahu, ben ne ara böyle bülbül gibi şakımaya başladım? Kendime bir tebrik borçluyum! İletişim kurmak gerçekten de tamamen deneyim işiymiş. Konserden sonra benimle konuşmak isteyen o kadar çok insan oldu ki, pratik yapacak bolca fırsat bulmuştum zaten.

"Eğer... Eğer senin için de uygunsa, oraya kadar beraber yürüyebilir miyiz?"

Miwa-san yabancı sayılmazdı ama arkadaş olduğumuzu söylemek de pek doğru olmazdı. Eğer kendi kendime gelin güvey olmuyorsam, benimle neden konuşmak istediğini az çok tahmin edebiliyordum. Bu da ona cevap vermemi zorlaştırıyordu. Neden mi? Çünkü benim zaten bir sevgilim vardı.

Başka bir kızla eve yürümek pek iyi bir fikir olamazdı. Nanase ile aynı yerde çalışıyorduk, o yüzden onun durumu farklıydı ama Miwa-san bu sınıfa girmiyordu.

Tereddüt ettiğimi sezen Miwa-san, her an gözyaşlarına boğulacak gibi göründü. "Şey, Hoshimiya-san ile sevgili olduğunuz doğru mu?"

Yüzünün bu hali almasını hiç istemezdim. Elimden gelse, benim gibi birine gönül veren herkese karşı nazik olmak isterdim. Ama hayattaki önceliklerim belliydi. Yapacak bir şey yoktu. Sadece başımı sallayarak onu onaylayabildim.

Kısa bir sessizliğin ardından, "Anladım," dedi. "Kusura bakma. Seni de zor durumda bırakmak istemezdim."

"Yok, ne demek, bırakmadın."

"Aslında biliyordum. Söylentiler bizim sınıfa kadar gelmişti zaten. Konserde söylediğin şarkının adı da durumu apaçık ortaya koyuyordu... Ama bunu senden doğrudan duymadan vazgeçemedim işte." Miwa-san'ın gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. Tıpkı o günkü Uta gibi görünüyordu. "Herhalde çoktan anlamışsındır ama... senden hoşlanıyordum. Senden çok hoşlanıyordum, Haibara-kun."

"Teşekkür ederim. Bunu duymak beni mutlu etti." Ona verebileceğim yegane cevap buydu ve o da bunun bilincindeydi.

Miwa-san gözyaşlarını hırsla koluna sildi ve şişmiş gözleriyle bana gülümsedi. "Hoşça kal." Yağmurun altına doğru koşmaya başladı. Elinde katlanabilir bir şemsiye vardı ama açmaya bile yeltenmeden uzaklaştı.

Şifayı kapacak diye endişelendim ama onu durdurmaya hakkım yoktu. Dudaklarımdan istemsizce bir iç çekiş döküldü. Birinin bana karşı böyle hisler beslemesi gururumu okşuyordu belki ama aynı zamanda omuzlarıma büyük bir ağırlık yüklüyordu.

Bir zamanlar popüler olmak istiyordum, şimdiyse sadece insanlara üzüntü veriyormuşum gibi hissediyorum. Bu açıdan bakınca, Hikari ile artık sevgili olmamız gerçekten iyi bir şeydi. İlişkimiz kulaktan kulağa yayılmaya devam edecekti. İnsanlar hayatımda biri olduğunu öğrendikçe, beni bir potansiyel olarak görmeyi bırakacaklardı.

Böylesi en iyisiydi. Zaten sevgisine karşılık verebileceğim tek insan Hikari'ydi.

Şemsiyemi açıp yağmura doğru ilk adımımı attım. Bu gece saat dokuza kadar Kirishima-san ile birlikte mesaideyim. Bir sürü müdavim gelecektir, o yüzden sıkı çalışmam lazım.