Son Saniye Mucizesi

Gözlerimiz kilitlendi. Bakışlarıyla üst üste sahte hamleler dizdi ama hiçbirine oltaya takılır gibi atlamadım. Bu numaralara düşmeyecektim. Yanagishita-senpai ile defalarca teke tek oynamıştım. Benim ritmimi okuması ne kadar kolaysa, benim için de durum farksızdı.

Yanagishita-senpai topu sektirdi. Bacak arası, yön değiştirme. Tepki ver, anında dön. Beni kol mesafesinde tutup etrafımda döndü ve diğer tarafımdan sıyrıldı. Ama bu kadarını zaten tahmin etmiştim, arkasında kalmadım. Pota yolunu tamamen kapattım. Buna rağmen durdu, anında geriye doğru sıçradı ve şut pozisyonuna geçti.

Seyircilerden bir uğultu yükseldi. "Fadeaway mi?!"

Bu hamlenin geleceğini bilen tek kişi bendim. Yanagishita-senpai köşeye sıkıştığında en güvendiği silahını çıkarır, geriye çekilerek şut atardı. Öne doğru bir adım atıp var gücümle havaya sıçradım.

"Haaah!" diye kükredim. Seni kesinlikle durduracağım. Parmaklarımı hırsla uzatıp topa hafifçe dokundum. "Kaçır!"

Dualarım kabul oldu. Top çemberden sekip havaya dikildi. Sekiz numara potanın altında hazır bekliyordu fakat Tatsuya bir şekilde çoktan bizim sahaya dönmüştü bile. Müthiş bir sıçrayışla devasa rakibini bastırdı ve ribaundu söke söke aldı.

Kahretsin, yere kapaklanmasına rağmen geri dönmeyi başardı, inanılmaz hızlı. Üstelik çok yükseğe zıplıyor. Tam bir canavar!

"Karşı saldırı!" diye bağırdı Reita.

Tatsuya topu Hino'ya fırlattı, o da bekletmeden Reita'ya aktardı. Yanagishita-senpai attığı şut yüzünden dengesini kaybetmişti, sekiz numara ise hâlâ bizim potanın oradaydı. Maçın son saniyelerindeydik, bu yüzden diğer üçüncü sınıflar iyice yorulmuş olmalıydı. Hiçbiri yetişemiyordu. Kulüp faaliyetlerini bıraktıkları için kondisyon açısından Reita ve bizimkilerin gerisinde kalmışlardı. Kolayca basketi bulduk.

"Geri çekilmeyin! Saldırın!" Tatsuya savunmaya dönmeye hazırlanan diğerlerine talimat verdi.

Bitime ten saniye vardı ve arada sadece bir sayı fark kalmıştı. Rakibin ağırdan alıp hücum kurmasını bekleyemezdik. Kondisyonumuzun daha iyi olduğunu bildiğimiz şu anda tam saha pres yapmak tek galibiyet şansımızdı.

Yanagishita-senpai pası aldı ve yarmak için bir boşluk aradı. Yine de acele etmedi. Topu kaptırmalarının en kötü senaryo olacağının farkındaydı. Zamana oynayarak ustaca top sektirmeye devam etti. Topu elinde tuttuğu sürece süremiz tükenecekti.

"Tatsuya!"

"Bende!"

Tatsuya ile birlikte ikili sıkıştırma yapıp onu kortun kenarına doğru sürükledik.

"Lanet olsun!" Yanagishita-senpai'nin yüzü ilk kez histerik bir şekilde buruştu. Pas atabileceği hiçbir yer kalmamıştı. Tatsuya kolunu uzatıp topu elinden söküp aldı, hemen ardından sektirerek öne doğru fırladı. Pota tam karşısındaydı.

Yanagishita-senpai "İzin vermem!" diye bağırırken Tatsuya pası bana çıkardı.

"Natsuki! At şu şutu!"

Topu elimden çıkardım. Fırlattığım top havada süzülürken spor salonu derin bir sessizliğe büründü. Süre sıfırlandı ve maçın bittiğini bildiren siren sesi patladı. Herkesin gözü havada dönen toptaydı.

Top fileden süzüldü, hanemize iki sayı daha yazıldı.

"Ooooh!" Tribünler günün en şiddetli tezahüratıyla patladı. Yedek kulübesindeki sınıf arkadaşlarımız üzerimize koşuyordu.

Maç son saniye basketiyle bitmişti. Skor kırk beş kırk dörttü. Kazandmıştık.

Yanagishita-senpai iç çekerek "Bizi yakaladınız," dedi.

"Evet, başardık. Bir de Yanagishita-senpai," dedim, "her şey için teşekkürler."

"Ben de teşekkür ederim. İyi maçtı. Bu yenilgi acısını hissetmeyeli uzun zaman olmuştu."

"Şey, o da var tabii ama başka şeyler için de sana borçluyum." Başımı eğdim.

Bana sorgulayan gözlerle bakıp başını yana eğdi. Şimdiki Yanagishita-senpai ne demek istediğimi bilmiyordu ama olsun, böylesi daha iyiydi.

"Natsuki! Kazandık!" Tatsuya kükreyerek kolunu boynuma doladı. Okajima-kun üzerimize atladı. Hino ve Reita da katıldı, beşimiz birden sarılarak kutlama yapmaya başladık. Sınıf arkadaşlarımız etrafımızda kenetlendi.

Erkekler basketbol turnuvasında birinci olduğumuz için 1-2 sınıfı festivalin şampiyonu olmuştu.